padisy_admin

Η βιωματική πίστη περί της ύπαρξης Αγγέλων και Αρχαγγέλων είναι πανανθρώπινη. Είτε με την μορφή του Ερμού, των Θείων Απεσταλμένων (Κηρύκων) και των ποικιλόμορφων μεταμορφώσεων των Θεών στην αρχαία Ελλάδα, είτε με τη μορφή των Μαχα-ντέβας και των Προστατών στην Ανατολή, είτε με τη μορφή των Αγγέλων στον Ιουδαϊσμό, το Ισλάμ και τον Χριστιανισμό, ακόμα και ως «Σύμμαχοι» στο Σαμανικό Ναγκουαλισμό, η έννοια των Αγγέλων και των Αρχαγγέλων υπάρχει παντού.

Ειδικά η έννοια «Αρχάγγελος» παραπέμπει σε ανώτατης εξελικτικής βαθμίδας, νοήμονα και ενσυνείδητα πνευματικά όντα, τα οποία αντιστοιχούν σε Κοσμικούς Νόμους και Ποιότητες, ενσαρκώνουν Κοσμικές Λειτουργίες και αποτελούν άμεσους «συνεργάτες» του Θεού, διαχειριστές του Θείου Σχεδίου, Πολεμιστές του Καλού, Προστάτες, Καθοδηγητές, Θεραπευτές και Ευεργέτες των ανθρώπων και όλων των όντων.

Δεν έχει σημασία, τελικά, το με ποια ακριβώς ονόματα ή με ποια μορφή και εμφάνιση απεικονίζει ή επικαλείται η κάθε θρησκεία ή πνευματική παράδοση αυτά τα υπέρτατα όντα. Η ύπαρξη των Αρχαγγέλων είναι κάτι αντικειμενικό, το οποίο υπερβαίνει όλες τις στενές πολιτισμικές, θρησκευτικές κ.λπ. διαφορές, λειτουργώντας ενωτικά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι Αρχαγγελικές Υπάρξεις ενσαρκώνουν συγκεκριμένους τύπους κοσμικών ενεργειών και ποιοτήτων, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό ή θρησκευτικό «φίλτρο» μέσω του οποίου κανείς επιλέγει να τις προσεγγίσει.

Ο κάθε Αρχάγγελος είναι επιφορτισμένος με συγκεκριμένο Έργο και για την υλοποίησή του διοικεί –έχοντας ως βοηθούς του– μία ολόκληρη «ταξιαρχία» αγγέλων (επίσης ενσυνείδητων υπάρξεων, συγκεκριμένων ιδιοτήτων και ποιοτήτων, ταγμένων στην υπηρεσία του Θεού), γι’ αυτό και ονομάζεται και Ταξιάρχης.

Με βάση όλα τα ανωτέρω είναι προφανές ότι η επαφή μας με αυτές τις υπέρτατες κοσμικές υπάρξεις είναι καθαρά θέμα «συντονισμού». Συντονισμού με τις ιδιαίτερες ποιότητες που ο κάθε Αρχάγγελος ενσαρκώνει. Και συντονισμός σημαίνει το να συμπεριφερόμαστε και να εκπέμπουμε τέτοια θετικά συναισθήματα και σκέψεις, ομοιοκραδασμικά με τις αρχαγγελικές δονήσεις.

Οι τέσσερις βασικοί Αρχάγγελοι

Οι Αρχάγγελοι Ταξιάρχες είναι αρκετοί. Ωστόσο, στη χριστιανική παράδοση συναντώνται κυρίως οι Μιχαήλ, Ραφαήλ και Γαβριήλ, ενώ σπανιότερα απαντάται και ο Ουριήλ. Αξίζει, λοιπόν, τον κόπο να παραθέσουμε δυο λόγια για τον καθένα τους και τις βασικές ιδιότητες με τις οποίες σχετίζεται.

Ο Ταξιάρχης Μιχαήλ: Το όνομά του σημαίνει «Ποιος είναι σαν εσένα Κύριε»!
Σε πολλές πνευματικές παραδόσεις φέρεται ως Κυβερνήτης του Στοιχείου της Φωτιάς. Θεωρείται ως ο πιστός και δυνατός Πολεμιστής του Θεού που με τις ταξιαρχίες του κατατροπώνει κάθε κακό. Γι’ αυτό και τον επικαλούμεθα κατ’ εξοχήν για προστασία και απαλλαγή από αρνητικές ενέργειες και παρουσίες. Επιπλέον, όμως, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ πραγματοποιεί πολλές θεραπείες και θαύματα σε όσους τον επικαλούνται με πίστη.

