Η βιωματική πίστη περί της ύπαρξης Αγγέλων και Αρχαγγέλων είναι πανανθρώπινη.

Είτε με την μορφή του Ερμού, των Θείων Απεσταλμένων (Κηρύκων) και των ποικιλόμορφων μεταμορφώσεων των Θεών στην αρχαία Ελλάδα, είτε με τη μορφή των Μαχα-ντέβας και των Προστατών στην Ανατολή, είτε με τη μορφή των Αγγέλων στον Ιουδαϊσμό, το Ισλάμ και τον Χριστιανισμό, ακόμα και ως «Σύμμαχοι» στο Σαμανικό Ναγκουαλισμό, η έννοια των Αγγέλων και των Αρχαγγέλων υπάρχει παντού.

Στην προσπάθειά μας για πνευματική αφύπνιση, δεν παίζει ρόλο μόνο η εσωτερική στάση που τηρούμε απέναντι στη ζωή και την καθημερινότητα, αλλά και οι ίδιες οι εξωτερικές συνθήκες μέσα στις οποίες καλούμαστε να εξελιχθούμε ως ψυχές. Η εσωτερική και η εξωτερική μας πραγματικότητα αλληλεπιδρούν, οπότε αλληλοεπηρεάζονται.
Από αυτήν τη σκοπιά, έχει μεγάλη σημασία να μην υποτιμούμε τη σημασία των εξωτερικών συνθηκών, οι οποίες όταν είναι πολύ δυσμενείς και προκαλούν σωματικό πόνο, ψυχική δυσαρμονία και διάσπαση στη συνείδησή μας, δυσχεραίνουν δραματικά την πνευματική μας ανάπτυξη.

Είναι αλήθεια ότι οι έννοιες του Χρόνου και της αιωνιότητος, λόγω της αινιγματικότητός των, ασκούσαν, ασκούν και θα ασκούν τη γοητεία τους στον άνθρωπο. Ενσαρκούται με διάφορες μορφές στα λατρευτικά έθιμα όλων σχεδόν των λαών.
Οι Αρχαίοι Έλληνες ταύτιζαν τον Χρόνο με τον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του. Βρίσκουμε αναφορές του Χρόνου τόσο στα Έπη του Ομήρου, όσο και στις  περιγραφές των Άθλων του Ηρακλέους, καθώς και στην  ιστορία του Προμηθέως. Στα ορφικά δηλούται ως κοσμική οντότητα όπου η εκδήλωσή του αποτελεί έκφραση της γέννησης του Σύμπαντος.