Ο Ταξιάρχης Ραφαήλ: Το όνομά του σημαίνει «Ο Θεός θεραπεύει»!
Σε πολλές πνευματικές παραδόσεις φέρεται ως Κυβερνήτης του Στοιχείου του Αέρος. Κατά συνέπεια θεωρείται ως ο κατ’ εξοχήν Θεραπευτής και Εναρμονιστής των Ενεργειών, που με τις ταξιαρχίες του θεραπεύει τις πληγές, τα δεινά και τις ασθένειες των ανθρώπων και τους απαλλάσσει από κάθε δυσαρμονία – σωματική, συναισθηματική και διανοητική. Γι’ αυτό τον επικαλούμεθα κυρίως για τη θεραπευτική του ευσπλαχνία, παρά το ότι ο Αρχάγγελος Ραφαήλ πραγματοποιεί κάθε είδους θαύματα σε όσους τον επικαλούνται.

Ο Ταξιάρχης Γαβριήλ: Το όνομά του σημαίνει «Ο ισχυρός του Θεού»!
Σε πολλές πνευματικές παραδόσεις φέρεται ως Κυβερνήτης του Στοιχείου του Νερού. Θεωρείται ως συντονιστής της κοσμικής ενέργειας, της ζωοδόχου πνοής που διατηρεί σε ζωή και σε κίνηση όλα τα δημιουργήματα του Θεού. Χαρίζει με τις ταξιαρχίες του υγεία, ευεξία, ευρωστία, γονιμότητα και δημιουργικότητα. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι ως «εκπρόσωπος» της γονιμότητας προσφέρει τον Κρίνο στην Παρθένο Μαρία. Παρά το ότι επιτελεί κάθε είδους θαύματα και ευεργεσίες, επικαλούμεθα τον Αρχάγγελο Γαβριήλ κυρίως για κάθαρση από τα αμαρτήματα και τα ελαττώματά μας, για γονιμότητα, ευεξία, χαρά και υγεία.

Ο Ταξιάρχης Ουριήλ: Το όνομά του σημαίνει «Ο Κύριος είναι το Φως μου»!
Σε πολλές πνευματικές παραδόσεις φέρεται ως Κυβερνήτης του Στοιχείου της Γης. Θεωρείται ως ο άγγελος της μακροημέρευσης και της αφθονίας, ο οποίος με την ευλογία του Θεού και με τις ταξιαρχίες του χαρίζει στους ανθρώπους αντοχή και μακροζωία, καρποφορία, σταθερότητα και διάρκεια στα έργα μας, ευημερία και ευμάρεια, καθώς και ισχύ πραγμάτωσης. Κατά συνέπεια, τον επικαλούμεθα κυρίως για τη βοήθειά του στο να «γειώνουμε» το φως του Θεού και τις ανώτερες πνευματικές μας ενοράσεις στην εξωτερική υλική πραγματικότητα, και στο να υλοποιούμε έργα αγάπης, ενότητας και αφύπνισης για όλα τα όντα.

Η επαφή μας με τους Αρχαγγέλους

Η επαφή με κάθε συμπαντική ποιότητα και οντότητα είναι καθαρά θέμα συντονισμού. Συνεπώς, το να έρθουμε σε επαφή με τους Αρχαγγέλους, σημαίνει να καταφέρουμε να ζούμε, να συμπεριφερόμαστε και να εκπέμπουμε σκέψεις και συναισθήματα ομοιοκραδασμικά με τις ανώτερες ιδιότητες που ενσαρκώνουν. Άρα, μία ζωή εστιασμένη στο φως, την αγάπη, την ενατένιση, τη συνειδητότητα, τη συμπόνια, την αρμονία, τη δημιουργικότητα, τη θετική βίωση της ύπαρξης, την αυτογνωσία, την ανιδιοτελή προσφορά και τη θεία παρουσία γύρω μας και εντός μας, μας συντονίζει εξ ορισμού με τους μεγάλους Ταξιάρχες.

Επιπλέον, ο διαλογισμός και η εστίαση στις ανώτερες ιδιότητές τους, όπως και η τακτική προσευχή και επίκληση για βοήθεια, προστασία και καθοδήγηση προς την πνευματική μας ανέλιξη, αποτελούν πρώτης τάξεως «πνευματικά εργαλεία» που μας φέρνουν σε επαφή μαζί τους – συνειδητά ή ασυνείδητα.

Η ανταπόκριση των Αρχαγγέλων στην πρόσκλησή μας για βοήθεια και καθοδήγηση μπορεί να μην γίνεται άμεσα αισθητή. Πολλές φορές εκδηλώνεται μέσω «τυχαίων» γεγονότων – ονείρων, βιβλίων που μπορεί να πέσουν στα χέρια μας, προσώπων που μπορεί να συναντήσουμε ή εσωτερικών παρορμήσεων και σκέψεων που μπορεί να βιώσουμε.

Όπως και να ‘χει πάντως, οι μεγάλοι Ταξιάρχες έχουν πάντα τον τρόπο να μας ευεργετήσουν, αρκεί να το ζητήσουμε. Είναι το συνειδητό αίτημά μας που παίζει τον κυρίαρχο ρόλο, δεδομένου ότι η ελεύθερή μας βούληση είναι απολύτως σεβαστή από τις ανώτερες πνευματικές υπάρξεις, οπότε χωρίς τη συνειδητή δήλωση της πρόθεσής μας για το καλό, κανένα ανώτερο ον δεν επιτρέπεται να παρέμβει στη ζωή μας…

Ποιες είναι οι Ευνοϊκές Συνθήκες Αφύπνισης

Στην προσπάθειά μας για πνευματική αφύπνιση, δεν παίζει ρόλο μόνο η εσωτερική στάση που τηρούμε απέναντι στη ζωή και την καθημερινότητα, αλλά και οι ίδιες οι εξωτερικές συνθήκες μέσα στις οποίες καλούμαστε να εξελιχθούμε ως ψυχές. Η εσωτερική και η εξωτερική μας πραγματικότητα αλληλεπιδρούν, οπότε αλληλοεπηρεάζονται.

Από αυτήν τη σκοπιά, έχει μεγάλη σημασία να μην υποτιμούμε τη σημασία των εξωτερικών συνθηκών, οι οποίες όταν είναι πολύ δυσμενείς και προκαλούν σωματικό πόνο, ψυχική δυσαρμονία και διάσπαση στη συνείδησή μας, δυσχεραίνουν δραματικά την πνευματική μας ανάπτυξη. Αντιθέτως, όταν μαθητεύουμε στην πνευματικότητα μέσα σε καλές συνθήκες αφύπνισης, που συνεισφέρουν στην ψυχοσωματική μας ισορροπία και τη διανοητική μας καθαρότητα και επίγνωση, έχουμε ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην προσπάθειά μας.

Ποιες θεωρούνται όμως «καλές συνθήκες αφύπνισης»;

Από την πείρα αιώνων πνευματικής άσκησης έχουν καταγραφεί οι βασικές καλές συνθήκες αφύπνισης, οι οποίες είναι οι εξής:

• Η καλή ψυχοσωματική υγεία και η δυνατότητα λήψης ουσιαστικής ιατρικής φροντίδας όποτε χρειαστεί.
• Το να ζούμε σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και ειρήνης, χωρίς να απειλείται η ζωή μας ή να κινδυνεύουμε να κακοποιηθούμε σωματικά ή ψυχικά.
• Το να ζούμε σε συνθήκες ελευθερίας, χωρίς να βιώνουμε σωματικούς, ψυχικούς ή διανοητικούς καταναγκασμούς.
• Το να ζούμε υπό συνθήκες οικονομικής επάρκειας, ώστε να μην στερούμεθα τα βασικά αγαθά διαβίωσης.
• Το έχουμε πρόσβαση στη Γνώση και τη μόρφωση παντός είδους, χωρίς περιορισμούς.
• Το να έχουμε ορθές ανθρώπινες σχέσεις, βασισμένες στην αμοιβαιότητα, τον αλληλοσεβασμό και τη συνέργεια.
• Το να έχουμε πρόσβαση στην Πνευματικότητα, με τη δυνατότητα να ασκούμεθα, να προσευχόμεθα ή να μαθητεύουμε, εν γένει, σε κάποια πνευματική παράδοση.

Οι 7 τομείς Προσφοράς Υπηρεσίας
Η διάκριση Καλού – κακού

Από τον καθορισμό των 7 βασικών συνθηκών αφύπνισης, προκύπτουν και τα 7 αντίστοιχα βασικά πεδία προσφοράς υπηρεσίας για την αφύπνιση της ανθρωπότητας συνολικά.

Συνεπώς, πρακτικά, η έννοια της υπηρεσίας σημαίνει διαρκή προσπάθεια ώστε να εξασφαλίζονται και να διευρύνονται οι ανωτέρω καλές συνθήκες αφύπνισης για όλους τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις, σε όλο τον πλανήτη.

Επιπλέον, εδώ προκύπτει ένα καλό κριτήριο για να μπορούμε να διακρίνουμε τον αληθινό ρόλο που παίζει ο καθένας – θετικό ή αρνητικό – πέρα από θεωρίες ή πλανερά επιχειρήματα:

• Αυτός που προσπαθεί για την καθιέρωση και τη διεύρυνση των καλών συνθηκών αφύπνισης εργάζεται – είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα – για το Φως και το κοσμικό Καλό.
• Όποιος με τη δράση του περιορίζει ή αναιρεί τις καλές συνθήκες αφύπνισης – συνειδητά ή ασυνείδητα – εξυπηρετεί το σκοτάδι και το κοσμικό κακό.

Η επιδέξια εμπλοκή με την καθημερινότητα

Συμπερασματικά, πέρα από την πνευματική «υποχρέωση» που έχει ο καθένας μας, ανάλογα με τα δικά του μοναδικά προσόντα, να προσφέρει υπηρεσία στους συνανθρώπους του δραστηριοποιούμενος σε κάποιον από τους ανωτέρω 7 τομείς, πρέπει ουσιαστικά να μεριμνεί και για την εξασφάλιση αυτών των καλών συνθηκών στην προσωπική του ζωή, προκειμένου να προχωρεί απρόσκοπτα στη μαθητεία του.

Τη γνώση, την ικανότητα και τη μέθοδο για να χειριστούμε την εξωτερική μας πραγματικότητα με τρόπο που να μας εξασφαλίζει καλές προσωπικές συνθήκες αφύπνισης την ονομάζουμε «επιδέξια εμπλοκή».

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

Είναι αλήθεια ότι οι έννοιες του Χρόνου και της αιωνιότητος, λόγω της αινιγματικότητός των, ασκούσαν, ασκούν και θα ασκούν τη γοητεία τους στον άνθρωπο. Ενσαρκούται με διάφορες μορφές στα λατρευτικά έθιμα όλων σχεδόν των λαών. Οι Αρχαίοι Έλληνες ταύτιζαν τον Χρόνο με τον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του. Βρίσκουμε αναφορές του Χρόνου τόσο στα Έπη του Ομήρου, όσο και στις  περιγραφές των Άθλων του Ηρακλέους, καθώς και στην  ιστορία του Προμηθέως. Στα ορφικά δηλούται ως κοσμική οντότητα όπου η εκδήλωσή του αποτελεί έκφραση της γέννησης του Σύμπαντος. Αργότερα, ο Φερεκύδης κατά τον 6ο αιώνα επιχειρεί να ερμηνεύσει αποσπασματικά τη φύση του χρόνου.

Ο Ζήνων θέτει το γνωστό “παράδοξό” του, ο Πλάτων τον ορίζει ως την “κινητή εικόνα της ακινήτου αιωνιότητος“, ενώ ο Αριστοτέλης είναι προσανατολισμένος στη γραμμική θεώρησή του. Ο Πλωτίνος, έχοντας υπ΄ όψιν του όλες τις παραπάνω θεωρήσεις, επιλέγει να βρεθεί πιο κοντά στην Πλατωνική, βάζοντας ταυτόχρονα τη δική του πνευματική σφραγίδα:

Επομένως, θα πρέπει να αναγάγουμε το κινούμενο σώμα σε ωρισμένο χρόνο στην κίνηση της ίδιας ωρισμένης εκτάσεως -γιατί αυτή είναι ο αιτιατός λόγος της σωματικής κίνησης- και της χρονικής διάρκειας, και αυτήν με την σειρά της πρέπει να την αναγάγουμε στην κίνηση της Ψυχής που διαρκεί εξίσου. Την κίνηση, όμως, της ψυχής σε τι θα την αναγάγουμε; Όπου και να θελήσουμε να την αναγάγουμε θα είναι ήδη αδιάστατο. Με αυτόν τον τρόπο η κίνηση της Ψυχής είναι πρωταρχική και μέσα της υπάρχουν όλα τα άλλα, χωρίς η ίδια να περιέχεται πουθενά. Το ίδιο ισχύει και με την Ψυχή του σύμπαντος. Άρα είναι και μέσα μας ο χρόνος; Είναι σε κάθε ατομική ψυχή, και ομοειδώς σε όλες, και όλες είναι μία. Με αυτόν τον τρόπο δεν πρόκειται ο χρόνος να διασπασθή, όπως δεν διασπάται η αιωνιότητα, η οποία ενυπάρχει σε όλα τα ομοειδή της.

(Σε ερμηνευτική απόδοση μετά σχολίων του Ιωάννη Σταματέλλου από τις εκδόσεις Γεωργιάδη)
Πηγή http://istorias-alitheia.blogspot.gr/2011/03/blog-post_26.html

ΠΛΩΤΙΝΟΣ ΕΝΝΕΑΣ ΤΡΙΤΗ – Περί αιώνος και χρόνου

Καθώς υποστηρίζουμε ότι αυτός ο κόσμος είναι αιώνιος και δεν υπήρχε χρονική στιγμή κατά την οποία αυτός δεν υφίστατο, θα ήταν σωστό και συνεπές να πούμε ότι πρόνοια για το σύμπαν είναι να υπάρχει αυτό σύμφωνα με τον νου, ότι ο νους είναι πρότερος του σύμπαντος, όχι υπό την έννοια της χρονικής προτεραιότητας, αλλά επειδή το σύμπαν προέρχεται από το νου και ο νους είναι πρότερος στη φύση και αιτία του σύμπαντος σαν ένα είδος αρχετύπου και υποδείγματος, καθώς το σύμπαν είναι εικόνα εκείνου, υπάρχει λόγω εκείνου και υφίσταται αιώνια, κατ’ αυτό τον τρόπο’ η φύση του νου και του όντος είναι ο αληθινός και πρωταρχικός κόσμος, που δεν είναι χωρισμένος από τον εαυτό του, που δεν εξασθένησε με τη διαίρεση, που δεν είναι ελλιπής ακόμα και στα μέρη του, καθόσον κάθε μέρος δεν έχει αποκοπεί από το όλον.

Ο Ύμνος της Αγάπης, όπως είναι γνωστό στον χριστιανικό κόσμο το τμήμα του 13ου Κεφαλαίου της Προς Κορινθίους Α’ Επιστολής του Αποστόλου Παύλου προς την εκκλησία της Αρχαίας Κορίνθου και διασώζεται μέσω της Καινής Διαθήκης, είναι ένα από τα πιο αξιόλογα κείμενα της Αγίας Γραφής.
Σύμφωνα με την επιστολή του Αποστόλου Παύλου, το δώρο της αγάπης έχει τόσο μεγάλη αξία που ξεπερνά κάθε αρετή. Ο Απόστολος των Εθνών, όπως είναι επίσης γνωστός ο Απόστολος Παύλος, επισημαίνει ότι η αγάπη είναι πράξη τετελεσμένη που προέρχεται από την επιθυμία για την καλοσύνη και την ευτυχία όμως δεν παραμένει συναίσθημα, αλλά πραγματώνεται σε πράξη. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ο ύμνος αποτελεί την περιγραφή των χαρακτηριστικών που εμπεριέχει η αγάπη πραγματωμένη όχι παραμένουσα στο συναισθηματικό επίπεδο, όπου εκεί είναι συναίσθημα και όχι αγάπη. Αποτελεί ένα ειλικρινές κατόρθωμα του εαυτού μας, αλλά πηγάζει από τον Θεό, αφού από αυτήν αντλούμε την δύναμη να ξεπεράσουμε τον εγωισμό μας (οὐ λογίζεται τὸ κακόν 13:5). Υπογραμμίζει επίσης τη σημασία της πίστης μέσα από μια αδιάκριτη εμπιστοσύνη (πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει 13:7).

ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΗ

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. Καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.

Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.

Ἡ άγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει· εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις καταργηθήσεται. Ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθη τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.

Ὄτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμουν· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι᾿ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ έπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.

Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ άγάπη.

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ

Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως. Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.

Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.

Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν, αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν, αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί.

Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση.

Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη.