Posts By :

padisy_admin

Επαφή με Άυλες Οντότητες

Επαφή με Άυλες Οντότητες 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Για σήμερα, έχουμε επιλέξει ένα θέμα το οποίο σηκώνει πάρα πολύ συζήτηση, θα έχετε δει από τις ανακοινώσεις, ότι σχετίζεται με τις άυλες οντότητες και είναι ένα θέμα το οποίο, δε γίνεται να εξαντληθεί έτσι σε μια ομιλία σύντομη σε διάρκεια, όπως είναι αυτή των οραματισμών. Θα δώσουμε και θα επισημάνουμε απλώς κάποια στοιχεία που κατά κοινή ομολογία, είναι πάντα χρήσιμα και αποτελούν αντικείμενο για περαιτέρω σκέψη και προβληματισμό.Έτσι λοιπόν, μιας κι αναφερόμαστε σε άυλες οντότητες, καλό θα είναι να πούμε δυο λόγια πρώτα περί τίνος πρόκειται, τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε οντότητες. Ξέρετε ότι αυτός ο όρος περιλαμβάνει ένα πολύ ευρύ φάσμα φαινομένων, δηλαδή οντότητες αποκαλούν από τα λεγόμενα πνεύματα των πεθαμένων ανθρώπων, μέχρι τα φαντάσματα, τα διάφορα φαινόμενα, τους αγγέλους, τα στοιχειακά, τους ντέβας, δηλαδή μια τεράστια κατηγορία φαινομένων και υπάρξεων.

Και πράγματι έτσι είναι, διότι ολόκληρη η Δημιουργία βρίθει υπάρξεων, βρίθει οντοτήτων.

Πώς προήρθαν όμως όλες αυτές οι οντότητες, ανάμεσα στις οποίες κι εμείς, οι ανθρώπινες οντότητες;

Εδώ η επικρατέστερη άποψη, την οποία θα την συναντήσουμε και κοινή κατά κάποιο τρόπο σ’ όλες τις παραδόσεις και τις θρησκείες, είναι ότι στην αρχή της Δημιουργίας, στο πρωταρχικό δηλαδή στάδιο της εκδήλωσης, περιελάμβανε ένα πεδίο, το οποίο χαρακτηριζόταν από μια πρωταρχική καθαρότητα. Δηλαδή, ήταν ένα πεδίο άπειρων δυνατοτήτων, μέσα από το οποίο μπορούσαν να γεννηθούν άπειρα φαινόμενα, ή αλλιώς αν το θέλετε, μέσα απ’ αυτό το πεδίο, μπορούσε να υπάρχει μια έκλυτη ενέργεια, όπως το Μπιγκ-Μπαγκ που λέει η θεωρία της φυσικής ή ο Λόγος στον οποίο αναφέρεται η χριστιανική θρησκεία, όπου αυτός εκπορεύτηκε από τον Θεό.

Όπως και να το δείτε, σ’ όλες τις παραδόσεις, επαναλαμβάνω, ο κοινός στόχος είναι ότι υπήρχε ένα ενιαίο πεδίο, το οποίο αγκάλιαζε τα πάντα, το οποίο αρχικά ήταν σε αδράνεια, αυτό το πεδίο όμως έκρυβε άπειρες δυνατότητες εκροής ενέργειας ή σχηματισμού φαινομένων.

Μέσα απ’ αυτό το πεδίο λοιπόν, για κάποιο λόγο, γιατί ήταν ακριβώς στη φύση αυτού του πεδίου, να μπορεί να γεννά φαινόμενα, άρχισαν κάποιες πρωταρχικές εκδηλώσεις, κάποιες πρωταρχικές εκπορεύσεις, αυτό που λέμε «εν αρχή ην ο λόγος» δηλαδή μ’ αυτή την έννοια του λόγου ακριβώς υπονοείται αυτή η εκροή ενέργειας και η δημιουργία φαινομένων, που έδωσε και την έναρξη ολόκληρου αυτού του οικοδομήματος, που ονομάζουμε Δημιουργία.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται ένα σημείο κλειδί, το οποίο αν και τονίζεται, σας επαναλαμβάνω και μπορεί κανείς να το διακρίνει σε όλες τις θρησκείες και τις παραδόσεις, ωστόσο δεν ομολογείται ευθέως, είναι λίγο δυσδιάκριτο, γι αυτό πιστεύω ότι θα πρέπει να τύχει της προσοχής σας.

Ποιο είναι αυτό το σημείο;

Μας λένε ότι αυτό το άσπιλο και παρθένο πεδίο, όπως σας είπα είναι επιδεκτικό να γεννά ενέργειες. Κάτι άλλο που είναι μέσα στη φύση του, είναι αυτές οι ενέργειες που ρέουν μέσα του, ή αυτά τα φαινόμενα που σχηματίζονται, να αποτυπώνονται, να αφήνουν το ίχνος επάνω τους, όπως σ’ ένα χαρτί ας το πούμε, απ’ τη στιγμή που θα χαράξεις ένα σχήμα με το μολύβι σου, αυτό το σχήμα παραμένει εκεί και μπορεί κανείς να το δει, ή αλλιώς αν το θέλετε, όπως το είχε εκφράσει ο Σελντρέικ στη θεωρία του για τα μορφογεννητικά πεδία, μας λεει ότι το Σύμπαν έχει μνήμη, λόγω αδράνειας δηλαδή, αυτά που συμβαίνουν μέσα του, έχει την τάση να τα θυμάται, να τα κρατά κι έτσι μ’ αυτό τον τρόπο να βαδίζει με βάση το παρελθόν.

Αν το θέλετε αυτό ερμηνεύει καθοριστικά και την έννοια του κάρμα. Ότι το κάρμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά κεκτημένη συνήθεια, η εξ αδρανείας κεκτημένη φόρα που έχει το Σύμπαν, να συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο, μ’ εκείνον που έτυχε να συμπεριφερθεί σε κάποια πρώτα του βήματα.

Μάλιστα πολλοί επιστήμονες κι όχι μόνο ο Σελντρέικ και οι άλλοι λένε ότι, και οι Κοσμικοί Νόμοι, δηλαδή της βαρύτητας, του ηλεκτρισμού κλπ. δεν είναι νόμοι αυτόβουλοι, αλλά βασίζονται στη συνήθεια, δεν είναι τίποτε άλλο παρά συνήθειες του Σύμπαντος.

Κάποτε δηλαδή ξεκίνησε το Σύμπαν να λειτουργεί μ’ αυτόν τον τρόπο κι επειδή το έκανε μια, δυο, τρεις φορές, καθιερώθηκε να συμπεριφέρεται πάντα μ’ αυτό τον τρόπο, χωρίς να σημαίνει ότι αυτό, δεν μπορεί στο μέλλον να αλλάξει.

Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά;

Διότι ακριβώς, το ότι συνηθίζει αυτό το ενιαίο τεράστιο πεδίο συνείδησης που αγκαλιάζει τα πάντα και μπορούμε να το αποκαλούμε και Θεό, αυτά ακριβώς τα φαινόμενα τα οποία τα συγκρατεί στη μνήμη του, τα εξελίσσει σε μονάδες συνείδησης.

Προσέξτε όμως, κάθε άνθρωπος που δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποτέλεσμα των διαφόρων εμπειριών, που έχει βιώσει μέχρι σήμερα, είτε αυτής της ζωής, είτε άλλων, δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει ότι ο καθένας μας έχει μια προσωπικότητα, η οποία συγκροτείται από ένα σύνολο εμπειριών, άρα από ένα σύνολο μνήμης, άρα από ένα σύνολο ταυτίσεων.

Δηλαδή, ο καθένας μας έχει ταυτιστεί με διάφορους τρόπους με τους οποίους λειτουργεί στη συμπεριφορά του, έχει ταυτιστεί με διάφορους τρόπους που αντιδρά συναισθηματικά, έχει ταυτιστεί μ’ ένα σύνολο προγραμματισμών και πεποιθήσεων στη ζωή. Το σύνολο αυτών των ταυτίσεων είναι αυτό που λέμε, ξέρεις είναι ο χαρακτήρας μου, ή η προσωπικότητά μου, ή έτσι είμαι εγώ.

Αυτό όμως το εγώ που λέμε, δεν έχει κάποια αντικειμενική υπόσταση, ότι υπήρχε δηλαδή ανέκαθεν, ως τέτοιο, αλλά σας επαναλαμβάνω, δεν είναι παρά αποτέλεσμα διαδοχικών ταυτίσεων.

Αν λοιπόν, αυτή την ανθρωπομορφική μεταφορά που σας έκανα τώρα, την προβάλλετε σε επίπεδο συμπαντικό, θα δούμε ότι και όλα αυτά τα φαινόμενα τα οποία εκπορεύθηκαν και λειτούργησαν μέσα σ’ αυτό το ενιαίο πεδίο συνείδησης που αποκαλούμε εκδηλωμένο όλον, ή εκδηλωμένο Θεό, αν θέλετε, δημιούργησαν με τη σειρά τους ένα ολόκληρο σύνολο από ταυτίσεις, από τις οποίες προέβησαν, τι άλλο παρά άπειρες οντότητες, άπειρες μονάδες συνείδησης.

Όσο λοιπόν πιο κοντά βρισκόμαστε σ’ αυτό το πρωταρχικό επίπεδο εκδήλωσης αυτής της ύψιστης καθαρότητας, προτού αρχίσουν να γεννιούνται μέσα τους τα διάφορα φαινόμενα, για τόσο πιο υψηλού επιπέδου και καθαρότητας οντότητες μιλάμε.

Όσο πιο πολύ «κατεβαίνουμε» σε φαινόμενα τα οποία σχετίζονται με υψηλότερες ταυτίσεις, άρα εκπίπτουμε, υπάρχει μια πτώση δηλαδή από την υψηλή αρχική καθαρότητα του εκδηλωμένου Θεού και φτάνουμε μέχρι το υλικό επίπεδο και ίσως ακόμα πιο κάτω και για ορισμένες παραδόσεις που θεωρούν τις κολάσεις, εν πάση περιπτώσει υποδεέστερες του υλικού πεδίου, για τόσο πιο βαριές ταυτίσεις μιλάμε και άρα, για τόσο πιο χαμηλού επιπέδου όντα και οντότητες.

Η ουσία είναι ότι αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε, είναι πως κάθε οντότητα, είτε μιλάμε για άνθρωπο, είτε για οποιουδήποτε βασιλείου, δεν είναι παρά ένα σύνολο ταυτίσεων, δηλαδή για να το πω πιο εύκολα ένα πακέτο πεποιθήσεων, συναισθημάτων, ενεργειών, ιδιοτήτων, προγραμματισμών αντίδρασης απέναντι στο περιβάλλον κ.λπ, που αποκτά την ψευδαίσθηση, κοροϊδεύει τον εαυτό της, αποκτά την ψευδαίσθηση ότι αυτό το σύνολο των ταυτίσεών της είναι κάτι μοναδικό και το οποίο υπήρχε ανέκαθεν και άρα ότι, αυτό το σύνολο τη διαχωρίζει από την ενότητα, τη διαχωρίζει από το όλον.

Γιατί τόσο πολύ επιμένουμε στο θέμα των ταυτίσεων που σ’ ορισμένους φαίνεται κατά κάποιο τρόπο και πολύ επίπονο και προσβλητικό ενδεχομένως για τον εαυτό τους, να ακούν ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια μηχανικότητα, ένα ρομπότ, κατά κάποιο τρόπο;

Επιμένουμε γιατί, ο μόνος τρόπος να είναι κανείς ελεύθερος και να μπορεί να λειτουργήσει σε πολύ πιο υψηλά επίπεδα ενέργειας απ’ αυτά προς τα οποία είναι καθηλωμένος αυτή τη στιγμή, είναι να μπορέσει ν’ απαλλαγεί απ’ τις ταυτίσεις, οι οποίες τον καθορίζουν και τον δεσμεύουν σε συγκεκριμένα μοντέλα συμπεριφοράς και αντίδρασης.

Αυτά ακριβώς τα μοντέλα είναι που μας δεσμεύουν, ώστε να μην μπορούμε σε πρώτη φάση ν’ αναγνωρίσουμε, ότι είμαστε μέρος του όλου και σε δεύτερη φάση να μπορούμε να επικοινωνούμε με το όλον, άρα, να μπορούμε να διαχειριζόμαστε πολύ πιο υψηλά επίπεδα ενέργειας, απ’ ότι αυτά που διαχειρίζεται η προσωπικότητα, η οποία είναι κλεισμένη μέσα στο κάστρο της, μέσα στο καβούκι της, μέσα σ’ ένα ανελαστικό οικοδόμημα συμπεριφορών και ιδιοτήτων, από τις οποίες δεν μπορεί με τίποτε να απαλλαγεί.

Θα λέγαμε λοιπόν, ότι γενικεύοντας αυτό το συλλογισμό, αυτό το δράμα, εντός και εκτός εισαγωγικών, αν θέλετε που βιώνει η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου, το βιώνει και κάθε οντότητα, είτε είναι χαμηλής μορφής, χαμηλού επιπέδου, είτε είναι ακόμα και υψηλή. Γιατί μονάχα το επίπεδο των ταυτίσεων διαφέρει.

Ας πούμε στο υλικό επίπεδο, χαρακτηριστικό των όντων είναι ότι είναι ταυτισμένα με το σώμα τους. Πιστεύουν δηλαδή, ότι η ύπαρξή τους είναι το σώμα τους κατά κύριο λόγο και ότι αν χάσουν το σώμα τους, θα περάσουν σε μια κατάσταση ανυπαρξίας, θα καταστραφούν.

Εκεί οφείλεται κι ο φόβος του θανάτου.

Αυτή λοιπόν, είναι μια πάρα πολύ ισχυρή ταύτιση η οποία βασανίζει τα ανθρώπινα όντα, βασανίζει τα ζώα, τα φυτά, δηλαδή όλα τα βασίλεια του υλικού επιπέδου.

Αυτό δεν σημαίνει ότι και σε υψηλότερα αόρατα επίπεδα, οι οντότητες, δεν έχουν παρόμοιες ταυτίσεις ή ανάλογα βάσανα, δηλαδή, ας πούμε οι οντότητες που είναι εγκλωβισμένες στο λεγόμενο αστρικό πεδίο, θα έχετε ακούσει πιστεύω οι περισσότεροι τον όρο, ή αν θέλετε το πεδίο των συναισθημάτων, μπορεί να μην είναι ταυτισμένες με κάποιο σώμα, αλλά είναι τόσο ισχυρά ταυτισμένες μ’ εκείνα ακριβώς τα συναισθήματα και τις ενέργειες τις οποίες βιώνουν.

Άλλες οντότητες οι οποίες μπορεί να βρίσκονται σ’ ένα επίπεδο δημιουργίας, σ’ ένα επίπεδο απ’ όπου εκπορεύονται οι νόμοι, μπορεί να έχουν απαλλαγεί απ’ αυτού του είδους τις ταυτίσεις, αλλά είναι κι αυτές ταυτισμένες με το συγκεκριμένο ρόλο, τον οποίο καλούνται να παίξουν στη δημιουργία και πέρα απ’ αυτόν δεν έχουν την ευελιξία να μπορούν να βιώνουν την ενότητα. Στο μόνο επίπεδο, στο οποίο βιώνει κανείς την ενότητα είναι πλέον να φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο το θεϊκό που λέγαμε πριν, που σημαίνει ότι έχει απαλλαγεί απ’ όλων των ειδών τις ταυτίσεις και άρα είναι ελεύθερος να έρθει σ’ επαφή με το όλον και άρα με κάθε μορφή ενέργειας.

Με βάση όλα αυτά που είπαμε, καταλαβαίνετε ότι είναι στην ίδια τη φύση του εκδηλωμένου σύμπαντος να γεννά φαινόμενα και ταυτίσεις και άρα κατ’ επέκταση να γεννάει μονάδες συνείδησης, δηλαδή κατ’ επέκταση να γεννά οντότητες.

Βρισκόμαστε λοιπόν σ’ ένα σύστημα, το οποίο εξ’ ορισμού και από τη φύση του γεννά άπειρες οντότητες, μέσα σ’ ένα ολόκληρο παιχνίδι εξέλιξης και ανέλιξης, στο οποίο η κάθε οντότητα, στο επίπεδο που βρίσκεται μέσα από το νόμο της ελεύθερης επιλογής, αλλά και με βάση το παρελθόν της, με βάση δηλαδή το κάρμα της, βρίσκεται σε μια αιώνια πάλη, για το αν θα μπορέσει να λειτουργήσει ως προς τον εαυτό της απελευθερωτικά, δηλαδή ν’ απαλλαγεί από ταυτίσεις και ν’ ανέβει κλίμακα στην επίγνωσή της και στην ενέργεια που χειρίζεται, ή αν θα κατέβει πιο κάτω και θα παρασυρθεί από βαρύτερες ταυτίσεις, από τις οποίες είναι και πολύ δυσκολότερο κανείς πλέον ν’ αποταυτιστεί.

Όσο πιο βαριά είναι η ταύτιση, τόση περισσότερη ενέργεια απαιτείται για να μπορέσει κανείς ν’ απεγκλωβιστεί. Όσο πιο ελαφριά είναι η ταύτιση, τόσο πιο εύκολα απαλλάσσεται κανείς.

Άρα, από δω προκύπτει ένας ορισμός, ότι, εάν θέλουμε να λειτουργούμε ως προς κάτι απελευθερωτικά, ή να μιλάμε ότι κάτι μας εξελίσσει, μας κάνει να προοδεύουμε, είναι αλάνθαστο κριτήριο αυτό, θα πρέπει να είναι κάτι το οποίο θα μας προσφέρει την επίγνωση και την ενέργεια, για να μπορούμε να απαλλασσόμαστε από τη σκλαβιά των ταυτίσεων, να μπορούμε να γινόμαστε πιο ελεύθεροι.

Αυτός είναι ένας τρόπος λοιπόν, έτσι πολύ επιγραμματικά, μια περιγραφή για το τι ερμηνείες έχουμε από τις κυρίαρχες παραδόσεις και σαν κοινό τόπο για το πώς προήλθαν όλες αυτές οι οντότητες, που όπως προηγουμένως σας είπα, μεταξύ των οποίων και εμείς.

Από κει και πέρα, θα συναντήσει κανείς πάρα πολλές καταστάσεις. Θα συναντήσει καταστάσεις ανάλογα με τη βαρύτητα των ταυτίσεων, όπως σας έλεγα πριν, όπου θ’ ακούσετε για κάποια πνεύματα, που είναι αυτά που είναι προσκολλημένα στο πεδίο της γης και συγκινούνται ακόμα με τα ανθρώπινα, θα ακούσετε για αγγέλους διαφόρων κατηγοριών και τάξεων και διαφόρων ρόλων, δηλαδή ότι άλλα πνεύματα παίζουν ρόλο περισσότερο θεραπευτή, άλλα προστάτη, άλλα καθοδηγητή, άλλα μεταφέρουν διδασκαλίες.

Όμως, όλα αυτά, όπως επίσης κι ο βασικός διαχωρισμός που λέγεται ότι υπάρχει ανάμεσα στο ανθρώπινο και στο στοιχειακό βασίλειο, ή το ντεβαϊκό αν θέλετε, στο οποίο υπάγονται κι οι άγγελοι, όλα αυτά βρίσκω ότι, δεν θα είχε και πολύ νόημα να τα συζητήσουμε και να επεκταθούμε σήμερα, διότι, είμαι σχεδόν απόλυτα κατασταλαγμένος, πως όλες αυτές οι κατηγοριοποιήσεις, δεν οφείλονται παρά στην ανθρώπινη αγωνία, να μπορέσει να βάλει μια τάξη, μια γνωσιακή τάξη σ’ αυτό το χάος ολόκληρο, το οποίο αντιμετωπίζουμε μες το σύμπαν.

Αν δείτε, πλέον όλες οι περιγραφές των παραδόσεων και των θρησκειών, καταντάνε σε μια γραφειοκρατία, απ’ την άποψη ότι, προσπαθούν να κλείσουν και να ερμηνεύσουν το σύμπαν σε κουτάκια, ότι αυτό είναι έτσι, αυτό είναι αλλιώς, εκεί υπάρχει η τάδε συνομοταξία οντοτήτων, εκεί υπάρχουν οι άλλοι, αυτοί είναι έτσι, οι άλλοι είναι αλλιώς.

Εγώ σας λέω και είμαι σχεδόν σίγουρος και γι αυτό δεν θέλω να δώσω μεγάλη βαρύτητα πάνω σ’ αυτό, ότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο φόβος, που έχει η ανθρωπότητα απέναντι στο άγνωστο και που αισθάνεται καλύτερα, όταν νομίζει ότι μπορεί να περιγράψει τα πάντα και άρα, σου λέει μπορεί να μην τα ξέρω, αλλά αφού τα έχουν περιγράψει, τα έχουν χωρίσει σε κατηγορίες, σε κουτάκια, τους έχουν δώσει ονόματα κ.λπ. νιώθει μια μεγαλύτερη ασφάλεια, ότι δεν είναι τα πάντα άγνωστα, αλλά ότι κάτι καταλαβαίνω κι εγώ, κάτι ξέρω κι εγώ.

Στην ουσία νομίζω ότι, κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα απ’ όλα αυτά παρά μόνο αν έχει κάποια δικά του βιώματα, συγκεκριμένα βιώματα, γιατί, διαβάζοντας απλώς από βιβλία, ή ακούγοντας θεωρίες άλλων δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να πιστέψει κανείς σε τίποτα.

Το μόνο πράγμα που έχει νόημα να πιστέψει κανείς, είναι σε δικά του βιώματα και πάλι, όπως θα δείτε παρακάτω, μ’ ένα τεράστιο ερωτηματικό, γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπορεί να αξιολογήσει κανείς, αν ένα βίωμα το οποίο έχει είναι αυθεντικό, με την έννοια ότι βασίζεται σε επαφή με κάποια οντότητα, ή αν είναι καθαρά υποκειμενικό και το γεννάει το ίδιο το κεφάλι του.

Εδώ λοιπόν, υπάρχει ένα άλλο ολόκληρο πρόβλημα το οποίο θα πρέπει να συζητήσουμε.

Ωστόσο, προτού πάμε εκεί, θέλω να βάλουμε κάτω ένα γενικό κριτήριο, μιας και μιλάμε για οντότητες, το οποίο ήδη βάλαμε ως θέμα προηγουμένως, για το πώς θα μπορούσαμε να κρίνουμε εάν, μια οποιαδήποτε οντότητα, έτσι τουλάχιστον όπως παρουσιάζεται, είναι καλή ή κακή, έτσι απλά με δυο λόγια.

Καταλαβαίνετε ότι η έννοια του καλού και του κακού εδώ πέρα, πρέπει να φύγει από τα επίπεδα του υποκειμενισμού μας, διότι για έναν οποιονδήποτε, μπορεί να θεωρείται καλή μια οντότητα, μπορεί να έρθει και να του πει, ξέρεις, θα κανονίσω εγώ ώστε να κερδίσεις 10.000.000 e. Η προσωπικότητά μας θα πει ότι είναι καλή, αφού θα μου δώσει κάτι που με βολεύει, είναι καλό, ή μπορεί να έρθει να μου πει, θες να σου φέρω για γκόμενα σαν την Κλώντια Σίφερ;

H προσωπικότητα λέει γιατί όχι, άρα, μ’ αγαπάει, είναι καλή.

Έτσι λοιπόν, δεν μπορείς να έχεις ένα κριτήριο για το τι είναι θετικό και τι είναι αρνητικό, ανάλογα με το τι σε βολεύει, σε κάποια φάση, ή σου κάνει τη ζωή πιο «εύκολη», χρειάζεται κάτι πιο γενικό για να μπορείς να ξεφεύγεις από αυτές τις παγίδες των ταυτίσεων.

Έτσι λοιπόν, γιατί να μην πούμε, γιατί να μη βάλουμε έναν κανόνα, ότι, οτιδήποτε μέσα από μια τέτοια επαφή, με εξελίσσει, δηλαδή με απελευθερώνει, από ταυτίσεις τις οποίες έχω, μπορώ να το θεωρήσω ότι είναι εποικοδομητικό, ότι είναι θετικό, οποιαδήποτε επαφή βλέπω ότι μ’ εγκλωβίζει στις ταυτίσεις μου, ή τις χρησιμοποιεί σαν αφορμή για να με κατεβάσει ακόμα πιο χαμηλά, ότι παίζει ρόλο αρνητικό.

Αν το δει κανείς έτσι, που είναι ένα πολύ πιο απόλυτο κριτήριο και δεν παίζει με τα παιχνίδια της προσωπικότητας, θα λέγαμε ότι δύο είναι τα στοιχεία που προκύπτουν απ’ αυτή την αξιολόγηση. Δηλαδή ότι, το κριτήριο της θετικότητας ή μη, μιας τέτοιας επαφής, μια οντότητα είναι διπλό.

Το πρώτο είναι, παίρνω γνώσεις, ενέργειες, πληροφορίες, συναισθήματα, όπως κι αν θέλει να το αποκαλέσει κανείς, τα οποία με βοηθούν να απελευθερώσω τη μοναδικότητα της ύπαρξής μου κι έτσι να έχω υψηλότερη επίγνωση, μεγαλύτερη ελευθερία, περισσότερη δημιουργικότητα σαν άνθρωπος;

Το δεύτερο κριτήριο, αυτή όλη η επαφή, οι γνώσεις, οι πληροφορίες, οι ενέργειες, οι αλλαγές που ωθούμαι να κάνω στη ζωή μου, εκτός απ’ τη δική μου απελευθέρωση, δημιουργούν με τη δράση μου, τα λόγια μου και τις σκέψεις μου, καλύτερες συνθήκες απελευθέρωσης και για τα υπόλοιπα όντα γύρω μου, ή ωθούν στο να εκμεταλλεύομαι τους άλλους, επειδή έχω συσσωρεύσει περισσότερη ενέργεια, επειδή είμαι πιο δυνατός, ή επειδή έχω περισσότερη επίγνωση, την οποία χρησιμοποιώ μόνο για να βολεύομαι εγώ;

Κατά τη γνώμη μου αν δεν πληρούνται και τα δύο αυτά κριτήρια, τότε μια επαφή με οντότητα είναι ύποπτη και θα πρέπει κανείς να αδιαφορεί πλήρως με όποιο τρόπο κι αν αυτή η επαφή εκδηλώνεται. Επαναλαμβάνω, τα τεκμήρια είναι δύο, σαν αποτέλεσμα αυτής της επαφής, απελευθερώνομαι από τις ταυτίσεις που έχω, αυξάνεται η επίγνωσή μου, αυξάνεται η ελευθερία μου, αναδύεται από μέσα μου η μοναδικότητα της ύπαρξής μου κι όλο μου το δυναμικό για να μπορώ να είμαι δημιουργικός και να τιμώ τη δημιουργία;

Αν ναι, έχει καλώς, εάν βλέπω ότι στόχος αυτής της επαφής ή αποτέλεσμα ακούσια, είναι το να αγχώνομαι ακόμα πιο βαθιά μέσα σε ταυτίσεις και πάθη και σε άγνοια και να παρασύρομαι, ότι νιώθω πιο κουρασμένος, ότι συσκοτίζεται ο νους μου, ότι καθηλώνεται η δημιουργικότητά μου, σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά.

Το δεύτερο κριτήριο, όλη αυτή η επικοινωνία και η επαφή θα με κάνει έτσι ώστε στη ζωή μου με τον τρόπο που συμπεριφέρομαι, να δημιουργώ καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τους άλλους;

Εάν ναι, έχει καλώς, εάν όχι, σημαίνει πάλι ότι κινδυνεύω να εγκλωβιστώ σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από αυτό του πρώτου κριτηρίου, σημαίνει ότι έχω έρθει σ’ επαφή με κάτι το οποίο μου δίνει εμένα δύναμη, απελευθέρωση και επίγνωση, αλλά χωρίς να με ωθεί να τα μοιράζομαι και άρα, ότι, με ωθεί σ’ ένα δρόμο δύναμης και ιδιοποίησης της ενέργειας, το οποίο είναι μακροπρόθεσμα, ότι πιο καταστροφικό μπορεί ν’ αντιμετωπίσει κανείς.

Ας έχουμε λοιπόν υπόψη μας αυτά τα δύο στοιχεία, του ενός απόλυτου και καθολικού κριτηρίου, για το εάν μια οποιαδήποτε επαφή είναι θετική και εξελικτική, ή διαφορετικά, αρνητική και αντεξελικτική.

Πρέπει να πούμε και δυο λόγια για την έννοια της σκεπτομορφής εδώ, η οποία δε νομίζω να είναι οικεία στους περισσότερους από σας, μιλάμε δηλαδή, για μια μορφή της οποίας το υλικό δεν είναι παρά ενέργεια αποτελούμενη από συγκεκριμένες σκέψεις και συναισθήματα, δηλαδή π.χ. μια σκεπτομορφή είναι αυτή που παράγουμε κάθε τρίμηνο με τον οραματισμό για την Ελλάδα, η οποία σκεπτομορφή, βλέποντας με βάση την ενέργεια την οποία ακριβώς την οποία έχει αντλήσει από τα όντα που τη δημιούργησαν, αποσκοπεί σε κάτι.

Σκεπτομορφές λοιπόν, μ’ αυτή την έννοια παράγονται απ’ όλους και απ’ όλα. Δηλαδή ο κάθε άνθρωπος έχει μια σκεπτομορφή κυρίαρχη η οποία τον περιβάλλει ας το πούμε κι η οποία αποτελείται όπως είπαμε, από το σύνολο των ιδεών, των συναισθημάτων κ.λπ. κάθε οντότητα περιβάλλεται από μια σκεπτομορφή, ομάδες ανθρώπων, ομάδες οντοτήτων, κράτη, πολιτείες, συμπαντικές ομάδες, παράγουν επίσης αντίστοιχες σκεπτομορφές και πολλές φορές μ’ αυτή την έννοια είναι κανένας δύσκολο ν’ αντιληφθεί, εάν αυτό με το οποίο έρχεται σ’ επαφή, γι αυτό το λόγο το αναφέρω, είναι οντότητα, ή τελικά είναι σκεπτομορφή, γιατί και η σκεπτομορφή εν τέλει, είναι κι αυτή μια οντότητα, απλώς μπορεί να μην είναι αυθύπαρκτη και αυτόβουλη κατά κάποιο τρόπο, να είναι δηλαδή, πιο κατευθυνόμενη και ρομποτοειδής, αλλά η ουσία είναι στη συμπεριφορά της και στο αποτέλεσμά της, προσομοιάζει πάρα πολύ σε μια συγκεκριμένη οντότητα.

Έτσι λοιπόν, σ’ αυτού του είδους τη διάκριση, το μόνο πράγμα που μπορεί κανείς και πρέπει να τον ενδιαφέρει, δεν είναι με τι ακριβώς έρχεται σ’ επαφή, διότι πολλές φορές μπορεί να νομίζεις ότι έρχεσαι σ’ επαφή με μια θετική οντότητα και να έρχεσαι σ’ επαφή με μια σκεπτομορφή, η οποία να έχει εκπορευτεί από θετικές οντότητες, που και σ’ αυτή την περίπτωση δε θα πρέπει να σνομπάρει κανείς και να πει ότι δεν είναι γνήσια η επαφή, διότι εγώ δεν έρχομαι σ’ επαφή με την ίδια την οντότητα.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι ακριβώς αυτό που λαμβάνει κι όπως είπαμε να λειτουργεί εξελικτικά, άρα, δεν έχει τόσο νόημα ν’ ασχολείται κανείς μ’ αυτού του είδους τη διάκριση, το θεωρώ δηλαδή ένα ψευτοδίλημμα και με μια άλλη έννοια, ότι, ούτως ή άλλως όπως είδατε απ’ τον ορισμό της οντότητας, η κάθε οντότητα είναι απ’ τη φύση της μηχανική και στηρίζεται σε ταυτίσεις και άρα στη συνήθεια, άρα, ούτε το αυτόβουλο μιας μονάδας συνείδησης, η οποία είναι ένα πακέτο όπως είπαμε ταυτίσεων, που εν τέλει προσομοιάζει με τη δημιουργία της σκεπτομορφής, με τη μοναδική διαφορά όπως σας είπα, της ευελιξίας, η σκεπτομορφή είναι λιγότερο ευέλικτη, έχει πολύ λιγότερους βαθμούς ελευθερίας ως προς την έκφρασή της και τ’ αποτελέσματά της, απ’ ότι μια οντότητα, η οποία την εκπορεύει.

Ας πάμε λοιπόν για ν’ αρχίσουμε να ολοκληρώνουμε το θέμα αυτό στα διάφορα είδη της επαφής της οντότητας.

Φαντάζομαι οι περισσότεροι από σας, για να μην πω όλοι, θα έχετε ακούσει για διάφορα πράγματα δηλαδή, έχετε ακούσει για τον πνευματισμό, ότι υπάρχουν κάποιες δυνατότητες ανθρώπων, που μπορούν και παραμερίζουν την προσωπικότητά τους και δίνουν χώρο να εκφραστεί μέσα απ’ αυτούς κάποια συγκεκριμένη οντότητα, είτε είναι κάποιος πεθαμένος, είτε είναι κάποιου δασκάλου, είτε κάποιου αγγέλου, ή οτιδήποτε, όπως ασφαλώς θα έχετε ακούσει και για το channeling, το οποίο είναι κάτι παρόμοιο, εν πάση περιπτώσει, που σημαίνει ότι και μέσα από τη διαδικασία του channeling, κάποιος μέσα από μια τεχνική χαλάρωσης μπορεί και περνά σ’ ένα επίπεδο δεκτικότητας τέτοιο που λαμβάνει υπαγορεύσεις, είτε αυτές είναι προφορικές, δηλαδή ν’ αρχίσεις να μιλάς και να μαγνητοφωνείς, ή δια της αυτόματης γραφής, είτε μ’ οποιοδήποτε άλλο τρόπο.

Επίσης παρόμοιες τακτικές έχουν ακολουθήσει οι πνευματιστές, ή οι μάγοι κατά καιρούς με διάφορους πίνακες που έχουν τα γράμματα του αλφαβήτου κ. λπ. υποτίθεται καλούν κάποιο πνεύμα και μετακινείται ο δείκτης και σχηματίζονται λέξεις και αριθμοί και φράσεις και βέβαια υπάρχει κι εκείνο το υψηλότερο επίπεδο πιο επικίνδυνο, πιο καταστροφικό και θα σας πω για πιο λόγο στη συνέχεια, αυτό της λεγόμενης επικλητικής μαγείας, δηλαδή διάφορες παραδόσεις οι οποίες έχουν ένα ολόκληρο τυπικό που βασίζεται σε επικλήσεις πνευμάτων, κλπ. με σκοπό είτε την εμφάνισή τους, είτε την υλοποίησή τους, είτε τον εξαναγκασμό τους, εν πάση περιπτώσει σε παροχή υπηρεσιών, αν έχει δελτίο παροχής υπηρεσιών και αφορολόγητο…

Με βλέπετε κι είμαι λίγο ειρωνικός για το συγκεκριμένο, για ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο λόγο και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας και νομίζω ότι όλο το ζουμί από τη σημερινή ομιλία, που θα πρέπει να μείνει θα πρέπει να είναι εδώ στο συγκεκριμένο.

Πρέπει να μπείτε μέσα σας βαθιά και να παραδεχτείτε, δεν ξέρω αν κάποιοι από σας εδώ μέσα έχουν υπάρξει μάρτυρες τέτοιων επαφών, όχι απαραίτητα οι ίδιοι αλλά αν έχετε βρεθεί κάποια φορά σε κύκλο, που κάποιος κάνει μετάδοσηchanneling, ή σε κάποιο πνευματιστικό κύκλο, ή σε κάποια τελετή τέτοια επίκλησης, ή οτιδήποτε. Αλλά εγώ πραγματικά από τη δική μου πείρα θα ήμουνα, θα ήθελα να είμαι λίγο ισοπεδωτικός και θα σας έλεγα ότι, όλη αυτή τη διαδικασία τη θεωρώ ξεκάθαρα άχρηστη κι επικίνδυνη.

Γι αυτό και έβαλα και σαν τίτλο στην ομιλία επαφή με άυλες οντότητες, μόνο και μόνο για το μάρκετινγκ της υπόθεσης, για να σας ερεθίσω λίγο, ειδάλλως θα έπρεπε να βάλω τίτλο κανονικά, γιατί δεν πρέπει να υπάρχει επαφή με άυλες οντότητες.

Επαναλαμβάνω και δεν ξέρω πόσοι από σας μπορεί να έχετε εντρυφήσει σε τέτοιου είδους επικοινωνίες, είτε οι ίδιοι, είτε παρακολουθώντας άλλους, αλλά, αν κοιτάξετε βαθιά μέσα στα τρίσβαθα της ψυχής σας, θα δείτε, να ψάξετε να δείτε το κίνητρο για μια τέτοια πράξη, θα δείτε ξεκάθαρα ότι πίσω από ένα τέτοιο κίνητρο δεν βρίσκεται ο ανώτερος εαυτός μας, ή εν πάση περιπτώσει το καλοπροαίρετο κομμάτι μας, βρίσκεται ξεκάθαρα η προσωπικότητα.

Διότι, ποιος ο λόγος, ένας λόγος είναι η περιέργεια, πάρα πολλοί ξεκινάνε και μπαίνουν σ’ αυτή τη διαδικασία να παραστούν σε μια τέτοια τελετή επαφής, ή να επιχειρήσουν οι ίδιοι, μόνο και μόνο γιατί δεν έχουν τι άλλο να κάνουν και λένε για διασκέδαση, ή για περιέργεια ας σκοτώσουμε το βράδυ μας, αντί να πάμε στα μπουζούκια, ή αντί να κάνουμε κάτι άλλο, δεν καλούμε κανένα πνεύμα να δούμε τι γίνεται;

Η περιέργεια λοιπόν, αυτού του είδους η περιέργεια για να σπάσει η ρουτίνα, δεν μπορεί να συγκαταλέγεται στα ορθά κίνητρα που έχει κάποιος ν’ απελευθερωθεί από τις ταυτίσεις του και να εξελιχθεί.

Δεύτερον και πιο συνηθισμένο, η άντληση δύναμης, το ωφελιμιστικό, η προσωπικότητα νομίζει και φιλοδοξεί ότι και καλά θα έρθει σ’ επαφή με κάποιο πνεύμα το οποίο θα τον βοηθήσει να κερδίσει το λόττο, ή να αποκτήσει δύναμη, ή θα του αποκαλύψει τις σούπερ πληροφορίες, οπότε μ’ αυτό τον τρόπο θα πάψει να είναι ένας κοινός θνητός και θα νιώσει ανωτερότητα και τέλος όλη αυτή η μιζέρια που έχει καλλιεργήσει στη ζωή του ο καθένας μας είναι αβάσταχτη και νομίζει ότι επικοινωνώντας μ’ ένα πνεύμα θ’ απαλλαγεί απ’ αυτή τη μιζέρια την τρομερή και θ’ ανέλθει με τη μία σε μια ανώτερη σφαίρα ύπαρξης, στην οποία θα είναι ευτυχισμένος.

Φοβερό λάθος, γιατί απ’ τη μιζέρια σου δεν μπορεί να σ’ απαλλάξει κανένας, παρά μόνο ο ίδιος σου ο εαυτός. Και αν σου πει και κανένας ότι πρόκειται να σε απαλλάξει, σίγουρα είναι απατεώνας.

Δεν υπάρχει τέτοιου είδους διαδικασία να γίνει ένα κλικ και ξαφνικά να γίνεις φωτισμένος κι ευτυχισμένος και ν’ απαλλαγείς από τα πάθη σου και τις ταυτίσεις σου.

Άρα είναι μια ξεκάθαρη κοροϊδία.

Ένας τρίτος παράγοντας είναι η ηθική, ότι για τον καθένα είναι πάρα πολύ αβάσταχτη η ζωή τους, την έχουν καταντήσει τόσο αβάσταχτη που δεν μπορούν να αντέξουν την πραγματικότητα και ακριβώς επειδή δεν μπορούν ν’ αντέξουν την πραγματικότητα, θέλουν να ξεφύγουν, θέλουν να παραμυθιάσουν τον εαυτό τους, ψάχνουν για μια άλλου είδους πρέζα, μπορεί να μην τρυπιούνται με ηρωίνη, τρυπιούνται με μεταφυσική.

Λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να αναζητούν επικοινωνίες με πνεύματα, γιατί πιστεύουν ότι θα ξεφύγουν, ότι θα μπουν σε έναν άλλο κόσμο, με άλλου είδους περιπέτειες, στυλ Χάρι Πότερ κλπ. κι έτσι μ’ αυτό τον τρόπο θ’ απαλλαγούν από το σύντροφό τους με τον οποίο είναι η σχέση τους χάλια, με τα προβλήματα που έχουν με τα παιδιά τους, από τη βλακεία τους, από τη φτώχεια τους, απ’ οτιδήποτε μπορεί να τους βασανίζει.

Αν λοιπόν, τα αναλύσετε σε βάθος, θα δείτε ότι ακόμα και στο πιο «αγνό» κριτήριο που λένε μερικοί, ότι ρε παιδί μου μ’ ενδιαφέρει η γνώση, θέλω να μάθω, αν μπορώ να έρθω σ’ επαφή με έναν άγγελο, ο οποίος ξέρει πολύ περισσότερα πράγματα από μένα, μ’ ενδιαφέρει να μάθω, να μου πούνε πως είναι στην πραγματικότητα το σύμπαν, να μου πουν αυτά τα πεδία, που μου λένε ότι υπάρχουνε, και όλα αυτά ισχύουν; Πού ξέρω, θέλω κάποιον να μου τα πει από πρώτο χέρι.

Ακόμα και αυτό, σας πληροφορώ, σας το λεω σχεδόν με βεβαιότητα, κανένας δεν ξέρει να σας το πει, αν θέλετε και μπορείτε να το συνειδητοποιήσετε αυτό που σας λεω έχει καλώς, δηλαδή, δεν υπάρχει καμία οντότητα που να μπορεί να μας πληροφορήσει πως είναι το σύμπαν, και να σας δώσει τέτοιου είδους αξιόλογες γνώσεις, το πολύ-πολύ να σας πει, ανάλογες κατατάξεις με αυτές που κάνουμε εμείς οι ίδιοι οι άνθρωποι και μάλιστα σε συγκεντρώσεις, όπως αυτές που κάνουμε τώρα και σ’ οποιαδήποτε συγκέντρωση που μεταδίδεται ανθρώπινη διδασκαλία, ίσα-ίσα συμβαίνει το ανάποδο.

Ο χώρος είναι γεμάτος από οντότητες οι οποίες ακούνε και περιμένουν από μας να μάθουν τι συμβαίνει, σας το λέω τελείως υπεύθυνα και αυτά τα πράγματα που λέμε εμείς το πολύ-πολύ να τα μεταδώσουν με σπασμένο τηλέφωνο και αλλοιωμένα σε κάποιον, με τον οποίο θα κάνουν την επαφή.

Αν θέλετε να το πιστέψετε αυτό, έχει καλώς.

Εκείνο που λέω κι είμαι σίγουρος, είναι ότι, πίσω από το κίνητρο της επαφής με οντότητες, δεν βρίσκεται εκείνη η διάσταση η ανθρώπινη, η οποία μπορεί να μας οδηγήσει στην απελευθέρωση και στην εξέλιξή μας, παρά βρίσκεται μονάχα η αγωνία μ’ οποιοδήποτε τρόπο εκφράζεται αυτή, η αγωνία της προσωπικότητας να ξεφύγει, ν’ αποκτήσει δύναμη, να καλοπεράσει με τον εύκολο τρόπο, ότι θα έρθει το τζίνι και θα μας πει, τι θέλεις φώτιση, πάρτη, τι θέλεις λεφτά, πάρτα, τι θέλεις, ν’ απαλλαγώ απ’ την πεθερά μου, πάρτο, ε, αυτός ο τρόπος όχι μόνο στην πράξη δεν γίνεται, αλλά και αν θα γίνει, θα το πληρώσεις πάρα πολύ ακριβά, διότι ακριβώς εδώ που είμαστε στο τελευταίο θέμα και την κατακλείδα του όλου πράγματος, είναι ότι, οι οντότητες με τις οποίες έρχεσαι σ’ επαφή είναι ακριβώς και ευθέως ανάλογες με τις ποιότητες που εκπέμπεις ως ύπαρξη.

Εάν λοιπόν, η ποιότητα που εκπέμπεις η ενεργειακή είναι απληστία, δεν πάει να επικαλείσαι εσύ το Χριστό τον ίδιο, ή τους Αρχάγγελους, όχι μόνο από τέτοιες οντότητες θα φας φτύσιμο, γιατί δεν υπάρχει καμία περίπτωση απέναντι σε μια ύπαρξη που εκπέμπει απληστία να συγκινηθούν κάποιες υψηλού επιπέδου οντότητες για να συνεπικουρήσουν, δεν σε βλέπουν αυτές καν, γιατί είναι συντονισμένες σε ποιότητες τις οποίες εσύ δεν υπάρχεις γι αυτούς, δεν εκπέμπεις, μην ακούτε μπούρδες που σας λένε ότι μπορούν απ’ το σπίτι σου και να σου κάνω συνεδρία να επικοινωνήσεις με τον τάδε Αρχάγγελο, ή να ρίξω τα χαρτιά και να σε φέρω σ’ επαφή με τον τάδε.

Σας λέω για σας, για μας εδώ υπάρχει το μικρόβιο, το βλέπουμε αυτή τη στιγμή πού είναι, ή αν μας φωνάζει ένα μικρόβιο θα καταλάβουμε ότι θα μας φωνάζει για ν’ ανταποκριθούμε και γιατί να το κάνουμε;

Το πολύ- πολύ να του δώσουμε μια φάπα.

Η κάθε οντότητα αναγνωρίζει και μπορεί να έρχεται σ’ επαφή, αναγνωρίζει ανάλογες ενέργειες με το επίπεδο στο οποίο εκφράζεται, αυτό να το έχετε σαν κανόνα και μην πιστεύετε κανέναν και τίποτα, άμα σας λεει μπούρδες.

Έτσι λοιπόν σας ξαναλέω, αν εκπέμπεις απληστία, με τέτοιου είδους οντότητες θα έρθεις σ’ επαφή, άσχετα σε ποιόν προσεύχεσαι και ποιόν επικαλείσαι κι οτιδήποτε. Εκεί την έχουν πατήσει και πάρα πολλοί, που νομίζουν ότι, επειδή προσεύχονται σε μια θετική οντότητα, να νομίζουν ότι την έχουν κλεισμένη σε ραντεβού ας πούμε να τους έρθει, ενώ η δική τους η ύπαρξη εκπέμπει αρνητικά πράγματα.

Εάν πάλι σε μερικά πράγματα μπορεί να είσαι αγνός, εκεί είσαι σίγουρος ότι έρχεσαι σ’ επαφή με θετικές οντότητες και δεν σ’ ενδιαφέρει αν θα εμφανιστούν μπροστά σου φάντης μπαστούνι, ή αν θα συμβούν κάποια φαντεζί φαινόμενα από κείνα που ευελπιστεί ο καθένας να δει, απλώς μόνο και μόνο για να περάσει καλά.

Οι θετικές οντότητες καταρχήν δεν εμφανίζονται και δεν δρουν με τρόπους Ντέιβιντ Κόπερφιλντ, οι θετικές οντότητες λειτουργούν κατεξοχήν στο νοητικό και καθαρά ενεργειακά, χωρίς να παράγουν φαινόμενα περίεργα, του στυλ χρώματα, αρώματα, εμφανίσεις το ένα, το άλλο. Ο εντυπωσιασμός είναι χαρακτηριστικό των οντοτήτων που θέλουν να σε παρασύρουν.

Άρα, να έχετε υπόψη σας ότι, με οντότητες υπάρχει διαρκής επαφή του καθενός μας, εδώ και τώρα, είτε το καταλαβαίνουμε, είτε όχι.

Το μόνο που διαφέρει για το τι οντότητες έρχεσαι σ’ επαφή είναι το πώς είσαι κάθε στιγμή. Όταν θα είσαι θυμωμένος και θες να φας το λαρύγγι του άλλου, να ξέρεις ότι εκείνη τη στιγμή δίπλα σου, έχεις αντίστοιχες οντότητες. Όταν έχεις συναισθήματα αγάπης και θες να βοηθήσεις κάποιον, έχεις δίπλα σου τέτοιου είδους οντότητες.

Άρα, το μόνο κριτήριο για επαφή με θετικές οντότητες, η οποία μπορεί να υπάρχει ανά πάσα στιγμή, είναι το τι εκπέμπεις. Δηλαδή το να προσπαθείς πάντα όσο καλύτερα μπορείς και να κάνεις ότι καλύτερο μπορείς, ώστε να λειτουργείς όπως είπαμε απελευθερωτικά ως προς τον εαυτό σου και απελευθερωτικά απέναντι στους άλλους.

Εάν μπορέσεις και το κάνεις αυτό το πράγμα, να είσαι σίγουρος ότι η επαφή σου είναι θετική και δεν παίζει κανένα ρόλο, εάν βλέπεις εκείνη τη στιγμή κάτι, αν νιώθεις οτιδήποτε, θα δεις όμως ότι και μπορείς να το δεις αυτό στην πράξη, ότι, λαβαίνεις άλλου είδους εμπνεύσεις, ότι αποκτάς σιγά-σιγά καινούργια κίνητρα, ότι συμβαίνουν στη ζωή σου συγχρονικότητες, δηλαδή τυχαία και καλά περιστατικά, τα οποία λειτουργούν αναβαθμιστικά, απελευθερωτικά στη ζωή σου, σπάζουν τα όρια και μόνο αυτά είναι τα κριτήρια, το ξαναλέω στην πράξη, στην πράξη.

Έχω γράψει ένα ανάλογο μικρό κομματάκι στο Τρίτο Μάτι παλιότερα, όπου περιγράφω μια συζήτηση που είχα κάνει κάποτε με το δάσκαλό μου, όταν ήμουνα πιτσιρικάς, πάνω στο ποιος πρέπει να θεωρείται μυημένος και τι σημαίνει να είναι κάποιος μυημένος.

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο καταλήγω φυσικά κι εκεί, ότι, μυημένος δεν σημαίνει και δεν έχει καμία σημασία αν είναι κάποιος σε μια οργάνωση και του έχουν απονεμηθεί βαθμοί, δηλαδή όλα αυτά είναι τρίχες κατσαρές.

Όταν λέμε μύηση πρέπει να μιλάμε για αλλαγές, για ουσιαστικές αλλαγές, τις οποίες να βλέπεις επάνω σου και στη ζωή σου.

Άρα, ο μόνος τρόπος για να μη μας παραμυθιάζει κανείς είναι ο οποιοσδήποτε, είτε είναι άυλη οντότητα, είτε είναι τέτοια οντότητα σαν κι αυτές που είμαστε εμείς εδώ μέσα, ο μόνος τρόπος για να μη μας παραμυθιάζει δεν είναι τι λεει, αλλά τι κάνει. Τι κάνει ως προς τον εαυτό του και όλα αυτά που εκπέμπει και λεει σε μας, εάν λειτουργούν απελευθερωτικά, σύμφωνα με τα κριτήρια που σας προανέφερα, ή μας εγκλωβίζουν σε κάποιο παραμύθι, που στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι το παραμύθι αυτού που μας το σερβίρει.

Αλλά και πάλι το να ασπάζεσαι το παραμύθι του αλλουνού και να ασπάζεσαι την ταύτιση του αλλουνού, δεν νομίζω ότι είναι και τόσο απελευθερωτικό απέναντι στον καθένα μας.

Δηλαδή, εκείνο που σας σερβίρει ο άλλος, θα πρέπει να λειτουργεί όπως είπαμε και απέναντί σας απελευθερωτικά και όχι μόνο προς τον ίδιο. Δηλαδή, να βλέπετε ότι το αποτέλεσμα της επαφής σας μ’ έναν τέτοιο άνθρωπο σας βοηθάει ν’ ανεβαίνει η επίγνωσή σας, ν’ απελευθερώνεστε από ταυτίσεις και πάθη, να απαλλάσσεστε από προγραμματισμούς οι οποίοι σας έχουν επιβληθεί από μικρά παιδιά κι άρα να βλέπετε, ότι, νιώθετε πιο χαρούμενοι, πιο ελεύθεροι, πιο ευτυχισμένοι, πιο ανοιχτοί προς το όλον και όχι πιο μίζεροι και μαζοχιστές, πιο δυστυχισμένοι, πιο μαζεμένοι, πιο δεσμευμένοι.

Αυτά με δυο λόγια ελπίζω και εύχομαι όπως πάντα κάποια μηνύματα απ’ αυτά να εγγραφούν επάνω σας ώστε να μπορούν να λειτουργούν και την κατάλληλη στιγμή που τα χρειάζεστε όλοι.

 Πνευματική Κοινωνική Δράση

 Πνευματική Κοινωνική Δράση 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ομιλία του Στάμου Στίνη στον Οραματισμό του Σεπτεμβρίου 2010

 

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το φθινόπωρο μπαίνει με αρκετά μεγάλο ενδιαφέρον και έχουμε να διαπραγματευτούμε ένα θέμα, το οποίο απαιτεί την κινητοποίηση όλων μας.

Επειδή οι ομιλίες, κατά κάποιον τρόπο έχουν μια συνέχεια, επειδή μπορεί να υπάρχουν έννοιες, που μπορεί να έχουν εξηγηθεί παλαιότερα, τουλάχιστον να μην τις ακούτε για πρώτη φορά.

Όπως και να έχει, έχουμε ανακοινώσει ότι από τις 12 Μαΐου, έχει πραγματοποιηθεί μια πολύ ισχυρή ενεργειακή κρούση από τις ανώτερες πνευματικές δυνάμεις.

Ο σκοπός αυτής της κρούσης ήταν, μέσα στα επόμενα χρόνια να δημιουργηθούν δυο βασικές προϋποθέσεις,προκειμένου να προωθηθεί ο πνευματικός μετασχηματισμός της ανθρωπότητας. Αυτές οι δυο προϋποθέσεις είναι οι εξής.

Πρώτον, μια σειρά από άνθρωποι, οι οποίοι έχουν αναπτύξει την λεγόμενη πνευματική δεκτικότητα, δηλαδή μέσα από την προσωπική τους πορεία, της αυτογνωσίας, μέσα από πνευματική άσκηση, ο καθένας με τον τρόπο του, οτιδήποτε, είναι έτοιμοι, είναι πνευματικά δεκτικοί, προκειμένου να εμφυτευτούν μέσα τους, κάποια πνευματικά χαρίσματα.

Έτσι λοιπόν, η μια προϋπόθεση, ο πρώτος στόχος αυτής της μεγάλης ενεργειακής κρούσης που έγινε το Μάιο, ήτανε σιγά-σιγά, μέσα στην επόμενη διετία, έως πενταετία, να ενεργοποιηθούν συγκεκριμένα πνευματικά χαρίσματα και δώρα σε πνευματικά δεκτικούς ανθρώπους, ανά τον κόσμο.

Ο δεύτερος στόχος, είναι να οργανωθούν δικτυακά, μέσα από οργανώσεις δικτύου δηλαδή, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι λεγόμενοι καλής πρόθεσης, ή πνευματικής έφεσης, να συντονιστούν δηλαδή μεταξύ τους, έτσι ώστε μέσα από συγκεκριμένους τρόπους δράσης, να συμβάλλουν στην προώθηση του Θείου Σχεδίου, για τον πνευματικό μετασχηματισμό της ανθρωπότητας. Ως δίκτυο συνειδητότητας στην Ελλάδα, η δικιά μας η παρέα, το ΠΑΔΙΣΥ, έχει σαν στόχο στις επάλξεις να προωθήσει αυτούς τους δυο συγκεκριμένους στόχους, με όποιο τρόπο μπορεί καλύτερα. Και πάνω σ’ αυτό πρόκειται να βαδίσει και η δράση του ΠΑΔΙΣΥ, μέσα στα επόμενα χρόνια, αλλά και σε συνεργασία, όπως θα δείτε και με άλλα διεθνή κέντρα, έτσι ώστε η δράση μας, να μην αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά και την παγκόσμια κατάσταση. Και για ένα λόγο παραπάνω, όπως θα έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι μας, γιατί βλέπετε ότι πλέον το παιχνίδι δεν μπορεί να παιχτεί και ξερά τοπικά, βλέπετε ότι και η κατάσταση στην Ελλάδα, καλώς ή κακώς, επηρεάζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό απ’ τις διεθνείς εξελίξεις.

Συνεπώς, η πορεία διεθνώς της ανθρωπότητας, επηρεάζει καταλυτικά και τη δική μας τη ζωή.

Έτσι λοιπόν, σαν συνέχεια των προηγούμενων ομιλιών μας, θέλω να επικεντρωθούμε σ’ ορισμένα στοιχεία που αφορούν, όπως λέει και ο τίτλος της ομιλίας, που αφορούν την εσωτερική κοινωνική δράση.

Θα πρέπει να παραθέσουμε ορισμένα στοιχεία, ώστε να είμαστε ενήμεροι γιατί ακριβώς μιλάμε.

Προτού φτάσουμε όμως ακριβώς στον πυρήνα, δηλαδή του τι περιλαμβάνει η εσωτερική κοινωνική δράση, πρέπει να σας πω ένα πολύ συγκεκριμένο γεγονός, ένα πολύ συγκεκριμένο εξελικτικό νόμο, που έχει καθιερωθεί, από τα πνευματικά πεδία και μέσω του οποίου μπορείτε να καταλάβετε πάρα πολλά πράγματα, τόσο σε σχέση με την κατάσταση στην Ελλάδα, όσο και σε σχέση με την παγκόσμια κατάσταση.

Προσέξτε λοιπόν, υπάρχει ένας ανώτατος εξελικτικός νόμος, ο οποίος για όλες τις δυνάεις του καλού, για όλες τις δυνάμεις του φωτός είναι απαράβατος, σε όλα τα πεδία της ύπαρξης, όχι μόνο στο δικό μας, ο οποίος με δυο λόγια θα προσπαθήσω να τον περιγράψω, λέει τα εξής, ότι καμία αλλαγή και καμία πνευματική αναβάθμιση ενός είδους, όπως είναι το ανθρώπινο, ή ενός οποιουδήποτε καρμικού κόσμου, δεν είναι εφικτή εάν δεν στηρίζεται στη συνειδεισιακή αλλαγή των όντων που τον κατοικούν. Δηλαδή, ότι έχει αποδειχτεί, πάρτε το και σε προσωπικό επίπεδο, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ν’ αλλάξει με έξωθεν παρέμβαση, εάν ο ίδιος δεν έχει σημειώσει μια συνειδητή αναβάθμιση ποιοτική του εαυτού του, δεν μπορεί ποτέ κανένας απ’ έξω να έρθει και να του χαρίσει κάτι, και να τον κάνει ξαφνικά καλύτερο και να τον κάνει πιο σοφό και να τον κάνει να έχει περισσότερο αισθήματα αγάπης για τους άλλους. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Και αυτό θα το έχετε δει κι απ’ τη διαδικασία των θεραπειών, τα λέω όλα αυτά, για να μπείτε στο νόημα, στο πνεύμα.

Ας πούμε, θα έχετε δει, όσοι έχετε ασχοληθεί με θεραπεία, ότι αν ο ίδιος ο θεραπευόμενος δεν έχει πάρει συνειδητή απόφαση να ξεπεράσει εκείνα τα προβλήματα, τα οποία τον οδηγούν στην ασθένεια και να κάνει και τον απαραίτητο επαναπροσανατολισμό ζωής, όπως λέμε, προκειμένου οι εξωτερικές συνθήκες να μην του ξαναφέρουν το ίδιο πρόβλημα, ξανά και ξανά, θα το έχετε παρατηρήσει ότι εσύ μπορείς να επέμβεις επάνω του, να τον κάνεις καλά και μετά από λίγο, πάλι το γεγονός ότι δεν έχει ο ίδιος αναβαθμιστεί ποιοτικά, να ξαναδημιουργεί ο ίδιος το συγκεκριμένο πρόβλημα.

Αυτό ισχύει και σε ατομικό επίπεδο και σε επίπεδο ομάδας, σε επίπεδο είδους, όπως είναι ολόκληρη η ανθρωπότητα, ισχύει και στο επίπεδο των καρμικών κόσμων.

Αν λοιπόν θεωρήσουμε, που έτσι είναι, ότι ο πλανήτης γη, ή αυτό που λέμε εμείς το γήινο σχολείο είναι ένας καρμικός κόσμος, του οποίου η τύχη κρίνεται κυρίως από το ανθρώπινο είδος, πρέπει να το χωνέψουμε, να το καταλάβουμε πολύ καλά αυτό μέσα μας, όπως ισχύει και για το κράτος Ελλάδα, για τον καρμικό κόσμο που λέγεται Ελλάδα και εμάς τους Έλληνες, ότι δεν μπορεί κάποια ανώτερη πνευμτική δύναμη, κάποια ανώτερη πνευματική ιεραρχία, να επέμβει και έξωθεν, ξαφνικά να μας κάνει με το ζόρι σοφότερους, ή πιο πνευματικούς, ή πιο συνειδητούς στη δράση μας. Το ίδιο συμβαίνει και σε επίπεδο ανθρωπότητας.

Άρα, πρέπει να καταλάβουμε πολύ καλά, ότι σε σχέση και με τις διάφορες θεωρίες που κυκλοφορούν για το 2012, πρέπει να φύγουμε απ’ τα άκρα και να καταλάβουμε ότι το παιχνίδι στο ενενήντα τοις εκατό κρίνεται από τη δική μας τη στάση.

Άλλοι μπορεί να λένε ότι ο κόσμος με μαθηματική ακρίβεια το 2012 θα καταστραφεί και άρα προετοιμαστείτε, όσοι είναι να επιβιώσουν.

Άλλοι πάλι παίρνουν το άλλο άκρο και λένε ότι δεν χρειάζετε ν’ ανησυχείτε για τίποτα, διότι έχει κανονιστεί κι έρχεται η γαλαξιακή ακτίνα, οι εξωγήινοι, οι έψιλον, έρχονται οι διάφοροι, οι οποίοι το 2012 θα κάνουν ένα έτσι και ξαφνικά θα γίνουμε όλοι ένας πνευματικός κόσμος αγγελικά πλασμένος. Και οι δυο αυτές οι ακρότητες, πρέπει να το συνειδητοποιήσετε ότι οδηγούν στο ίδιο καταστροφικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι, μην κάνεις τίποτα εσύ, για ν’ αναβθμίσεις τον εαυτό σου και τον κόσμο γιατί, ή έτσι κι αλλιώς είμαστε χαμένοι, οπότε ότι και να κάνουμε εμείς για να βελτιωθούμε, δεν γίνεται τίποτα, ή μην κάνεις τίποτα, δεν χρειάζεται, θα έρθουν οι άλλοι, θα κουνήσουν το μαγικό ραβδί και ξαφνικά η ανθρωπότητα θα μετατραπεί σε παράδεισο. Και τα δυο λοιπόν είναι καταστροφικά, αυτού του είδους τα σενάρια και πρέπει να καταλάβουμε πολύ καλά, ότι, τόσο η ενεργειακή κρούση που λέμε της 12ης Μαίου, όσο και όλα τα άλλα που θα ακολουθήσουν από πλευράς των ανώτερων πνευματικών δυνάμεων, σημαίνουν απλά το εξής, ότι είναι σαν να μας λένε, άνθρωποι, εμείς βρισκόμαστε εδώ, έχουμε εκπέμψει αφειδώς πνευματικές ενέργειες, τα κατάλληλα πνευματικά όπλα, την κατάλληλη σκεπτομορφή για την αναβάθμιση της ανθρωπότητας είναι εδώ, στο χέρι σας είναι ν’ αναπτύξετε την απαραίτητη δεκτικότητα, στο χέρι σας είναι αν θα μπορέσετε να συντονιστείτε μαζί μ’ αυτή τη σκεπτομορφή του πνευματικού μετασχηματισμού, στο χέρι σας είναι αν θα μπορέσετε να βελτιώσετε τις εξωτερικές συνθήκες, να δημιουργήσετε δηλαδή καλές συνθήκες, μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες, ώστε αυτές οι πνευματικές ενέργειες να μπορέσουν να γειωθούν και να πάρουν σάρκα και οστά.

Προσέξτε όμως ποιό είναι το κακό νέο, γιατί προφανώς το παιχνίδι δεν έχει κριθεί, γιατί αν είχε κριθεί από πριν, καταλαβαίνετε ότι δεν θα είχε και κανένα νόημα, σας εξήγησα ότι ο ίδιος ο εξελικτικός νόμος προϋποθέτει, ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα πρέπει να είναι προϊόν συνειδητής ποιοτικής αναβάθμισης των ίδιων των ανθρώπων.

Προσέξτε όμως, ποιό είναι το πρόβλημα, ότι από το αντίπαλο ας το πούμε στρατόπεδο, δηλαδή από κείνες τις δυνάμεις, οι οποίες είναι στη φύση τους να πιέζουν προς την εξελικτική υποβάθμιση του ανθρώπινου είδους, ισχύει δυστυχώς ο αντίθετος ακριβώς νόμος κι αυτό το βλέπετε πάλι πώς εφαρμόζεται στις ανθρώπινες κοινωνίες, δηλαδή ο νόμος που λέει ότι όσο πιο ασυνείδητος είναι κάποιος, όσο πιο συσκοτισμένος συνειδησιακά είναι, όσο πιο πλανημένος είναι, όσο πιο παθητικός είναι, τόσο πιο εύκολα και με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα πρέπει να τον υποβαθμίζουμε εξελικτικά. Και το βλέπετε ότι αυτό γίνεται συνεχώς. Δηλαδή οι πολιτικές που ασκούνται από το αντίπαλο στρατόπεδο μέσα στην ανθρωπινη κοινωνία είναι ακριβώς αυτές, οι οποίες καλλιεργούν την άγνοια, τον πόνο, την ανασφάλεια, τις κακές ανθρωπινες σχέσεις, τα εξουσιαστικά, την ασυνειδησία, γιατί ακριβώς όταν η ανθρώπινη συνείδηση συσκοτίζεται, τόσο πιο εύκολα μπορεί να σου δώσει ο άλλος ένα σπρώξιμο και να σε υποβιβάσει εξελικτικά.

Αυτό το βλέπετε ακόμα και μέσα στις ανθρωπινες παρέες.

Πόσες φορές σας έχει τύχει, ότι τη στιγμή που πάτε εσείς να κάνετε ένα ποιοτικό άλμα προς τα πάνω, αν περιτριγυρίζεστε από πρόσωπα τα οποία είναι χαμηλότερου επιπέδου, ότι θα κάνουν τα πάντα για να σας μπερδέψουν, να σας συσκοτίσουν, να σας μπουρδουκλώσουν, να σας τραβήξουν στο επίπεδό τους.

Συνεπώς, το παιχνίδι, αυτό είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιηθεί απ’ όλους, όπως σας είπα, δεν είναι προδιαγεγραμμάνο, το τι θα συμβεί μέσα στα επόμενα χρόνια, τα οποία θα συμπληρώσουν κύκλο τριακονταετίας, απλά όπως σας είπα, μέσα στην πρώτη διετία ως πενταετία, θ’ αρχίσουν να εκδηλώνονται τα ιδιαίτερα χαρίσματα, που θα έχουν οι πνευματικά δεκτικοί άνθρωποι και θ’ αρχίσουν να οργανώνονται μέσα στην πενταετία, οι διάφορες εναλλακτικές πνευματικές μορφές εσωτερικής παρέμβασης, κοινωνικής και σε επίπεδο ψυχισμού, όπως θα δούμε.

Έτσι λοιπόν επειδή δεν είναι τίποτε προδιαγεγραμμένο, όλο το παιχνίδι κρίνεται από την ωριμότητα, την οποία θα επιδείξει η ανθρωπότητα και ο καθένας από μας.

Είναι δηλαδή καθαρά δική μας η ευθύνη, γιατί η βοήθεια είναι εδώ, αλλά επίσης είναι εδώ και η παγίδα από το αντίπαλο στρατόπεδο.

Καλώς, ή κακώς, ο ανθρώπινος καρμικός κόσμος έχει αυτό το στοιχείο, ότι είναι επιδεκτικός γι αυτό ακριβώς και είναι ένα πολύ δυνατό σχολείο για τα διάφορα όντα, έχει το χαρακτηριστικό ότι είναι επιδεκτικός και στων δυο ειδών τις παρεμβάσεις και των δυνάμεων του φωτός και των δυνάμεων του σκότους κι αυτή ακριβώς είναι και η εκπαίδευσή μας, όσων είμαστε εδώ.

Αν με την ελεύθερη βούλησή μας θα περάσουμε τις εξετάσεις, ή όχι. Και έτσι μέσα στα επόμενα χρόνια παίζεται πραγματικά η εξελικτική τύχη του ανθρώπινου είδους.

Αν μας ξεφύγει θα πάμε προς τα κάτω. Αν μπορέσουμε κι εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες που προσφέρονται απ’ τις πνευματικές δυνάμεις, τότε πράγματι θα έχουμε πνευματική αναβάθμιση του γήινου σχολείου και της ανθρωπότητας συνολικά.

Έτσι λοιπόν, υπάρχει ένα πλάνο, το οποίο εξελίσσεται αυτή τη στιγμή που μιλάμε, καθόδου των πνευματικών ενεργειών με μια συγκεκριμένη σειρά, μια συγκεκριμένη ιεραρχία, γι αυτό το θέμα μιλήσαμε και στην προηγούμενη ομιλία, πολύ αδρά σας λέω ότι υπάρχει μια σειρά, όπου από το ανώτερο πνευματικό επίπεδο που εκφράζεται η Θεία Θέληση, ο Σκοπός, ο Θεϊκός Λόγος, όπου από κει παράγεται το εξελικτικό σχέδιο για όλους τους καρμικούς κόσμους, απ’ αυτό το επίπεδο η θέληση μεταβιβάζεται στην ανώτερη πνευματική ιεραρχία, ας την ονομάσουμε έτσι, μια ομάδα δηλαδή πολύ υπερεξελιγμένων όντων, τα οποία βρίσκονται πολύ κοντά στη Θεία Θέληση, τα οποία με τη σειρά τους εκπέμπουν το Θείο Σχέδιο για κάθε καρμικό κόσμο, μέσω συγκεκριμένης σκεπτομορφής, αυτή συλλαμβάνεται με τη σειρά της από τα διάφορα πνευματικά όντα των αόρατων κόσμων και επανεκπέμπεται και στους διάφορους καρμικούς κόσμους και συγκεκριμένα και στο γήινο δηλαδή, με σκοπό να πραγματοποιηθεί μια εντύπωση, δηλαδή να τυπωθούν εντός του νου και του ψυχισμού των πνευματικά δεκτικών ανθρώπων.

Αυτή είναι δηλαδή μια πνευματική αλυσίδα, μέσω της οποίας κατέρχονται οι πνευματικές οδηγίες που περιλαμβάνουν τη συμμετοχή στο Θείο Σχέδιο.

Αναφερθήκαμε την προηγούμενη φορά για τις προϋποθέσεις πνευματικής δεκτικότητας, που καλό θα είναι ν’ αναπτύξει ο καθένας από μας, προκειμένου να είναι πιο εύκολα εντυπώσιμος, ή εν πάση περιπτώσει να μπορεί να συλλαμβάνει πιο εύκολα, το μέρος εκείνο του Θείου Σχεδίου που τον αφορά προσωπικά, αλλά και εν γένει, τη δικιά του την αποστολή, τον δικό του ανώτερο δρόμο, για το πώς θα συμμετέχει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ως υπηρεσία, ως προσφορά υπηρεσίας στο Θείο Σχέδιο, για τον πνευματικό μετασχηματισμό της ανθρωπότητας.

Μέσα απ’ αυτή την αλυσίδα της μεταβίβασης, δηλαδή από την Θεία Θέληση και τον Θείο Σκοπό στην ανώτερη πνευματική ιεραρχία των όντων αυτών που συμμετέχουν απ’ όλους τους καρμικούς κόσμους και απ’ το δικό μας το γήινο κόσμο υπάρχουν διάφοροι χαρακτηρισμοί, του τύπου φωτισμένα όντα, Αρχάγγελοι, Άγιοι, Μύστες, ο καθένας ανάλογα με την ορολογία του, μιλάμε όμως για πολύ εξελιγμένα πνευματικά όντα, τα οποία έχουν ξεπεράσει τα κατώτερα πεδία και βρίσκονται ακριβώς κάτω από το Θεϊκό Πεδίο της Θείας Θέλησης.

Μέσα λοιπόν απ’ αυτή την αλυσίδα Θείος Σκοπός, Ανώτερη Πνευματική Ιεραρχία, Ανώτερα Όντα των αστρικών κόσμων και κάτω πλέον σ’ εμάς, στο συγκεκριμένο γήινο κόσμο, η μορφή που παίρνει αυτή η εντύπωση του Θείου Σχεδίου, είναι διπλή και πάνω σ’ αυτό ήθελα να επικεντρωθούμε κυρίως σήμερα. Δηλαδή, από τη μία καταλήγοντας στο θέμα της πνευματικής δράσης , που είναι ακριβώς πού καταλήγει αυτή η εντύπωση, δηλαδή τι πρέπει να κάνει ένας πνευματικός άνθρωπος, προκειμένου να συμμετέχει με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο στην υλοποίηση του Θείου Σχεδίου, καταλήγοντας στην πνευματική δράση, τη χωρίζουμε σε δυο σκέλη, στην εσωτερική πνευματική δράση και την κοινωνική πνευματική δράση.

Το σκέλος της εσωτερικής πνευματικής δράσης περιλαμβάνει πάλι με τη σειρά του τρία πράγματα.

Το πρώτο είναι τι κάνουμε σε εσωτερικό επίπεδο, ο καθένας από μας για την αναβάθμιση του εαυτού του, περιλαμβάνει όλη αυτή την προσπάθεια της αυτογνωσίας και της πνευματικής άσκησης, έτσι ώστε να κάνει ο καθένας από μας τις συγκεκριμένες πνευματικές υπερβάσεις, που θα τον κάνουν να αποποιηθεί την προσκόλλησή του στα γήινα πράγματα και στη μορφή που έχει η σημερινή γήινη κοινωνία, να μπορεί ν’ αναπτύξει τα κατάλληλα πνευματικά χαρίσματα και έτσι ο ίδιος να εξελιχθεί πνευματικά.

Το δεύτερο είναι οι θετικές αλλαγές, που ο καθένας από μας, οφείλει να προκαλέσει στη ζωή του, εκτός απ’ τον εαυτό του, στις σχέσεις του με τους άλλους, στην εργασία του, στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται και κάνει παρέα, στην οικογένειά του, στα πάντα.

Το τρίτο είναι, το πώς συμβάλλει στην αλλαγή της ανθρώπινης κοινωνίας,ο καθένας από μας, συμμετέχοντας ομαδικά σε συντονισμένη εκπομπή σκεπτομορφών, όπως είναι ο οραματισμός για την Ελλάδα, για τον οποίο μαζευόμαστε εμείς εδώ κάθε τρίμηνο.

Άρα, για ν’ ανακεφαλαιώσω, η εσωτερική πνευματική δράση περιλαμβάνει, πρώτον ότι κάνει ο καθένας για την προσωπική του πνευματική ανάπτυξη, δεύτερον, ότι κάνει ο καθένας για εκπομπή θετικής ενέργειας στον περίγυρό του και τρίτον, ότι κάνει ο καθένας συμμετέχοντας σε ομαδικά συντονισμένες εκπομπές σκεπτομορφών για την αλλαγή ολόκληρης της γης.

Αυτό σημαίνει ότι για ολοκληρώσουμε το θέμα του πρώτου σκέλους, της εσωτερικής πνευματικής δράσης, σημαίνει ότι πέρα από το τι κάνει ο καθένας μας μόνος του, αν ανήκει σε κάποια σχολή, αν διαβάζει μόνος του, ή ανήκει σε κάποια πνευματική παρέα, ο καθένας έχει χρέος πάντως για τον εαυτό του, να κάνει τη συγκεκριμένη πνευματική άσκηση, η οποία θα τον αναβαθμίσει πνευματικά.

Πέρα απ’ αυτό όμως, σημαίνει ότι πρέπει όλοι να οργανωθούμε, μέσα από θεσμούς όπως ο οραματισμός για την Ελλάδα που κάνουμε, έτσι ώστε συντονισμένα να μπορέσουμε να παράγουμε ισχυρές θετικές σκεπτομορφές, οι οποίες θα αγκαλιάσουν όλη τη σκεπτόσφαιρα της γης. Γι αυτό κι ένα πολύ σημαντικό βήμα θα είναι, κάτι που αφήνω να σας πω στο τέλος, είναι το να προχωρήσουμε και σ’ ένα παγκόσμιο οραματισμό, σ’ έναν οραματισμό για τη γη και την ανθρωπότητα, με συμμετοχή προφανώς ανθρώπων, απ’ όλον τον πλανήτη.

Αυτά για την εσωτερική πνευματική δράση.

Η πνευματική κοινωνική δράση αφορά το σκέλος της δημιουργίας καλών εξωτερικών συνθηκών αφύπνισης, τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για ολόκληρη την ανθρώπινη κοινωνία.

Αν θυμάστε, είχαμε αναφερθεί και σε παλαιότερες ομιλίες γι αυτές τις περίφημες καλές συνθήκες αφύπνισης και είχαμε πει ότι η πνευματική πρόοδος του καθενός μας, καλώς, ή κακώς, κρίνεται σ΄έναν ικανό βαθμό από τις εξωτερικές συνθήκες, για το πώς είναι δομημένη η ζωή μας και μέσα σε τι είδους κοινωνία, σε τι είδους περιβάλλον ζούμε. Και είχαμε αναφέρει ότι,όταν οι εξωτερικές συνθήκες είναι κακές, είναι αρνητικές, μειώνονται κατά πολύ τα περιθώρια των ατομικών μας προσπαθειών για πνευματική πρόοδο. Και είχαμε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι, αν για παράδειγμα κάποιος ζει σ’ ένα επιβαρυμένο περιβάλλον για την υγεία και αρρωσταίνει συχνά, ή πονάει, ή αν βρίσκεται σ’ ένα περιβάλλον όπου βιώνει συνεχώς ανασφάλεια, διότι τριγύρω υπάρχει εγκληματικότητα, υπάρχει πόλεμος, υπάρχει απειλή κατά της ζωής του, ή εάν ζει σ’ ένα περιβάλλον στέρησης των προσωπικών του ελευθεριών και δεν μπορεί να κινηθεί ελεύθερα, να εκφραστεί ελεύθερα, ή αν ζει σ’ ένα περιβάλλον αμάθειας και άγνοιας, όπου του στερούν τα περιθώρια και τις δυνατότητες να μορφωθεί και ν’ αναπτύξει περαιτέρω τη συνείδησή του, ή αν βρίσκεται σ’ ένα περιβάλλον με πολύ κακές ανθρώπινες σχέσεις, όπου οι γύρω του και γενικά ο τρόπος που λειτουργεί η κοινωνία βασίζεται στον εξουσιασμό, στην απληστία, στην ταπείνωση κλπ.

Τότε πάλι έχει πάρα πολύ κακές εξωτερικές συνθήκες για να μπορέσει να κάνει κάτι.

Όταν είναι πάρα πολύ φτωχός, δεν έχε στέγη, του λείπει η βασική διατροφή. Αν είναι σ’ ένα περιβάλλον, το οποίο δεν ευνοεί καθόλου την ψυχική του αρμονία και βιώνει συνεχώς ταραχή, φόβο, αγωνία κλπ, πράγματα που βλέπετε ότι συμβαίνουν κατά κόρον μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες.

Όταν λοιπόν οι εξωτερικές συνθήκες είναι αρνητικές, στενεύουν πολύ τα περιθώρια για προσωπική πνευματική ανάπτυξη και μπορεί μια φορά κι έναν καιρό, τότε που ο κόσμος δεν ήταν ενωμένος , όπως τώρα με την παγκοσμιοποίηση, να υπήρχαν νησίδες απομόνωσης και σωτηρίας όπου μπορούσε κάποιος να εξαφανιστεί και να πάει κάπου και να μην τον βλέπει κανένας, τώρα σε λίγο θα είναι σίγουρο ότι θα σε βρίσκουν με το τζι πι ες, ή από το δορυφόρο και όπου και να πας να κρυφτείς, δεν υπάρχει περίπτωση να τη γλυτώσεις.

Έτσι λοιπον, η κοινωνική πνευματική δράση περιλαμβάνει στράτευση στην ουσία, που σημαίνει ότι ο καθένας και μόνος του, αλλά και ομαδικά, πρέπει να κάνει ότι καλύτερο μπορεί για αλλάξει τις εξωτερικές συνθήκες, μέσα στις οποίες ζει κι αυτός, αλλά και η ανθρωπότητα συνολικά, έτσι ώστε να δημιουργήσει καλές θετικές συνθήκες για την πνευματική αφύπνιση της κοινωνίας. Και είπαμε ποιές είναι αυτές οι καλές συνθήκες, δεν είναι αοριστίες είναι συγκεκριμένα πράγματα και είπαμε ότι είναι η μόρφωση και η γνώση, σε αντίθεση με την άγνοια, είναι η ελευθερία, είναι η ειρήνη, είναι το καθαρό περιβάλλον, είναι η υγεία, είναι η ευημερία, είναι οι σωστές ανθρώπινες σχέσεις, είναι η κοινωνική αλληλεγγύη, είναι η ψυχική αρμονία, είναι συγκεκριμένα πράγματα. Και είναι και το συγκεκριμένο κριτήριο για το ποιός δουλεύει, για το ποιός εργάζεται στην υπηρεσία του καλού και ποιός εργάζεται στην υπηρεσία του κακού. Χωρίς δικαιολογίες, εκείνος ο οποίος θα ευνοήσει την άγνοια και την εξαπάτηση είναι σίγουρα με το στρατόπεδο του κακού. Εκείνος ο οποίος καταστέλλει τις ελευθερίες, το ίδιο, εκείνος που προκαλεί τον πόλεμο, το ίδιο, εκείνος ο οποίος καταστρέφει το περιβάλλον, το ίδιο. Εκείνος που εκμεταλλεύεται την υγεία, ή καλλιεργεί συνθήκες ασθένειας, το ίδιο, εκείνος, ο οποίος καλλιεργεί τη φτώχια, το ίδιο.

Καταλαβάινετε ότι είναι πολύ συγκεκριμένα τα πράγματα.

Όταν λοιπόν μιλάμε για κοινωνική πνευματική δράση, εννοούμε ότι ο καθένας από μας, πέρα από το σκέλος της εσωτερικής κοινωνικής δράσης, ο καθένας από μας θα πρέπει συνειδητά να στρατεύεται, ώστε και στην προσωπική του ζωή να κάνει τα πάντα, ώστε να χαρακτηρίζεται η ζωή του από αυτές τις καλές συνθήκες, που σας προανέφερα, αλλά επειδή η προσωπική μας ζωή εξαρτάται απ’ το κοινωνικό και βγαίνει απ’ το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, θα πρέπει οκαθένας από μας να κάνει τα πάντα, ν’ αλλάξει τις συνθήκες με τις οποίες λειτουργεί η ανθρώπινη κοινωνία και να επιβάλλει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες αφύπνισης.

Εκεί λοιπόν θα παιχτεί όλο το παιχνίδι, μέσα στα επόμενα χρόνια.

Μην περιμένετε να εμφανιστούν τα ούφο, ή ν’ αρχίσουμε να βλέπουμε οράματα στον ουρανό και να μας λένε, άνθρωποι ήρθε επιτέλους η ώρα που θα σωθείτε όλοι και να κάνουν ένα έτσι, όπως σας είπα και ξαφνικά να γίνουμε εδώ παράδεισος.

Το παιχνίδι θα παιχτεί σε όλα αυτά τα αδιέξοδα προς τα οποία θα οδηγούν την ανθρωπότητα , οι δυνάμεις του σκότους, με στόχο την εξελικτική της υποβάθμιση. Όλο το παιχνίδι θα παιχτεί εάν και πόσο γρήγορα θα μπορέσουν αυτά τα αδιέξοδα να αναστραφούν και αντίθετα να μετεξελιχθούν στις απαραίτητες καλές συνθήκες πνευματικού μετασχηματισμού.

Πάνω λοιπόν σ’ αυτούς τους δυο άξονες, στην εσωτερική πνευματική δράση και στην κοινωνική πνευματική δράση, είναι εκεί που θα προσπαθήσουμε να συμβάλλουμε κι εμείς, όλοι μαζί η παρέα μας και σε συνεργασία και με όσους άλλους βρούμε να συντονιστούμε μαζί τους σε όλο τον κόσμο, μέσα στα επόμενα χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι, από τη μια πλευρά θα επιχειρήσουμε να οργανώσουμε παγκοσμίως ένα δίκτυο φωτός, το οποίο θα εκπέμπει συντονισμένα έναν οραματισμό συνολικά για την ανθρωπότητα, συνολικά για τον πνευματικό μετασχηματισμό της ανθρωπότητας και αφ’ ετέρου θα προσπαθήσουμε εκείνο που στο οποίο θα πάμε, θα είναι να δημιουργήσουμε κι ένα δίκτυο συνειδητών πολιτών, ξεκινώντας εμείς από την Ελλάδα, εδώ που μπορούμε και οι υπόλοιποι όπου υπάρχει αντίστοιχη πρόθεση, πάλι ανά τον κόσμο, μέσα από το οποίο να μπορέσουμε ν’ αναπτύξουμε συγκεκριμένες τακτικές συνειδητής κοινωνικής δράσης, με στόχο αυτή την περίφημη βελτίωση που προανέφερα των εξωτερικών συνθηκών, έτσι ώστε να τις κάνουμε όσο το δυνατόν καλύτερες γίνεται, για τη πνευματική μας αφύπνιση.

Έτσι λοιπόν, εκείνο που προσπαθούμε και το κάνουμε, τουλάχιστον μέχρι τώρα, πιστεύω αρκετά καλά, είναι να μπορέσουμε ν’ αναπτύξουμε ένα ιδεολογικό πλάισιο, μέσα απ’ όλες αυτές τις ομιλίες διάκρισης μεταξύ θετικού κι αρνητικού, μεταξύ καλού και κακού, χρειάζεται δηλαδή ένας σαφής οδηγός, μέσω του οποίου να μπορούμε να διακρίνουμε και ως πολίτες, αλλά και ως άνθρωποι, ποιές στάσεις ζωής, ποιών ειδών στοχασμοί, ποιών ειδών συναισθήματα και ποιών ειδών κοινωνικές δράσεις, είναι εκείνες οι οποίες οδηγούν προς την πνευματικότητα και ποιές είναι εκείνες , οι οποίες μας υποβιβάζουν. Και έχοντας την επίγνωση αυτή, κατέχοντας τη δυνατότητα αυτής της διάκρισης, αυτά που οφείλουμε να κάνουμε, να μπορέσουμε να τα προωθήσουμε διττά, αφ’ ενός με το ένα σκέλος της εσωτερικής δράσης, όπως ο οραματισμός για την Ελλάδα, που κάνουμε, αφ΄ετέρου το άλλο σκέλος μέσω της κοινωνικής δράσης.

Αυτό είναι το πλάνο, μέσα από το οποίο θα κινηθούμε μέσα στα επόμενα χρόνια και μόνοι μας, όπως σας είπα, αλλά και διεθνώς.

Φτάνουμε λοιπόν στο δια ταύτα, προτού περάσουμε στον οραματισμό.

Όσον αφορά το δίκτυο των συνειδητών πολιτών, που σας προανέφερα, καλό θα ήτανε να είχαμε και τις δικές σας ιδέες, δηλαδή εννοώ ότι σ’ εμάς περισσεύουν,αλλά καλό θα ήταν να είχαμε και τις δικές σας.

Σκεφτόμαστε στο άμεσο μέλλον, όπως σας είπα, να οργανώσουμε ένα τέτοιο δίκτυο, έναν τρόπο δηλαδή ελεύθερης κοινωνικής οργάνωσης με βάση τη συνειδητή επιλογή, με το οποίο να μπορούν να ξεκινήσουν διάφορου τύπου κοινωνικές παρεμβάσεις.

Θέλουμε και τις δικές σας ιδέες και προτεραιότητες πάνω σε ποιούς τομείς θεωρείτε οι ίδιοι πιο απαραίτητο να κινηθούμε.

Άλλος μπορεί να μας πει βρείτε τρόπους παρέμβασης σε διάφορους τομείς, όπως ο τομέας της υγείας , ο οποίος μέσα στα επόμενα χρόνια προβλέπεται να γίνει πολύ δύσκολος και ζόρικος, γιατί τα ασφαλιστικά ταμεία κινδυνεύουν κλπ, βρείτε έναν τρόπο να μαζευτούμε δέκα χιλιάδες άτομα απ’ όλη την Ελλάδα και να πάμε και να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε ένα πάρα πολύ φθηνό πακέτο νοσοκομειακής περίθαλψης, γιατί αν πάμε δέκα χιλιάδες άτομα, όπως καταλαβαίνετε θα είναι πολύ καλύτερη διαπραγμάτευση.

Κάποιος άλλος μπορεί να μας πει ότι ξέρεις, με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να πάμε σε μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ και να εξασφαλίσουμε πολύ φθηνά διατροφικά είδη, αν πάμε οργανωμένα.

Άλλος μπορεί να μας πει, ότι εγώ πιστεύω ότι κινδυνεύει η ελληνική γλώσσα και πιστεύω ότι πρέπει να κινηθούμε όλοι μαζί, να κάνουμε μια οργανωμένη εκστρατεία. Όταν είμαστε πολλοί μαζί έχουμε πολύ καλύτερη πρόσβαση σε μέσα ενημέρωσης, μπορεί να διαθέσουμε χρήματα να γίνουν παρόμοιες εκστρατείες, λέω ορισμένα παραδείγματα.

Άλλος μπορεί να μας πει να εξασφαλίσουμε βιολογικά προϊόντα για ένα μεγάλο αριθμό ατόμων. Αυτά για τα ελληνικά πλαίσια, υπάρχουν πάρα πολλές ιδέες μέχρι κι εκείνη η περίφημη, η πολυσυζητημένη ιδέα, της ίδρυσης μιας τράπεζας συνειδητών πολιτών.

Νομίζω ότι μπήκατε στο πνεύμα, θα ήθελα να σκεφτείτε κι εσείς, υπάρχει ένα χρονικό περιθώριο και ανάλογα με το τι ιδέες έχετε, μπορείτε να τις στείλετε στο e-mail του ΠΑΔΙΣΥ. Η παράκληση είναι όμως να είναι τηλεγραφικές, γιατί δεν θα διαβαστούν, δηλαδή νομίζω ότι ο καθένας μας μπορεί την ιδέα του να την προβάλλει μέσα σε πέντε γραμμές, μην μας γράψετε την ιστορία της ζωής σας, γιατί δεν θα μπορούμε να την διαβάσουμε.

Αυτό λοιπόν για το ένα σκέλος, όσον αφορά τώρα το θέμα του παγκόσμιου οραματισμού που λέγαμε, και της διεθνούς παρέμβασης, υπάρχει κι εδώ πέρα ένα νέο, αλλά για λόγους και δικής σας προστασίας δεν θέλω να με ρωτήσετε λεπτομέρειες.

Εκείνο που θα σας πω είναι το εξής, ότι έχει ξεκινήσει πειραματικά ένα διεθνές site, το οποίο θα σας το δώσω, να το δείτε και είναι και στα αγγλικά, αλλά είναι και στα ελληνικά, στο οποίο έχω βάλει κι εγώ το χεράκι μου, έχει ξεκινήσει γενικά όμως από κάποιες δυνάμεις, το οποίο έχει σαν στόχο να έλξει άτομα, απ’ όλο τον κόσμο, να τους δώσει τη δυνατότητα εσωτερικής εκπαίδευσης στη συντονισμένη εκπομπή σκεπτομορφών και να ιδρύσει ένα πλανητικό δίκτυο του φωτός, το οποίο θα μπορεί να οργανώνει σε παγκόσμιο επίπεδο τέτοια εκπομπή σκεπτομορφών, όπως έναν παγκόσμιο οραματισμό και διάφορες άλλες πολλές ιδέες.

Εκεί λοιπόν, είναι ένα θέμα, το οποίο σίγουρα θα πρέπει να το κοιτάξετε και να το επισκεφτείετε και να εγγραφείτε στο πλανητικό δίκτυο και προφανώς, αν έχετε και κάποιους γνωστούς στο εξωτερικό, να πέσει σύρμα, γιατί όσο το δυνατόν γρηγορότερα μαθευτεί και προωθηθεί μια τέτοια προσπάθεια, τόσο καλύτερα θα είναι.

Η διεύθυνση είναι, http://www.morphogenesis-system.com, ήταν μια έκπληξη αυτή, αλλά έπρεπε να κινηθεί με απόλυτη μυστικότητα και όπως σας είπα, μην την ψάχνετε για λεπτομέρειες, περισσότερο για λόγους δικής σας μη στοχοποίησης ενεργειακής.

Είναι αυτή η απόπειρα που έχει ξεκινήσει πειραματικά, με σκοπό να περιλάβει πολύ περισσότερα.

Θα βρείτε όμως εκεί πέρα και κείμενα, τα οποία σχετίζονται με το Θείο Σχέδιο και τα θέματα εσωτερικής πνευματικής δράσης κλπ.

Θα μπείτε και θα δείτε μόνοι σας και εάν έχετε γνωστούς στο εξωτερικό ρίξτε σύρμα. Υπάρχουν κι άλλοι απ’ το εξωτερικό που είναι ενήμεροι, αλλά όσο πιο γρήγορα μαθευτεί, τόσο καλύτερα.

Ο στόχος είναι όπως σας είπα, να δημιουργηθεί ένα πολύ μεγάλο πλανητικό δίκτυο του φωτός, για να μπορέσει να κάνει ουσιαστική παγκόσμια παρέμβαση.

Μην ξεχνάτε ότι με βάση το νόμο του ενός δεκάτου της τετραγωνικής ρίζας του πληθυσμού, που έχουμε ξανααναφέρει, ο αριθμός που απαιτείται για παγκόσμια αλλαγή είναι απόλυτα εφικτός, μιλάμε για έναν αριθμό οκτώ χιλιάδων ατόμων παγκοσμίως.

Άμα βάλετε τον τύπο στα εξήμιση, εφτά δισεκατομμύρια που έχει φτάσει ο πληθυσμός της ανθρωπότητας, θα δείτε ότι θα σας βγάλει λίγο κάτω από οκτώ χιλιάδες. Ο στόχος είναι να μαζευτούν αυτές οι οχτώ χιλιάδες άνθρωποι.

Ας τηρήσουμε όμως το νόμο της αποταύτισης, για να περάσουμε στον οραματισμό.

Σεπτέμβριος 2010 – Μια Νέα Αρχή

Σεπτέμβριος 2010 – Μια Νέα Αρχή 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ομιλία του Στάμου Στίνη στον Οραματισμό του Ιουνίου 2010

 

Σήμερα έχουμε ν’ αναφέρουμε ορισμένες σημαντικές πληροφορίες, κυρίως γιατί αφορούν και τον καθένα μας ατομικά, πέρα από το συλλογικό παιχνίδι, το οποίο παίζεται.

Η ανακοίνωση της ομιλίας ως «Σεπτέμβριος του 2010 μια νέα αρχή», σχετίζεται απόλυτα με την όλη ιστορία που διεξήχθη, με την ενεργειακή κρούση της 12ης Μαίου.

Πιστεύω οι περισσότεροι από σας έχετε πληροφορηθεί, είτε όντας παρόντες εδώ, όταν έγινε η συγκεκριμένη ανακοίνωση, στον προηγούμενο οραματισμό για την Ελλάδα, είτε έπεσε στα χέρια σας εκ των υστέρων, το κείμενο που απομαγνητοφωνήθηκε από την ομιλία.

Είχαμε πει λοιπόν, απλώς συνοψίζω, ότι την 12η Μαίου έγινε σε παγκόσμιο επίπεδο μια πολύ μεγάλη ενεργειακή κρούση, με σκοπό την προοδευτική εντύπωση, χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη, με την έννοια ότι, μια πληροφορία έτσι κάποια στιγμή  κατασταλάζει και εντυπώνεται στο νοητικό μας.

Ο στόχος λοιπόν της ενεργειακής κρούσης ήταν η εντύπωση σε όλους τους ανθρώπους παγκόσμια, οι οποίοι για λόγους της πνευματικής τους εξέλιξης, διακατέχονται απ’ αυτό που λέμε καλή θέληση, ή αλλιώς έφεση για προσφορά, για υπηρεσία, διότι μέσω όλων αυτών των ανθρώπων, όπως θα δούμε, πρόκειται να ξεκινήσει ένα πολύ σημαντικό έργο, αυτό όπως εξηγήσαμε αφορά στον μετασχηματισμό της ανθρωπότητας, την πνευματοποίηση, αν θέλετε να χρησιμοποιήσουμε μια τέτοια λέξη, της ανθρωπότητας και του πλανήτη, δεδομένου ότι, όπως διαγνώστηκε, περνάμε μια πολύ κρίσιμη φάση στην πνευματική μας εξέλιξη, ως ανθρωπότητα και ως πλανήτης συνολικά.

Αυτό είναι ένα θέμα, το οποίο το εξαντλήσαμε, οπότε δεν θα ήθελα να επανέλθω, εκείνο όμως που θα ήθελα να διευκρινίσω είναι ότι, τα αποτελέσματα της ενεργειακής κρούσης της 12ης Μαίου, είχαν σαν ημερομηνία εκκίνησης την 6η Ιουνίου, πράγμα το οποίο αναφέραμε, αλλά η διάρκειά τους, μέχρι να κατασταλλάξουν, μέχρι να πραγματοποιηθεί δηλαδή αυτή η εντύπωση, που προανέφερα, με τη μορφή συγκεκριμένων ιδεών και σχεδίων, του καθενός μας, για το πώς θα μπορέσει πρακτικά να συμμετέχει σ’ αυτή τη διαδικασία του μετασχηματισμού της ανθρωπότητας, θα διαρκέσει μια ολόκληρη διετία, δηλαδή μέχρι το Μάρτιο του 2012 ουσιαστικά.

Είναι ένα διάστημα μέσα στο οποίο θα κατασταλλάξουν όλα αυτά τα κύματα της ενεργειακής κρούσης της 12ης Μαίου.

Εκείνο λοιπόν, το οποίο ενδιαφέρει εμάς, άμεσα κι επάνω σ’ αυτό είναι αφιερωμένη η σημερινή ομιλία, είναι να γνωρίζουμε κάπως καλύτερα το μηχανισμό με τον οποίο γίνεται η επαφή του καθενός μας με το Θείο Σχέδιο, γιατί στην πραγματικότητα, όπως καταλαβαίνετε, όταν μιλάμε για ενεργειακή κρούση, αναρωτιόμαστε από ποιόν προέρχεται;

Μιλάμε για μια τεράστια δέσμη ενεργειών, η οποία προέρχεται από κάποια ανώτερα πεδία, άρα, στην ουσία μιλάμε για το πώς ένα Θείο Σχέδιο, το οποίο έχει εκπονηθεί σε κάποιους υψηλούς πνευματικούς κόσμους, προωθείται μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο, προς υλοποίηση και στον δικό μας τον μικρό γήινο κόσμο.

Εκείνο που είναι σημαντικό λοιπόν και γι αυτό κάνουμε και την σημερινή εισήγηση, είναι να ξέρουμε από δω και πέρα, τι να αναμένουμε και τι κινήσεις μπορεί να κάνει ο καθένας από μας, έτσι ώστε να μπορέσει να λάβει με τον πιο δυνατό συγκεκριμένο τρόπο το δικό του μερίδιο από την ενεργειακή κρούση, έτσι ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει, όσο το δυνατόν πιο συνειδητά σ’ αυτή τη διαδικασία μετασχηματισμού, που θα ξεκινήσει.

Εν γένει, σε παγκόσμιο επίπεδο, σε πλανητική κλίμακα, θα πρέπει ν’ αναμένουμε από τον Σεπτέμβριο την έναρξη ενός καινούργιου κύκλου, θα πρέπει ν’ αναμένουμε επιτάχυνση διεθνών γεγονότων, καινούργιες συνειδητοποιήσεις σε πλανητική κλίμακα, θα πρέπει να περιμένουμε να προκύψουν νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, να προκύψουν νέες τεχνολογίες άντλησης ενέργειας κ.ο.κ.

Θα δούμε δηλαδή, να μπαίνουμε σε μια διετία επαναστατικών αλλαγών, που θα αφορούν τόσο τα καθημερινά και τους τομείς της κοινωνίας, της οικονομίας,του πολιτισμού, της ενέργειας κοκ, αλλά και τον τομέα των ιδεολογιών, όπου θα προκύψουν πολλά καινούργια σχήματα, μέσα από τα οποία θ’ αρχίσει ν’ ανοίγει ο νους των ανθρώπων και ν’ αρχίσουν να προσανατολίζονται σε πιο πνευματικά πράγματα.

Ασφαλώς αυτή η πρόοδος που συζητούμε, δεν πρόκειται να γίνει με ήπιο τρόπο, αυτό είναι προφανές, η πρόοδος αυτή πρόκειται να συντελεστεί μέσω μιας γενικευμένης διαμάχης, η οποία έχει ήδη ξεκινήσει και η οποία από το Σεπτέμβριο και μετά θ’ αρχίσει να κορυφώνεται.

Έχουμε αναφερθεί κι άλλη φορά στο συγκεκριμένο θέμα, εκείνο το οποίο θέλω να σας υπενθυμίσω είναι ότι, π.χ. όπως βλέπουμε ότι για την περίπτωση της Ελλάδας πλέον ένα μνημόνιο, το οποίο καλούμαστε να τηρήσουμε, καλώς ή κακώς, δεν εξερτάται μόνο από μας, αλλά εν τέλει οι αποφάσεις παίζονται σε κέντρα, τα οποία είναι εξωεθνικά, αυτό θ’ αρχίσει να γίνεται ολοένα και πιο φανερό και σε παγκόσμιο επίπεδο, οπότε εκείνο το οποίο καταλαβαίνουμε κι εκείνο που συνειδητοποιούμε είναι ότι εν τέλει, μέσα απ’ αυτή την αναπτυσσόμενη διαμάχη, ας το πούμε απλοϊκά, μεταξύ καλού και κακού, κανένας δεν θα έχει το περιθώριο να παραμείνει ουδέτερος, είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό, το οποίο θέλω να το κρατήσετε, δηλαδή ο καθένας εκ των πραγμάτων θα κληθεί να πάρει θέση. Θα είναι τόσο καταιγιστικά και δεσμευτικά τα γεγονότα, τα οποία θα έρθουν, όπου η ουδετερότητα θα σημαίνει βέβαιη καταστροφή.

Δηλαδή, εκείνος ο οποίος δεν θα πάρει θέση, θα είναι ο πρώτος που θα είναι αναλλώσιμος, σ’ αυτό το παιχνίδι, το οποίο πρόκειται ν’ ακολουθήσει.

Η όλη ανάπτυξη των δυνάμεων του καλού προβλέπεται κι αυτό το έχουμε ξαναανακοινώσει επίσης, να γίνει μέσω διαδικτυακής μορφής, μέσω δικτύου. Το έχουμε εξηγήσει, αλλά νομίζω ότι ειδικά αυτό το χαρακτηριστικό θα πρέπει να το επαναλάβουμε, ότι είναι τέτοια η δομή πλέον, μέσω της οποίας διαδίδεται η πληροφορία στην σημερινή εποχή, ώστε αμφισβητούνται πλέον όλες οι μορφές εκείνες παροχής πληροφορίας, οι οποίες προέρχονται από μια κεντρική εξουσία, ή αν θέλετε, από ένα συγκεκριμένο κέντρο λήψης αποφάσεων.

Αυτό το βλέπετε κι απ’ τη μορφή που έχει προσλάβει το διαδίκτυο, όπου προς το παρόν είναι ένα φρούριο ελεύθερης πληροφόρησης, όπου η πληροφορία κυκλοφορεί καθαρά δικτυακά.

Εκείνο το οποίο κρίνεται ασφαλές για την προώθηση του Θείου Σχεδίου στη γη, είναι ακριβώς να μην προέλθει από μια κεντρική εξουσία, από μια κεντρική μορφή οργάνωσης, επειδή ακριβώς αυτή η μορφή από τη φύση της ενέχει εκείνους τους κινδύνους, που χαρακτηρίζουν όλες αυτές τις αρνητικές κεντρικές εξουσίες, που έχουμε δει μέχρι τώρα να έχουν την κύρια ευθύνη, για την καταστροφική πορεία που έχει πάρει ο πλανήτης μας.

Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, θέλω να πω, δεν προβλέπεται να προκύψει ένας ας το πούμε παγκόσμιος ηγέτης, εν είδει Μεσσία, ή ένα παγκόσμιο κόμμα, το οποίο θα αναλάβει την υλοποίηση του Θείου Σχεδίου, διότι μέσα απ’ αυτές τις προσωποπαγείς εξουσιαστικές μορφές οργάνωσης, υπάρχει ο κίνδυνος να ελεγχθούν πάρα πολύ εύκολα από τις αρνητικές δυνάμεις.

Εκείνο το οποίο προβλέπεται αντιθέτως, είναι το Θείο Σχέδιο να προωθηθεί μέσω ανεξάρτητων, πλην όμως συντονισμένων από άνωθεν φορέων, οι οποίοι θ’ αποτελούν τους κόμβους ενός παγκόσμιου δικτύου.

Έτσι λοιπόν, μέσα από μια τέτοια οργάνωση, η οποία δεν μπορεί να επιδέχεται διάβρωση, λόγω του ότι θα λειτουργεί μέσω ανεξάρτητων εσωτερικών πυρήνων, οι οποίοι θα συντονίζονται όπως σας είπα άνωθεν, θεωρείται ότι η όλη διαδικασία θα γίνει πολύ πιο αποτελεσματικά, πιο σύντομα και για έναν επιπλέον λόγο, εκείνο που έχει παρατηρηθεί είναι ότι καμία απολύτως απόπειρα αλλαγής είτε σε τοπικό, είτε σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν έχει τελικά επιτύχει, όταν έχει επιχειρηθεί να γίνει εν αγνοία και εξ ονόματος των πολιτών.

Για να έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα οποιαδήποτε απόπειρα αλλαγής, είτε μιλάμε για την παιδεία, είτε μιλάμε για την οικονομία, είτε για τη σύνθεση ενός κράτους, είτε για την παραγωγή, είτε για οτιδήποτε, δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα, άμα δεν αποτελεί συνειδητή πράξη των ίδιων των πολιτών που τους αφορά.

Έτσι λοιπόν, το να γίνεται μια απόπειρα ελέγχου της ανθρωπότητας, ακόμα και με θετικά κίνητρα, αν έχει κάποιος, χωρίς να υπάρχει αντίστοιχη ωριμότητα στον ανθρώπινο πληθυσμό, ώστε ν’ ακολουθήσει αυτή την απόπειρα αλλαγής συνειδητά, δεν πρόκειται να έχουμε κανένα αποτέλεσμα κι αυτό το έχουμε δει σε πάρα πολλές ιστορικές περιόδους, όπου υπήρξαν καλοπροαίρετες απόπειρες κι επειδή ακριβώς έγιναν εξ ονόματος και εν αγνοία των πολιτών, είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα.

Εκείνο λοιπόν, το οποίο θεωρείται σήμερα ότι έχει αλλάξει κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν είναι εύκολο να το διαπιστώσετε, είναι ότι, σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια, το επίπεδο της ανθρωπότητας συνολικά έχει ανέβει κι έχει πιάσει ένα μίνιμουμ, το οποίο επιτρέπει ν’ αρχίσουν να λειτουργούν αυτές οι αλλαγές, όπως είπαμε σε επίπεδο δικτύου.

Παλιά ήταν τόσο μεγάλος ο αναλφαβητισμός, τόσο μεγάλη η άγνοια, τόσο σοβαρές οι προκαταλήψεις, ώστε και να ήθελε κάποιος δεν μπορούσε να βρει σε παγκόσμιο επίπεδο, εκείνους τους ανθρώπους, οι οποίοι θα μπορούσαν να στηρίξουν πρακτικά μια προσπάθεια παγκόσμιας αλλαγής, μας έλειπαν.

Τώρα, μετά από μια διαδικασία, η οποία ξεκίνησε από τις πνευματικές δυνάμεις την δεκαετία του 60, τώρα έχει αποδόσει ήδη καρπούς κι έτσι σ’ ολόκληρο τον κόσμο υπάρχουν πλέον αρκετά άτομα, τα οποία μπορούν ν’ αποτελέσουν την κρίσιμη μάζα κάποιων συνειδητών πολιτών, που έχουν κατακτήσει δηλαδή ένα μίνιμουμ επίπεδο συνειδητότητας, πάνω στους οποίους μπορούν να στηριχτούν οι προσπάθειες γι αυτήν την διαδικτυακής μορφής οργάνωση-παρέμβαση.

Έτσι λοιπόν, από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, πρόκειται ν’ αρχίσουμε να βλέπουμε, πράγμα που θα κορυφωθεί μέσα στην επόμενη διετία, να βλέπουμε να προκύπτουν τέτοιες μορφές διαδικτυακής οργάνωσης, όπου θα βλέπεις ξαφνικά να ξεφυτρώνει ένας άνθρωπος κάπου, όπου θα έχει συλλάβει μια συγκεκριμένη ιδέα υπηρεσίας, όχι αφηρημένα πράγματα, αμέσως επειδή θα φαίνεται ότι έχει κατακτήσει ένα μίνιμουμ επίπεδο γύρω από τον οποίο, να μπορούν να συσπειρωθούν άλλα άτομα, τα οποία χαρακτηρίζονται από έφεση για προσφορά κι έτσι να προκύπτει ένας σημαντικός κόμβος, αυτού του παγκόσμιου δικτύου με συγκεκριμένη δράση.

Σ΄ ένα άλλο μέρος θα βλέπεις να προκύπτει κάτι αντίστοιχο, αλλού κάτι αντίστοιχο, αλλού κάτι αντίστοιχο και όλα αυτά μαζί τα σημεία που απαρτίζουν το παγκόσμιο δίκτυο θ’ αρχίζουν να συντονίζονται μεταξύ τους, προς μια ενιαία κατεύθυνση.

Αυτή η ενιαία κατεύθυνση μπορεί αρχικά, από κάθε κόμβο του δικτύου που συζητάμε, να μην είναι αντιληπτή, δηλαδή κανένας μπορεί να μην γνωρίζει στην αρχή το σύνολο του σχεδίου, το σύνολο του παζλ, η ενορχήστρωση γίνεται από πάνω κι αυτός είναι επίσης ένας λόγος, που θα υπάρχει μεγαλύτερη ασφάλεια στην υλοποίηση, διότι την όλη κατεύθυνση και τον όλο συντονισμό θα τον έχουν κάποιοι εκ του ασφαλούς, οι οποίοι εργάζονται στα ανώτερα πνευματικά πεδία.

Πάμε τώρα σε μας, γιατί εδώ είναι όλη η ιστορία, επειδή μιλάμε γενικώς για πνευματικά πεδία, για όλα αυτά, πρέπει εκ των πραγμάτων και εν συντομία να πούμε έστω και χονδρικά κάποια απλά πράγματα, με βάση τα οποία να ξέρουμε πώς μπορούμε να κινηθούμε.

Ας δούμε απ’ την αρχή μια περιγραφή, για την οποία δεν έχουμε δυστυχώς δυνατότητα ανάλυσης σήμερα.

Πάρτε απλά ότι, σ’ ένα πιο ανώτερο επίπεδο πνευματικότητας υπάρχει αυτό που λέμε Θεία Ουσία, το Θείο Ον, η Θεία Συνείδηση, αυτό το Υπέρτατο Ον δεν είναι άβουλο, χαρακτηρίζεται από την ιδιότητα της Θείας Θέλησης κι αν θέλετε της Θείας Βούλησης, αυτό σημαίνει ότι, ήδη μέσα τη Θεϊκή Συνείδηση εκπονείται ένα Σχέδιο, απόρροια της Θείας Βούλησης, το οποίο αποσκοπεί στην τελική πνευματοποίηση όλων των εκδηλωμένων κόσμων. Λέμε όλων των εκδηλωμένων κόσμων διότι εκτός από αυτό το Υπέρτατο Πεδίο, όπου ενοικεί η Θεϊκή Συνείδηση υπάρχουν και μια σειρά από άλλα κατώτερα, τα οποία πάρα πολύ χονδρικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι τα εξής:

Κάτω από τη Θεία Συνείδηση υπάρχει ένα πεδίο, που ονομάζουμε πεδίο της Δημιουργίας, όπου είναι εκεί όπου ακριβώς η Θεία Θέληση λαμβάνει τη μορφή αναλλοίωτων κοσμικών νόμων, νόμοι οι οποίοι διέπουν όλους τους εκδηλωμένους κόσμους και όπου ακριβώς η Θεία Βούληση παίρνει τη μορφή ενός Θείου Σχεδίου, το οποίο εξειδικεύεται στη συνέχεια για κάθε συγκεκριμένο εκδηλωμένο κόσμο.

Μιλάμε για ένα πολύ υψηλό πεδίο, που είναι αυτό που οι περισσότεροι το γνωρίζουμε ως εκείνο το πνευματικό πεδίο, στο οποίο υπάρχουν οι Αρχάγγελοι, οι διάφοροι άγιοι, οι διάφορες θεότητες, οι άβαταρ, οι διδάσκαλοι σοφίας, δηλαδή πολύ υψηλά εξελιγμένες οντότητες, οι οποίες ουσιαστικά βρίσκονται ακριβώς σε συντονισμό με τις θεϊκές εκπορεύσεις.

Εκεί λοιπόν το Θείο Σχέδιο εξειδικεύεται, γιατί τόσο το πεδίο αυτό της Δημιουργίας που λέμε, όσο και τα κατώτερα πεδία, τα οποία είναι το λεγόμενο πεδίο της Μορφής, όπου είναι όλο αυτό που πολλοί το θεωρούν ότι είναι οι αστρικοί κόσμοι, σύμφωνα με διάφορες περιγραφές, που λένε, αστρικό, κατώτερο νοητικό, ανώτερο νοητικό, όλοι αυτοί οι κόσμοι, οι οποίοι αφορούν τη διάνοια, το θυμικό και τη ζωϊκή ενέργεια, υπάγονται σ΄ένα πεδίο, το οποίο το λέμε πεδίο της μορφής.

Ακριβώς κάτω απ’ αυτό, είναι το πεδίο της υλοενέργειας, που είναι οι διάφοροι κόσμοι, όπως είναι κι ο δικός μας ο γήινος.

Αν πάρουμε λοιπόν αυτή την τετραδική, για λόγους ευκολίας ανάπτυξη, από το Θεϊκό Πεδίο εκπονείται ένα Θείο Σχέδιο, το οποίο δημιουργεί τους κοσμικούς νόμους στο πεδίο της Δημιουργίας και γίνεται η επεξεργασία του κι από κει, διάφορες υπερεξελιγμένες οντότητες, οι οποίες το κατοικούν, το διανέμουν στους υπόλοιπους εκδηλωμένους κόσμους, ανάλογα με την ιδιαιτερότητα που έχει κάθε ένας απ’ αυτούς. Όταν λέω ιδιαιτερότητα εννοώ ανάλογα με το καρμικό του περιβάλλον, με το καρμικό του παρελθόν και ανάλογα με τις αναγκαιότητες, εφ’ όσον ο στόχος είναι πάντα η πνευματική αφύπνιση όλων των εκδηλωμένων κόσμων.

Εν συνεχεία, από το πεδίο της μορφής, το τρίτο κατά σειρά, που λέγαμε από πάνω, το Θείο Σχέδιο λαμβάνει την μορφή σκεπτομορφών, δηλαδή ενεργειακών πακέτων, οι οποίες χαρακτηρίζονται από νόηση, στην οποία είναι εμφυτευμένη ο σκοπός του Σχεδίου για το συγκεκριμένο κόσμο, είναι δημιουργημένη από συναίσθημα, που είναι το έλεος, η αγάπη και η συμπόνοια για την υλοποίηση του Σχεδίου για το σγκεκριμένο κόσμο, αλλά κουβαλάνε μέσα τους και δύναμη οι σκεπτομορφές, ενέργεια, η οποία είναι ακριβώς το καύσιμο της υλοποίησης, προκειμένου να γίνουν γνωστές και να εκδηλωθούν στον κατώτερο κόσμο, στον κόσμο το δικό μας, της υλοενέργειας.

Αυτή είναι η διαδικασία μετασχηματισμού του Θείου Σχεδίου μέχρι να πάρει σάρκα και οστά σε κάθε εκδηλωμένο κόσμο.

Πώς όμως γίνεται συγκεκριμένα η γνωστοποίηση της συγκεκριμένης αποστολής, που έχει ο καθένας από μας, στα πλαίσια του Θείου Σχεδίου, που αφορά τον κόσμο του;

Άρα, συγκεκριμένα για την ανθρωπότητα, αυτό το Θείο Σχέδιο, το οποίο εκπονείται και εκπέμπεται προς εμάς, πώς και με ποιούς τρόπους μπορεί να γίνει πιο συνειδητό στον καθένα μας, έτσι ώστε να ξέρουμε το δικό μας μέρος που μας αφορά, τη δική μας αποστολή;

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, είναι και το πιο σημαντικό που μπορεί να αφορά τον καθένα από μας, γιατί αν θυμόσαστε, το νόημα ύπαρξης του καθενός μας, ή αλλιώς ο ανώτερος δρόμος μας, όπως λέμε, περιλαμβάνει δυο πράγματα, το πρώτο είναι εσωτερική εργασία, ώστε να μπορέσουμε να προχωρήσουμε στην πνευματική μας αφύπνιση και το δεύτερο είναι προσφορά υπηρεσίας, γιατί έτσι μόνο μπορούμε να δημιουργήσουμε ευνοϊκές εξωτερικές συνθήκες για το προχώρημα συνολικά της ανθρωπότητας, άρα και ημών των ίδιων.

Το θέμα λοιπόν της υπηρεσίας, στα πλαίσια του Θείου Σχεδίου, αφορά άμεσα τον καθένα μας, διότι εάν αυτό το σκέλος λείπει, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ακόμα κι αν κάποιος έχει, για διάφορους λόγους καρμικούς, είναι τόσο τυχερός ώστε να έχει για τον εαυτό του τις πιο ιδανικές εξωτερικές συνθήκες, μπορεί να κάνει κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες κάποια δικιά του πνευματική πρόοδο, αλλά μέχρι σ’ ένα σημείο, εάν δεν μπορέσει να ενεργοποιηθεί στον τομέα της υπηρεσίας, δεν πρόκειται ποτέ ν’ απαλλαγεί από το στενό του εγώ κι από την χωριστικότητα, την οποία αυτό το εγώ επιβάλλει.

Ο μόνος τρόπος να ξεφύγεις απ’ το εγώ σου και να προχωρήσεις πραγματικά στην πνευματική σου εξέλιξη, είναι να μπορέσεις να λάβεις την προσωπική σου αποστολή και ν’ αναλάβεις το προσωπικό σου έργο, ως υπηρεσία.

Βλέπετε λοιπόν ότι, η ιστορία της υπηρεσίας δεν είναι μονάχα για τους άλλους, αλλά αφορά και την ίδια τη δικιά μας την προσωπική εξέλιξη, χώρια που μόνο στον τομέα της υπηρεσίας μπορεί κανείς να δοκιμάσει και να επιβεβαιώσει την όποια πνευματική εξέλιξη θεωρεί ότι έχει επιτύχει. Διότι στα λόγια ο καθένας μπορεί να πιστεύει ότι είναι Θεός, μόνο στην πράξη, όταν αυτά που νομίζεις ότι έχεις κατανοήσει και ότι έχεις κατακτήσει, ως πνευματικότητα, μόνο στην πράξη μπορείς να επιβεβαιώσεις αν πράγματι τα έχεις κατανοήσει σωστά κι αν πράγματι έχεις προχωρήσει.

Γιατί αν δεν μπορείς στην πράξη να κάνεις το παραμικρό, σημαίνει ότι όλα είναι στο μυαλό σου και είσαι τρελός. Κι υπάρχουν δυστυχώς και τέτοιες περιπτώσεις και πιθανόν να έχετε γνωρίσει κι εσείς τέτοιους ανθρώπους, που να νομίζουν στο νου τους μέσα ότι έχουν επιτύχει μέχρι και τη φώτιση και στην πράξη να μην μπορούν να δέσουν ούτε τα κορδόνια των παπουτσιών τους.

Αυτό πάρτε το υπ’ όψιν σας, ότι το μόνο δοκιμαστήριο της πνευματικής επίτευξης είναι η υπηρεσία. Μερικοί μπορεί να το θεωρούν βουνό αυτό και να νομίζουν ότι ο μόνος τρόπος να προσφέρουν υπηρεσία είναι με το γίνουν ο Γκάντι, δεν εννοούμε υπηρεσία το να φτιάξεις ντε και καλά μια παγκόσμια οργάνωση, ή με τις απόψεις σου να επηρεάσεις όλο τον κόσμο, υπηρεσία είναι πολύ απλά πράγματα, από την απλή ελεημοσύνη σε ορισμένους ανθρώπους που ξέρεις ότι πράγματι το χρειάζονται, μέχρι στο περιβάλλον σου το κοντινό, να βοηθάς με τη συμβουλή σου, ή με τη συνδρομή σου πρακτικά, όσους το έχουν ανάγκη, μέχρι συμμετοχή σε όλους αυτούς τους τομείς που η ανθρωπότητα χρειάζεται, τον τομέα του περιβάλλοντος, τον τομέα της υγείας, τον τομέα της ελευθερίας, της μάθησης, της εκπαίδευσης, υπάρχουν δεκάδες τομείς, μέσω των οποίων μπορούμε να δημιουργήσουμε καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τον εαυτό μας και για τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας.

Επειδή ο εγωισμός πολλές φορές μας λέει, ξέρεις αφού δεν μπορείς να είσαι ο παγκόσμιος ηγέτης, τι υπηρεσία να κάνεις τώρα με το να πεις δυο κουβέντες σ’ ένα άλλον, ή με το να δώσεις ένα ευρώ;

Δεν είναι έτσι, γιατί μόνο ξεκινώντας με μικρά βήματα μπαίνεις στη ροή της υπηρεσίας και βλέπεις και τις αλλαγές εκείνες, οι οποίες συμβαίνουν γύρω σου για να μπορείς να έχεις την πίστη και τη βεβαιότητα, ότι είναι κάτι που αξίζει τον κόπο και το οποίο παράγει αποτέλεσμα.

Σκεφτείτε τα αυτά τα πράγματα και σκεφτείτε το πόστο μέσα από το οποίο ο καθένας από σας μπορεί να υπηρετήσει, απλά πράγματα, μπορεί να αρκούν και πέντε λεπτά την εβδομάδα, αλλά σκεφτείτε ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να το βρει κανείς, γιατί μπορεί να ξέρει πού χτυπάει η καρδιά του καλύτερα όταν προσφέρει.

Βάλε κάτω πώς είναι η ζωή σου και σκέψου τι είναι εκείνο που νιώθεις από μέσα σου, ότι σου προσφέρει τη μεγαλύτερη χαρά.

Την στιγμή που δίνεις ένα ευρώ σ’ ένα ζητιάνο, ο οποίος καταλαβαίνεις, νιώθεις μέσα σου ότι έχει πραγματική ανάγκη κι ότι δεν κοροίδεύει;

Τη στιγμή που αντιμετωπίζει ένας φίλος σου, μια φίλη σου κάποιο πρόβλημα κι εσύ μπορείς και προσφέρεις την κατάλληλη συμβουλή και βλέπεις ότι τον ξεμπλοκάρεις τον άλλον και μπορεί και βαδίζει καλύτερα στη ζωή του;

Τη στιγμή που πας να κάνεις μια δενδροφύτευση;

Τη στιγμή που πας να διδάξεις κάποια παιδάκια τα οποία είναι αγράμματα, να τους πεις κάποια πράγματα και βλέπεις το βλέμμα τους, την ώρα που δείχνουν ότι καταλαβαίνουν και σε κάνει αυτό να χαίρεσαι;

Την στιγμή που αγωνίζεσαι για τα δίκαια κάποιας κοινωνικής ομάδας και νιώθεις εκείνη τη στιγμή τη χαρά, ότι νιώθεις ο Ρομπέν των δασών που υπεραπίζεσαι τους αδικημένους;

Ο καθένας θεωρώ ότι αν κάτσει και διαλογιστεί λιγάκι, μέσα από ποιές μορφές προσφοράς είναι εκείνες που τον κάνουν να χτυπά η καρδιά του και να νιώθει ότι αξίζει τον κόπο αυτό που προσφέρει, νομίζω ότι είναι εύκολο να βρει το πόστο του και μέσα από ποιό τομέα υπηρεσίας μπορεί να συνεχίσει.

Όμως, για να ολοκληρώσω λίγο αυτή την διαδικασία μεταβίβασης του σχεδίου, στην οποία αναφέρθηκα, καλό θα είναι να ξέρουμε κιόλας μέσα από ποιά διαδικασία συλλαμβάνει ο καθένας από μας την αποστολή του.

Θα ξεκινήσω με την πιο σπάνια περίπτωση, η οποία αφορά λίγους ανθρώπους, μπορεί να είναι κάποιες εκατοντάδες, ανά τον πλανήτη, όπου η ανακοίνωση του Θείου Σχεδίου και της επιστράτευσής τους γίνεται μέσω απ’ ευθείας επαφής, με κάποιες υπερεξελιγμένες υψηλόβαθμες οντότητες, υπάρχουν όμως τέτοιοι άνθρωποι, όπου η επαφή γίνεται με δυο τρόπους, ή κατά τη διάρκεια του ύπνου, προκαλείται άνωθεν από τις ανώτερες πνευματικές οντότητες μια κατάσταση διαυγούς ονείρου, μέσω του οποίου μεταφέρονται συνειδητά σε κάποιο ανώτερο πεδίο και εκεί διεξάγεται μια συνέντευξη, μια συζήτηση κατά κάποιο τρόπο, η οποία τις περισσότερες φορές γίνεται συνειδητά για τον υποψήφιο, υπάρχουν όμως και κάποιες περιπτώσεις που μπορεί ο υποψήφιος να θυμάται απλώς το περιστατικό, ότι έγινε η συγκεκριμένη συζήτηση, μέσα από ένα διαυγές όνειρο, αλλά να μην θυμάται συγκεκριμένα τι ήταν αυτά που συζητήθηκαν, τι περιλάμβανε η συγκεκριμένη συνέντευξη.

Αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα, γιατί ακόμα κι αν δεν θυμάσαι, ή αν θυμάσαι ελάχιστα απ’ αυτά που διαμηνύθηκαν, αυτά είναι εμφυτευμένα και σε λίγο, σε κάποιο διάστημα κατεβαίνουν σαν να είναι δικές σου ιδέες, νομίζεις ότι είναι δικές σου ιδέες, αλλά είναι αποτέλεσμα αυτής της επαφής που έγινε.

Η άλλη περίπτωση, η οποία είναι ακόμα πιο σπάνια, της απ’ ευθείας επαφής με κάποια υπερεξελιγμένη οντότητα, είναι να μην γίνει κατά τη διάρκεια του ύπνου, αλλά να γίνει μέσω μιας τεχνητά προκαλούμενης έκστασης, δηλαδή εκεί που βρίσκεται ο άλλος και διαβάζει, ή πίνει τον καφέ του, ή κάθεται σε μια πολύθρόνα και σκέφτεται, του έρχεται ο ουρανός σφοντίλι, για να το πω λαϊκά, πέφτει ξερός και νομίζει ότι πέθανε, τον πιάνει λιποψυχία και νομίζει ότι πεθαίνει, λιποθυμάει, αλλά δεν πεθαίνει, γιατί διαπιστώνει ότι μετά απ’ αυτή την κρούση, μετά απ’ αυτό το περιστατικό ταξιδεύει σε κάποια ανώτερα πεδία και βρίσκεται μπροστά σε κάποια τέτοια υπερεξελιγμένη οντότητα, με την οποία αρχίζει συζήτηση. Αν υπάρχουν κάποιοι δίπλα του, που συνήθως σχεδόν ποτέ δεν υπάρχουν, όταν γίνεται αυτή η επαφή, αν υπάρχουν όμως νομίζουν ότι το άτομο έχει πέσει σε κώμα, ωστόσο αυτή η φάση δεν κρατάει πολύ, δηλαδή το πολύ να κρατήσει πέντε λεπτά. Νομίζουν ότι έχει πέσει σε κώμα, άμα του κάνουν έτσι τα μάτια μοιάζουν σαν να έχουν γυρίσει προς τα πάνω, αλλά αυτά τα πέντε λεπτά που μπορεί να είναι για τους απ’ έξω, για τον ίδιο που έχει ταξιδέψει και έχει συζητήσει, μπορεί να έχει την αντίληψη ότι έχει προηγηθεί συζήτηση μιας ώρας.

Αυτές όμως είναι σπάνιες περιπτώσεις, το λέω όμως διότι κανένας δεν ξέρει ποτέ τι μπορεί να του συμβεί και υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι έχουν τέτοιες εμπειρίες, αλλά όπως σας είπα είναι ελάχιστοι.

Ο πιο συνηθισμένος τρόπος κρούσης στους διάφορους υποψηφίους συνανθρώπους μας και χρησιμοποιώ τη λέξη υποψηφίους εννοώντας υποψήφιοι για υπηρεσία, υποψήφια για μέλη ενός παγκόσμιου δικτύου υπηρεσίας.

Αυτός είναι κι ο λόγος που τη δικιά μας την παρέα την βαφτίσαμε Πανελλήνιο Δίκτυο Συνειδητότητας, διότι φιλοδοξούμε να αποτελέσει έναν από τους κόμβους του πλανητικού δικτύου συνειδητότητας, που πρόκειται να φτιαχτεί.

Ποιός είναι λοιπόν ο πιο συνηθισμένος τρόπος κρούσης στους διάφορους υποψηφίους ανά τον πλανήτη;

Είναι αυτός με τις σκεπτομορφές που λέγαμε πριν και είναι και ο πιο ενδεδειγμένος διότι αυτός ο πρώτος τρόπος κρούσης που σας έλεγα, μέσω απ’ ευθείας επαφής, όπως και να το κάνουμε αναστατώνει λιγάκι τον υποψήφιο και γι αυτό είναι ένας σπάνιος τρόπος, γιατί προηγουμένως πρέπει να έχει γίνει ένας έλεγχος, ότι ο συγκεκριμένος υποψήφιος έχει τέτοιους ενεργειακούς φορείς που αντέχουν μια τέτοια κρούση για απ’ ευθείας επαφή και δεν θα του δημιουργήσουν στην πορεία κάποια ανισορροπία.

Ο πιο ενδεδειγμένος κι ο πιο συνήθης τρόπος είναι μέσω σκεπτομορφής, όπου σας εξήγησα λίγο πως πάει η διαδικασία, δηλαδή ξεκινάει μια ευρύτερη σκεπτομορφή στο πεδίο της δημιουργίας και στην πορεία εξειδικεύεται σε επιμέρους σκεπτομορφές για κάθε συγκεκριμένο εκδηλωμένο κόσμο.

Για τον δικό μας εν προκειμένω, η σκεπτομορφή που λέγεται, ας πούμε Θείο Σχέδιο για την ανθρωπότητα, ή Θείο Σχέδιο για τον πλανήτη γη, είναι ένα συγκεκριμένο ενεργειακό πακέτο, το οποίο εμφυτεύεται στο τρίτο κατά σειρά πεδίο, δηλαδή στο πεδίο της μορφής και εκεί πέρα επαενισχύεται και επανεκπέμπεται από διάφορες ανώτερες θετικές οντότητες, οι οποίες υπάρχουν στον κόσμο της μορφής, οντότητες όπως λέμε αγγέλους, τα διάφορα φωτεινά πνεύματα, διάφορες θεότητες, έτσι όπως τα γνωρίζει ο καθένας.

Αυτή λοιπόν η σκεπτομορφή, έτσι όπως ενισχύεται και επανεκπέμπεται, είναι σαν να λέμε ότι έχει πλέον κάτσει σαν σύννεφο ακριβώς πάνω από το δικό μας πεδίο και περιμένει του πώς ο καθένας από μας, όσον αφορά το κομμάτι που τον αφορά, θα συντονιστεί μαζί της, ν’ ανοίξει δηλαδή ένα κανάλι επικοινωνίας, ώστε ν’ αρχίσει να λαβαίνει το δικό του κομμάτι.

Είναι σαν να έχουμε, θα το πω αλλιώς πηγαίνοντας στα ανθρωπομορφικά μας πλαίσια, για να το καταλάβουμε καλύτερα, είναι σαν να λέμε ότι όπως όταν έχεις έναν σέρβερ, ή μια πύλη στο διαδίκτυο, μπορεί να περιέχει μια μεγάλη ποσότητα πληροφορίας, απ’ την οποία μπορεί ταυτοχρόνως ν’ αντλήσει ο καθένας και μάλιστα ν’ αντλήσει και ένα κομμάτι που τον αφορά προσωπικά, μ’ έναν παρόμοιο τρόπο λειτουργεί και η σκεπτομορφή.

Πώς γίνεται όμως η επαφή μας μ’ αυτή τη σκεπτομορφή, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, που ονομάζεται όπως σας είπα Θείο Σχέδιο για την ανθρωπότητα;

Εδώ πάλι έχουμε μια σειρά από τρόπους, οι οποίοι καλό θα ήταν να τους έχουμε υπ’ όψιν.

Αν κάποιος από μας τυχαίνει να είναι υποψήφιος, υπάρχουν πολλές διεργασίες μέσω των οποίων έρχεται σ’ επαφή με τη συγκεκριμένη σκεπτομορφή. Απ’ την προηγούμενη φορά, όταν αναφερθήκαμε στην κρούση του Μαίου, είχαμε δώσει ορισμένες οδηγίες, είχαμε πει ότι ένα σημαντικό πράγμα είναι να προσπαθείς να είσαι σε μια σχετική πνευματική διαύγεια, που σημαίνει να μην είσαι πολύ κουρασμένος, να μην είσαι πολύ μπουχτισμένος από τις διάφορες έγνοιες της καθημερινότητας, να μην είσαι ξεζουμισμένος από συναισθηματικές αντιπαραθέσεις κι από άγχη και αντιπαλότητες, γενικά να είσαι σε μια κατάσταση στοχασμού.

Το ξέρουμε ότι δεν είναι δυνατόν για όλη τη διάρκεια της ημέρας και διαρκώς να είναι κάποιος σε μια τέτοια κατάσταση, όμως μπορεί κάποιος να επιδιώξει και να διαθέτει στον εαυτό του μισή ωρίτσα, μια ώρα την βδομάδα κατά τη διάρκεια της οποίας να μπαίνει σε μια τέτοια κατάσταση στοχασμού.

Όταν ηρεμούν τα καθημερινά, όταν δεν τριβελίζεται το μυαλό σου από άγχη κι από έγνοιες κι όταν δίνεις το περιθώριο στον εαυτό σου να καθίσει κάτω, να χαλαρώσει, να μπορέσει να σκεφτεί, να προσανατολίσει το νου του προς κάποιες υψηλότερες ιδέες κι ερωτήματα υπαρξιακά, όταν μπορείς να δημιουργήσεις ένα κατάλληλο κλίμα έχοντας διαβάσει προηγουμένως κάποιο βιβλίο, το οποίο ξέρεις ότι σου δημιουργεί αυτή την πνευματική ανάταση, τότε μπαίνεις σε μια κατάσταση δεκτικότητας και συντονισμού, γιατί είναι απλό το θέμα, όπως λέμε για να συντονιστείς μ’ ένα κανάλι, μ’ ένα ραδιοφωνικό σταθμό, θα πρέπει να πας στην αντίστοιχη συχνότητα, για να μπορέσεις να συντονιστείς με τη συγκεκριμένη σκεπτομορφή, θα πρέπει κι εσύ να μπεις στην ανάλογη συχνότητα, που σημαίνει ακριβώς αυτό που σας περιέγραψα, να μπεις δηλαδή σε μια κατάσταση ηρεμίας, όπου ο στοχασμός σου θα προσανατολιστεί προς ερωτήματα πανανθρώπινα.

Ποιό έιναι το νόημα ύπαρξης της ανθρωπότητας, ποιό είναι το νόημα ύπαρξης του καθενός μας, ποιά να είναι η αποστολή, ο δρόμος ζωής του καθενός μας, πού θα μπορούσα να προσφέρω, σε ποιό τομέα και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό;

Στρέφεις το νου σου προς εκείνα τα ανώτερα όντα, τα οποία ενδιαφέρονται για την ανθρωπότητα και προσπαθείς να συντονιστείς μαζί τους, ν’ ανοίξεις ένα δίαυλο, ένα κανάλι επικοινωνίας.

Μπαίνοντας λοιπόν σε μια τέτοια κατάσταση στοχασμού ανοίγεις ένα κανάλι.

Ένας δεύτερος τρόπος μέσα απ’ τον οποίο λειτουργεί η σκεπτομορφή του Θείου Σχεδίου είναι πάλι ο ύπνος, μπορεί να  μην γίνεται,όπως λέγαμε προηγουμένως μέσω μιας προκαλούμενης κατάστασης συνειδητού ονειρέματος, ωστόσο μπορείς να έχεις συγκεκριμένα όνειρα, μέσα από τα οποία να λάβεις αποστολή.

Είτε πάλι όντας τόσο ανάγλυφα τα όνειρα ώστε η αποστολή να σου γίνεται φανερή αμέσως, μέσω του ονείρου, είτε μέσω συγκεκριμένων συμβολισμών που το όνειρο αυτό θα εμπεριέχει.

Δύσκολο;

Όχι εύκολο.

Όλα είναι θέμα προγραμματισμού, πάρτε ένα μπλοκάκι, έχετέ το δίπλα στο κρεβάτι σας κι ένα μολύβι και πείτε ότι, για ένα μήνα θα κάνω το πολύ απλούστατο πράγμα, όταν ξαπλώνω να κοιμηθώ, προτού με πάρει ο ύπνος θα λέω στον εαυτό μου, θέλω να μου αποκαλυφθεί το μέρος του Θείου Σχεδίου που αφορά τη δική μου προσωπική αποστολή και γι αυτό θέλω να ονειρευτώ το συγκεκριμένο τρόπο, μέσω ενός ονείρου, που θα το θυμάμαι αμέσως μόλις ανοίξω τα μάτια μου και θα το σημειώσω.

Το κάνεις την πρώτη μέρα, το κάνεις τη δεύτερη μέρα, το κάνεις την τρίτη μέρα, ήδη βλέπεις ότι έχεις εγκαθιδρύσει έναν προγραμματισμό κι αρχίζεις κι έχεις όνειρα. Αν έχεις το μπλοκάκι δίπλα με το που ανοίξεις τα μάτια σου το σημειώνεις αμέσως, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μην το ξεχάσεις, γιατί πολλές φορές το θυμάσαι εκείνη την στιγμή που επανέχεσαι από τον ύπνο, μετά ακόμα κι αν πεις μια κουβέντα, ή ανακαθίσεις στο κρεβάτι έχει χαθεί, το έχεις ξεχάσει το όνειρο.

Εκμεταλλευτείτε λοιπόν τον ύπνο, είναι ένας τζάμπα τρόπος, ούετ κοστίζει, ούτε χρόνο τρώει και μέσα από τον οποίο μπορούν να βγαίνουν πολύ σημαντικές αποκαλύψεις και να επιτύχεις μια πολύ σημαντική σύνδεση με τη σκεπτομορφή.

Ένας τρίτος τρόπος είναι παρόμοια να προκαλέσεις, να προγραμματίσεις συγχρονικότητες, δηλαδή τυχαία γεγονότα μέσα στην καθημερινότητα, που μοιάζουν τυχαία αλλά δεν είναι καθόλου. Που πάλι σημαίνει ότι μπορεί να έχεις κατά νου και να λες, να βάλεις ένα πλάνο πάλι ότι μέσα στον επόμενο μήνα εγώ θα έλξω τέτοιου είδους συγχρονικότητες, που θα μου αποκαλυφθεί η αποστολή μου κι έτσι ν’ αρχίσουν να «τυχαίνουν» δήθεν «τυχαία γεγονότα», μέσα απ’ τα οποία θα σου πέσει το συγκεκριμένο βιβλίο στα χέρια και μέσα από κει διαβάζοντάς το θα καταλάβεις τι πραγματικά πρέπει να κάνεις, θα τύχει να πας σε μια συζήτηση, μια ομιλία, ή ακόμα και ν’ ακούσεις από ένα διπλανό τραπέζι εκεί που κάθεσαι μια συζήτηση που θα κάνουν κάποιοι άλλοι κι από κει να πάρεις το μήνυμα.

Είναι εκατοντάδες οι τρόποι μέσα από τους οποίους μπορεί να σου αποκαλυφθούν πληροφορίες, μέσα από συγχρονικότητες.

Τέλος, το να μπεις στο δρόμο και προσέξτε το αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία, είναι να θεμελιώσεις έναν όσο πιο δυνατό γίνεται πνευματικό δεσμό, με κάποιες πνευματικές οντότητες.

Θέλω να πω ότι, ο καθένας από μας, ακόμα κι αν δεν το έχετε συνειδητοποιήσει καλά, ο καθένας μας από γεννησιμιού του αλλά και για οικογενειακούς λόγους, έχει κάποιους προστάτες, ή κάποιες οντότητες υψηλές, οι οποίες έχουν κάποιο δεσμό μαζί του, καρμικό δεσμό, πείτε το όπως θέλετε, ή θα τυχαίνει σε κάποιες δύσκολες στιγμές που κινδυνέψαμε, να έχουμε απευθυνθεί στην Παναγία, στον άγιο τάδε, στο δάσκαλο τάδε, δεν ξέρω, οπουδήποτε ο καθένας και να έτυχε να είχαμε ανταπόκριση και να είχαν πάει όλα καλά, ή το ίδιο η μητέρα μας, ο πατέρας μας, ο παπούς μας, η γιαγιά μας, όλες οι οικογένειες έχουν μέσα από περιστατικά της ζωής, έχουν κάποιες επαφές, που δεν είναι καθόλου τυχαίες και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν υπάρχει κανένας από σας που να μην έχει κάποια τέτοια επαφή, που να μην του έχει τύχει ποτέ στη ζωή του, ούτε στον ίδιο, ούτε στα μέλη της οικογένειάς του, να έχουν ταυτιστεί μέσα από κάποιο περιστατικό ευχάριστο, ή δυσάρεστο με κάποιον άγιο, με κάποιο πνευματικό ον, με κάποιο πνευματικό δάσκαλο, με κάτι.

Αυτές τις επαφές, οι οποίες είναι πραγματικοί πνευματικοί δεσμοί, πρέπει πλέον ο καθένας από σας να τις ενισχύσει όσο το δυνατόν περισσότερο μπορεί, εννοείται μέσω παρακλητικής προσευχής, δηλαδή απευθυνόμαστε σ’ αυτούς, ευχαριστούμε που έχουν ταυτίσει τη ζωή μας με την δική τους την ύπαρξη, ευχαριστούμε για όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα στη ζωή μας και παρακαλούμε παρακάτω για συνεχόμενη προστασία, για καθοδήγηση στον πνευματικό μας δρόμο και για διαμεσολάβηση, προκειμένου να μας αποκαλυφθεί η δική μας αποστολή υπηρεσίας, ο τρόπος με τον οποίο μπορούμε να συμμετέχουμε ο καθένας στην υλοποίηση του Θείου Σχεδίου επί της γης.

Αυτό για να μην σας πω ότι το θεωρώ το πιο σημαντικό απ’ όλα, το τελευταίο, διότι μπορεί η περίπτωση της απ’ ευθείας επαφής, που σας ανέφερα πριν να είναι πάρα πολύ σπάνια, όμως η ενδυνάμωση των πνευματικών μας δεσμών με κάποιες άγιες οντότητες μπορεί να δημιουργήσει ροή γεγονότων στη ζωή μας που μπορεί να μην είναι η συγκεκριμένη επαφή, όπως σας είπα μέσω συνέντευξης, που είναι η πιο άμεση και η πιο εντυπωσιακή, αλλά μπορεί να δημιουργήσει ροή ισχυρών γεγονότων στη ζωή μας, οι οποίες να μας αποκαλύψουν μέσα σε στιγμές, ποιά είναι η αποστολή που έχουμε να επιτελέσουμε. Δηλαδή να έρθουν έτσι οι συνθήκες, ώστε να βρεθούμε στο κατάλληλο σημείο, την κατάλληλη ώρα, που θέλουμε, δεν θέλουμε να είναι σαν να μας αρπάζει η ζωή από το λαιμό και να μας λέει κοίταξε να δεις, να κοίταξε γι αυτό είσαι ταγμένος, προχώρα. Και πάλι υπάρχουν στιγμές, δεν μπορεί να μην έχετε νιώσει τέτοια πράγματα στη ζωή σας, υπάρχουν στιγμές που το νιώθεις ότι δεν έχεις κανένα περιθώριο, σε αρπάζει η ζωή και σε ταρακουνάει και σου λέει, ε, εδώ είσαι, αυτό έχεις να κάνεις, προχώρα. Αν κι αυτό το πράγμα το απορρίψεις, από κει και πέρα είσαι άξιος της μοίρας σου που λένε, αλλά εδώ θεωρώ ότι απευθύνομαι σε ανθρώπους, οι οποίοι για να βρίσκονται αυτή τη στιγμή εδώ, όπως ο καθένας από σας, θεωρώ ότι έχει αυτή την έφεση κι αυτό το ενδιαφέρον για υπηρεσία.

Έτσι λοιπόν, για να ολοκληρώσω, μέσα από την αποστολή που λαβαίνει ο καθένας μας, θ’ αρχίσει να αναπτύσσεται σε πλανητικό επίπεδο, ανά την ανθρωπότητα η ανάπτυξη ενός πλανητικού δικτύου υπηρεσίας, το οποίο θα εργάζεται με δυο τρόπους. Και οι δυο τρόποι αφορούν βέβαια πνευματική δράση, υπάρχουν όμως δυο είδη πνευματικής δράσης, η εσωτερική πνευματική δράση και η κοινωνική πνευματική δράση.

Η εσωτερική πνευματική δράση είναι κάτι, όπως ο οραματισμός για την Ελλάδα που κάνουμε, δηλαδή ο καθένας μπορεί να υπηρετήσει με δυο τρόπους.

Ο ένας τρόπος είναι μέσω εσωτερικών μεθόδων και μέσω χρήσης εσωτερικών πνευματικών τεχνικών, όπως είναι η τέχνη του οραματισμού και της κατασκευής σκεπτομορφών και ο άλλος τρόπος είναι η κοινωνική πνευματική δράση, που σημαίνει ότι συμμετέχω, οργανώνομαι, ή ξεκινώ ο ίδιος πρωτοβουλίες και καινούργιους θεσμούς κοινωνικής οργάνωσης, οι οποίοι στόχο έχουν την βελτίωση των εξωτερικών συνθηκών, μέσα στις οποίες κινούνται οι κοινωνίες και μέσα στις οποίες καλούμαστε ο καθένας από μας ν’ αναπτυχθεί πνευματικά.

Αυτό λοιπόν το πλανητικό δίκτυο, το οποίο εντός της επόμενης διετίας πρόκειται ν’ αρχίσει ν’ αναπτύσσεται και να ανδρώνεται διεθνώς, θα στηριχτεί σ’ αυτού του είδους τη διπλή δράση. Θα επανδρώνεται από ανθρώπους οι οποίοι θα γνωρίζουν από πνευματική άσκηση κι από πνευματικές τεχνικές και άρα θα επιστρατεύουν εργαλεία, όπως ο διαλογισμός, η προσευχή, ο οραματισμός, οι διάφορες ενεργειακές εκπομπές κλπ, αλλά παράλληλα θα ασκούν και κοινωνική πνευματική δράση και καινούργιους θεσμούς κοινωνικής οργάνωσης, που θα προκύψουν, που θα βασίζονται ακριβώς στην έφεση των ανθρώπων καλής θέλησης, ανά τον κόσμο, να στρατευτούν για την επίτευξη καλών εξωτερικών συνθηκών για όλους τους ανθρώπους.

Ετοιμαζόμαστε λοιπόν και ετοιμάζεται κι ο καθένας από σας για το πώς θα μπορέσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να προσφέρει ακριβώς σ’ αυτό το διπλό έργο, μέσω της εσωτερικής πνευματικής δράσης και μέσω της κοινωνικής πνευματικής δράσης.

Αυτά αναμένουμε να ξεκινήσουν από το Σεπτέμβριο και θεωρώ ότι το διάστημα του καλοκαιριού είναι πάρα πολύ πρόσφορο, ώστε ο καθένας από σας να προσανατολιστεί απέναντι στις οδηγίες που δώσαμε αναφορικά με την προσωπική του αποστολή.

Αυτά για τώρα, να έχουμε ένα καλό καλοκαίρι.

Η μεγάλη κρούση του Μαΐου 2010

Η μεγάλη κρούση του Μαΐου 2010 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ομιλία του Στάμου Στίνη στον Οραματισμό του Μαρτίου 2010

 

Προτού μπω στην κυρίως ομιλία μου που έχει σχέση με την 12η Μαΐου, να αναφερθώ πάρα πολύ παρενθετικά στην Ελληνική κατάσταση λέγοντας απλά όσοι συμμετέχετε συνήθως θα παρατηρήσατε ότι, από τότε που τροποποιήθηκε ο οραματισμός για την Ελλάδα και αποφασίσαμε να τον κάνουμε πιο δραστικό με την προσθήκη χρωμάτων και άλλων, όπως θα δείτε πιο κάτω στην πορεία που θα τον κάνουμε, στα πράγματα ήλθαν τα πάνω κάτω.

Να είστε αισιόδοξοι διότι το σίγουρο είναι ότι μέσα από αυτήν την κατάσταση κάθαρσης που περνάει η χώρα μας οπωσδήποτε θα βγει ενισχυμένη και  αφυπνισμένη και οπωσδήποτε πολύ πιο δυνατή από πριν. Δεν πρέπει να παρασύρεσθε από την τρομολαγνεία των ΜΜΕ ούτε από την κακοήθεια των οποιωνδήποτε κερδοσκόπων, είτε είναι Έλληνες, είτε είναι ξένοι, αλλά να είστε σίγουροι ότι όλα αυτά θα είναι μια πολύ καλή αφορμή ασχέτως κυβερνήσεων και πολιτικού κόσμου, που όλοι γνωρίζουμε την πολιτική κρίση που περνάει ο Πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα, αλλά να είστε σίγουροι ότι θα βγούμε ενισχυμένοι.

Εκείνο που πρέπει να επιβάλλουμε είναι, εκείνοι που προσπαθούνε να  κάμψουν την ενέργεια και τον ψυχισμό των Ελλήνων, να μην τα καταφέρουν, γιατί εκείνο που είναι σημαντικότερο για τους εχθρούς, ας πούμε, της Ελλάδας είναι να καμφθεί το φρόνημα. Και το γνωρίζετε πολύ καλά ότι η απαισιοδοξία φέρνει και παρεπόμενα πάρα πολλές αρνητικές καταστάσεις, που μας επηρεάζουν και στην καθημερινότητά μας. Δεν πρέπει λοιπόν να παρασυρόμαστε από το κλίμα που καλλιεργείται, αλλά να έχουμε σαν γνώμονα το θετικό που πρόκειται να προκύψει και να αντιδρούμε με τα ανάλογα θετικά συναισθήματα. Αυτά λοιπόν για την Ελληνική κατάσταση.

Τώρα στο θέμα μας: δεν ξέρω πώς το πληροφορηθήκατε, όσοι είστε εδώ για πρώτη φορά, προφανώς έπεσε σύρμα ότι κάτι πολύ σημαντικό θα ανακοινωθεί κτλ. Όσοι μας παρακολουθείτε από το ‘ 96 που ουσιαστικά έχουν ξεκινήσει αυτές οι συναντήσεις, θα ξέρετε ότι είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στα λόγια μας, είμαστε πάρα πολύ γειωμένοι, και ο ενθουσιασμός όχι μόνο είναι κάτι που δεν μας χαρακτηρίζει αλλά που γενικά απεχθανόμαστε.

Έτσι λοιπόν θα ξεκινήσω ανάποδα, ότι αναφορικά με την 12η Μαΐου που έχουμε μιλήσει, μη περιμένετε ότι θα συμβούν κάποια συνταρακτικά γεγονότα, σεισμοί, λιμοί καταποντισμοί, κομήτες, εξωγήινοι, εμφάνιση του Μεσσία κλπ, κλπ.

Μιλάμε για μια καθαρά ενεργειακή κρούση, η οποία θα συμβεί σε επίπεδο, ας πούμε, του Ανώτερου Νοητικού της ανθρωπότητας, με συγκεκριμένους στόχους, οι οποίοι θα φανούν σιγά – σιγά στην πορεία, μέσα σε ορίζοντα ετών. Και θα φανούν όχι σε φανταιζί εξωτερικά γεγονότα, αλλά μέσα σε μια αλυσίδα καταιονισμού ιδεών, η οποία θα οδηγήσει  την ανθρωπότητα, σιγά-σιγά σε συγκεκριμένες δράσεις, δηλαδή αλλαγή κοινωνικής συμπεριφοράς και νοοτροπίας, η οποία με τη σειρά της θα επιφέρει και τις απαραίτητες αλλαγές που χρειάζονται για την αφύπνιση της ανθρωπότητας και του πλανήτη.

Έχοντας λοιπόν κάνει αυτό το ξεκαθάρισμα από την αρχή για να μη παρεξηγούμαστε, θέλω να κάνω και ένα δεύτερο ξεκαθάρισμα, για το από πού μας ήλθε η συγκεκριμένη ημερομηνία.

Ασφαλώς δεν μπορεί κανείς σε αυτά τα ζητήματα  να αποδεικνύει πράγματα , με την έννοια ότι δεν μπορούμε να παρουσιάσουμε ούτε ένα βίντεο, ούτε μια φωτογραφία, όπου μπορεί να συναντηθήκαμε με κάποιες πνευματικές οντότητες, κάποιες υπάρξεις και να τους πήραμε συνέντευξη.

Ωστόσο, αυτές οι Πνευματικές επαφές υπάρχουνε, δεν είμαστε οι μόνοι στον κόσμο, έχουμε διαπιστώσει ότι αυτό το μήνυμα έχει μεταδοθεί κι από άλλους στην Ανατολή και Δύση, κι αυτό μας έχει καθησυχάσει κιόλας, έχοντας πιστοποιήσει το αληθές της συγκεκριμένης ημερομηνίας και της υπαγόρευσης.

Μη σας φαίνεται περίεργο, υπάρχουν άνθρωποι που σε κατάσταση ενορατική μπορούν και έχουν κάποια επαφή με τα λεγόμενα ανώτερα εσωτερικά πεδία, μέσω των οποίων, όταν η κατάσταση είναι σημαντική παίρνουν κάποιες πληροφορίες. Πέραν τούτου δεν μπορούμε κάτι άλλο να δηλώσουμε, τουλάχιστον επί  του παρόντος

Ας πάμε λοιπόν στο αντικείμενο της σημερινής συνάντησης και ας πάρουμε με τη σειρά τα πράγματα. Εκείνο το πρόβλημα που έχουν οι πνευματικές υπάρξεις οι οποίες έχουν την ευθύνη της εξέλιξης της ανθρωπότητας, είναι ότι βρισκόμαστε σε μια κατάσταση παγκόσμια, στην οποία διακυβεύεται το μέλλον του μεγάλου σχολείου που λέγεται Πλανήτης Γη.

Όπως κάθε περιβάλλον όπου υπάρχει ζωή και αναπτύσσεται, έτσι και ο πλανήτης μας είναι ένα σχολείο, με την έννοια ότι οι ψυχές οι οποίες έρχονται εδώ, και ενσαρκώνονται όπως καλή ώρα όλοι εμείς εδώ μέσα, καλούνται να περάσουν κάποιες συγκεκριμένες εξετάσεις, προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν την εξέλιξή τους κάπου καλύτερα. Όσο λοιπόν πιο ποιοτικό είναι κάποιο σχολείο, κάποιο σχολείο ζωής και ύπαρξης, τόσο καλύτερες συνθήκες πνευματικής αφύπνισης δημιουργεί για κείνα τα όντα που το κατοικούν που φοιτούν σε αυτό. Όσο χειρότερο είναι, δηλαδή όσο χειρότερες συνθήκες πνευματικής αφύπνισης διαθέτει, τόσο χειρότερα είναι τα πράγματα για κείνα τα όντα που το κατοικούν αναφορικά με την πνευματική τους εξέλιξη.

 Έτσι με αυτήν την απλή διαπίστωση θέλω απλώς να σας θυμίσω και να τονίσω ότι, κάθε όν που βρίσκεται εδώ μέσα έχει ένα αντικειμενικό στόχο και αυτός δεν είναι απλά μια παρέλαση από τη ζωή χωρίς να εξελιχθεί πνευματικά και να μη βιώσει τίποτε περισσότερο από μια ζωώδη κατάσταση, ούτε να συσσωρεύσει πλούτο ούτε να κυριαρχήσει επάνω στους συνανθρώπους του,  αλλά ο αντικειμενικός σκοπός μιας παρουσίας μας εδώ, είναι μέσα από αυτό που στην εσωτερική παράδοση πολλοί ονομάζουν ανώτερο δρόμο, να αφυπνισθεί σε όσο περισσότερο από αυτά τα πράγματα από αυτό το όνειρο, που αποκαλούμε εξωτερική πραγματικότητα. Όταν λέμε να μπορέσει να αφυπνισθεί, εννοούμε να μπορέσει να αποταυτισθεί από όλε αυτές τις ψευδαισθήσεις της ύλης, που τον κάνουν να νομίζει ότι είναι η μοναδική πραγματικότητα.

Αποκλείεται να επεκταθώ σήμερα περισσότερο γιατί το έχουμε κάνει σε εκείνο το επιστημονικό υπόβαθρο που διαθέτουμε από την κβαντική φυσική και από αλλού που αποδεικνύει ότι η πραγματικότητα δεν έχει καμία σχέση με αυτό που βιώνουμε μέσα από τις αισθήσεις μας ως κοινά ανθρώπινα όντα.

Για να επανέλθω λοιπόν σε αυτό που λέγαμε στο θέμα του ανώτερου δρόμου, το αντικείμενο του καθενός ή αν θέλετε το νόημα της ζωής ή ο σκοπός της ενσάρκωσης, χρησιμοποιείστε όποιους όρους θέλετε, είναι να μπορέσει να αφυπνισθεί από τη γήινη πραγματικότητα, από αυτό το όνειρο που βιώνουμε ως γήινη πραγματικότητα. Όσο λοιπόν καλύτερες συνθήκες διαθέτει αυτός ο κόσμος που ζούμε, αυτός ο καρμικός κόσμος, ή αν θέλετε το γήινο σχολείο, τόσο περισσότερες ευκαιρίες δίδονται για περισσότερη αφύπνιση. Όσο χειρότερες συνθήκες διαθέτει τόσο χειρότερα είναι και τα πράγματα για την πνευματική μας εξέλιξη. Εδώ λοιπόν παράγονται και δύο έννοιες εντελώς αντικειμενικές, περί καλού και περί κακού, όχι με φιλοσοφικές έννοιες αλλά καθαρά έτσι όπως ακριβώς εκφράζονται στον γήινο κόσμο.

Μπορούμε λοιπόν να πούμε με σιγουριά ότι, οτιδήποτε δημιουργεί συνθήκες αφύπνισης για τους ανθρώπους και όλα τα όντα ανήκει στο στρατόπεδο του καλού ενώ αντίθετα οτιδήποτε δημιουργεί χειρότερες συνθήκες ασχέτως με οτιδήποτε ισχυρίζεται εκφράζει τις δυνάμεις της αντεξέλιξης.

Τι σημαίνει όμως καλές και κακές  συνθήκες;

Φαντάζομαι ότι το γνωρίζετε όλοι σας ότι οποιοδήποτε όν όταν βρίσκεται κάτω από καταστάσεις πόνου, αρρώστιας κλπ, αδυνατεί να στοχαστεί, να αφυπνισθεί, ταυτίζεται όλο και πιο βαθειά με την πραγματικότητα, ή όταν βρίσκεται κάτω απο συνθήκες απειλής της ζωής του, ή πολέμου, βασανισμού, φυλάκισης, γενικά στέρησης της ελευθερίας του, όταν βρίσκεται κάτω από συνθήκες όπου οι ανθρώπινες σχέσεις γύρω του είναι εξουσιαστικές και ανελεύθερες, καταπιέζοντας την προσωπικότητά του, προκαλώντας του συνεχώς τριβές και πόνο, όταν βρίσκεται υπό καθεστώς στοιχειώδους άγνοιας και δεν έχει γνώσεις να διαβάσει ένα βιβλίο, να ανοίξει λίγο παραπάνω το μυαλό του, όταν ζει σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι επιβαρυμένο με αποτέλεσμα οι επιπτώσεις στην υγεία του και τον ψυχισμό του να είναι καθηλωτικές.

Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε ότι είναι πολύ απλά τα πράγματα και μιλώντας για καλές συνθήκες συνεπώς, οτιδήποτε προάγει την υγεία το περιβάλλον, την ελευθερία τη γνώση, την αυτοδιάθεση, τις σωστές ανθρώπινες σχέσεις, επίσης την ειρήνη, είναι εκ των πραγμάτων θετικό και ανάγεται στο στρατόπεδο του καλού, διότι απελευθερώνει τον άνθρωπο, του παίρνει τα βάρη τα κοινωνικά και του αφήνει εκείνες τις καλές συνθήκες που του χρειάζονται για να μπορέσει απερίσπαστος να στοχαστεί, να διεισδύσει βαθύτερα μέσα σε αυτό που είναι η αλήθεια για την πραγματικότητα που βιώνουμε, να κάνει πνευματική άσκηση και όλα αυτά που χρειάζεται για την πνευματική του αφύπνιση.

Αντίθετα οτιδήποτε σου στερεί τις ελευθερίες, στην κίνηση στην έκφραση στην διάθεσή σου, σε καθηλώνει πολιτισμικά, σε υποχρεώνει να σκέφτεσαι μονοδιάστατα να είσαι αλλοτριωμένος, εμποδίζει το μυαλό σου να σκέφτεσαι παρά μόνο τον καταναλωτισμό, οτιδήποτε ενισχύει τον πόλεμο, την δουλεία, οτιδήποτε βλάπτει το περιβάλλον, οτιδήποτε προωθεί την αμάθεια, είναι εκ των πραγμάτων γήινη έκφραση του κακού, διότι όπως είπαμε μας καθηλώνει.

Λοιπόν, σήμερα, αυτά τα όντα τα οποία για λόγους καρμικούς, παρελθόντος τους δηλαδή, έχουν συνδεθεί με την ιστορία του πλανήτη, και άρα κατά κάποιο τρόπο πονάνε και είναι υπεύθυνα για την εξέλιξη της ανθρωπότητας, διαπιστώνουν ότι στη σημερινή κατάσταση υπάρχει ένας πολύ μεγάλος κίνδυνος, βιώνουμε ένα αδιέξοδο. Έχουν διογκωθεί σε τέτοιο βαθμό τα παγκόσμια προβλήματα, ώστε το γήινο σχολείο να απειλείται με μια σοβαρή υποβάθμιση. Ζούμε κάτω από τέτοιες συνθήκες, όπου με κυρίαρχη την απληστία και την άγνοια είμαστε στα πρόθυρα για την επιβολή μιας παγκόσμιας τυραννίας, με την παγκόσμια φτώχια να αυξάνεται συνεχώς. Διάβασα προχθές ότι το 80% του παγκοσμίου πλούτου βρίσκεται στα χέρια του 1% του πληθυσμού της γης. Ασθένειες βλέπουμε καινούριες να δημιουργούνται, άγνοια και αγραμματοσύνη ενισχύεται από παντού, πόλεμοι, τρομοκρατία, ριζική υποβάθμιση του περιβάλλοντος σε σημείο που να κινδυνεύει ο πλανήτης να μη μπορεί πια να επανέλθει ποτέ, ψυχική αλλοτρίωση, πολιτισμική και κοινωνική υποβάθμιση, φανατισμός, είναι όλα τα χαρακτηριστικά που σήμερα έχουν φτάσει στο απροχώρητο.

Αυτό λοιπόν φέρνει το μεγάλο διακύβευμα του να γίνουν τόσο άσχημες, κακές οι συνθήκες αφύπνισης στο γήινο σχολείο, ώστε η κατάσταση να μην είναι αναστρέψιμη. Και όταν λέμε μη αναστρέψιμη εννοούμε ότι μέσα από αυτές τις κακές συνθήκες που δημιουργούνται, είμαστε στα πρόθυρα μιας εξελικτικής οπισθοδρόμησης και εξελικτικής παρέκκλισης της ανθρωπότητας.

Κοινώς, έτσι για να το πω με μία λέξη, γιατί αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό θέμα, κινδυνεύει η φυλή να εκτραπεί προς μια φυλή υποαθρώπων, ανθρωπομηχανών. Αυτό νομίζω ότι τα λέει όλα δεν νομίζω ότι χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.

Έχει γίνει μια αυτοκριτική, από ό,τι μαθαίνουμε, στα Ανώτερα σχολεία, όπου το συμπέρασμα που βγήκε ήταν ότι παρά την πνευματική έκχυση που πραγματοποιήθηκε γύρω στα ’60, ναι μεν υπήρξαν θετικά, αλλά προέκυψαν και αδυναμίες. Τα θετικά, τα ξέρουμε όλοι μας, ήταν ότι σε όλη την ανθρωπότητα διαδόθηκαν με ταχύτητα αστραπής και συνεχίζουν μέχρι τις μέρες μας πάρα πολλές διδασκαλίες που παλαιότερα ήσαν στα χέρια κάποιων ελάχιστων μυημένων, με αποτέλεσμα να σχηματισθεί μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων, εκατομμυρίων ανθρώπων διεθνώς, οι οποίοι έχουν κατακτήσει ένα μίνιμουμ επίπεδο εσωτερικότητας. Πράγματι, αν πάτε μερικά χρόνια πίσω, πριν από τον πόλεμο, θα δείτε ότι αυτοί οι οποίοι μπορούσαν να καταλάβουν, όχι να καταλάβουν, να κατακτήσουν αυτά τα οποία εμείς συζητάμε σήμερα εδώ με την ησυχία μας, ήταν μετρημένοι στα δάκτυλα σε κάθε χώρα, κάποιοι ελάχιστοι μυημένοι μόνο, ενώ ο πολύς κόσμος ήταν σε πλήρη άγνοια.

Εκείνο λοιπόν που επετεύχθη μετά τη μεγάλη διάχυση γύρω στα ’60 μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’80, ήταν ότι δημιουργήθηκε ένα υπόστρωμα σε πολλά εκατομμύρια ανθρώπων, προσέγγισης της εσωτερικής γνώσης απελευθέρωσης. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι πέρα από την κατάκτηση αυτή σε επίπεδο νοητικό και συναισθηματικό άντε και σε επίπεδο προσωπικής συμπεριφοράς μέσα στην καθημερινότητα, το αντίπαλο στρατόπεδο, ας το πούμε κάπως έτσι, κατόρθωσε να κυριαρχήσει μέσα σε όλες τις κοινωνικές δομές.

Έτσι λοιπόν, για να το πούμε με δυό λόγια, βλέπουμε σήμερα να έχει διαμορφωθεί μία κατάσταση, που ενώ παγκόσμια υπάρχει καλή κοινή πρόθεση εκατομμυρίων για να μη πούμε δισεκατομμυρίων ανθρώπων για ανύψωση, όλα τα κέντρα εξουσίας τα κατέχουν άνθρωποι που κινούνται μόνο με βάση την απληστία και τον εγωισμό, με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με το κοινό αίσθημα.

Κοινώς, το στρατόπεδο του καλού έχει μείνει στην απέξω από όλους τους κοινωνικούς δεσμούς, διότι όλοι οι άνθρωποι οι καλοπροαίρετοι δεν άντεξαν να μπουν στην κόντρα όσον αφορά τα κοινωνικά ζητήματα, μας τρόμαζε η κακία, μας τρόμαζε η απληστία, μας τρόμαζε το αίσθημα της εξουσιαστικότητας που εκπέμπουν αυτοί οι άνθρωποι, (και εσείς μπορεί να το έχετε νοιώσει στο πετσί σας) ότι η τεράστια πλειοψηφία επιλέξαμε να μείνουμε εκτός, γιατί θεωρήσαμε ότι οποιαδήποτε προσπάθειά μας να αλλάξουμε τα πράγματα μέσα στους κοινωνικούς θεσμούς, ήταν τόσο φθοροποιά, που θα κινδυνεύαμε να χάσουμε την όποια ισορροπία κατέχουμε ως ανθρώπινα όντα.

Βέβαια με αυτό δεν κερδίσαμε τίποτα, διότι, και αυτό εστράφη μπούμερανγκ δηλαδή νομίζαμε ότι θα βρούμε την ησυχία μας όμως αντιλαμβάνεσθε όλοι, και αυτό ήταν στοιχείο αυτοκριτικής, όπως σας είπα στα εσωτερικά πεδία, γιατί πλέον ούτε ασκητής δεν μπορεί να γίνει κάποιος. Διότι σε λίγο με το GPS θα σε βλέπουν όπου κι αν είσαι και θα έρχονται μέσα στη σπηλιά να σου ζητάνε ΦΠΑ, δηλ και δεν το λέω για να γελάσουμε, αλλά θα δείτε ότι αυτές οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας που θα υπάρχει έλεγχος της σκέψης θα είναι γεγονός. Αυτά θα τα δούμε και να είστε σίγουροι ότι πνευματική και εσωτερική άσκηση κανένας δεν θα σε αφήνει να κάνεις, με διάφορες δικαιολογίες, δηλ δεν υπάρχει ατομικός δρόμος. Εάν λοιπόν δεν αλλάξουν και δεν μετασχηματισθούν οι κοινωνικοί θεσμοί, έτσι ώστε να εξασφαλίσουμε ομαλές συνθήκες αφύπνισης, το παιχνίδι το έχουμε χάσει.

Έτσι λοιπόν αποφασίσθηκε να ξεκινήσει μία νέα εξωτερίκευση των πνευματικών δυνάμεων στο γήινο επίπεδο. Και αυτό μέσω μιάς πνευματικής συμμαχίας στα ανώτερα εσωτερικά πεδία, στην οποία συμμετέχουν όντα από διάφορες εσωτερικές γνώσεις, με κοινό άξονα όπως σας είπα, την μάχη για τη εξασφάλιση καλών συνθηκών αφύπνισης και την αποφυγή αυτής της υποβάθμισης που γίνεται του γήινου σχολείου.

Έτσι λοιπόν αυτή η κρούση ξεκινά στις 12 Μαΐου. Πρόκειται για μια διάχυση ενεργειών η οποία, όπως μας ειπώθηκε  θα είναι ώρα Ελλάδος στις 2,16 το μεσημέρι, χωρίς να σημαίνει κάτι το απόλυτο αυτό, αλλά είναι μία λεπτομέρεια η οποία ίσως σας βολέψει, σας χρησιμεύσει σε περίπτωση που θέλετε να κάνετε κάποια εργασία υποδοχής εκείνη τη στιγμή και ένα δεύτερο στοιχείο που πρόσφατα μας δόθηκε είναι ότι την 6η Ιουνίου πλέον, ημέρα Κυριακή θα υπάρξει μια πρώτη συγκεκριμενοποίηση στις κρούσεις, μέσα από συγκεκριμένες ιδέες που θα δοθούν σε κάποιους ανθρώπους.

Τι μορφή θα έχει αυτή η συγκεκριμενοποίηση σε κάποιους ανθρώπους;

Όπως σας είπα, δεν περιμένουμε να συμβεί κάποιο σημαντικό εξωτερικό γεγονός. Εκείνο το οποίο γνωρίζουμε είναι ότι το αντικείμενο αυτής της εξωτερίκευσης θα είναι η εντύπωση του Σχεδίου στο μυαλό των ώριμων και δεκτικά ικανών ανθρώπων. Αυτό προϋποθέτει συνεπώς ότι έχει εκπονηθεί κάποιο σχέδιο, το οποίο θα αποτυπωθεί, όπως σας είπα και στην εισαγωγή μου στο Ανώτερο Νοητικό από το οποίο θα μπορούν να αντλήσουν όσοι μπορέσουν να βρεθούν σε επίπεδο εσωτερικής καλλιέργειας τέτοιο ώστε να έχουν την απαραίτητη ωριμότητα και δεκτικότητα.

Ένα δεύτερο στοιχείο που ειπώθηκε είναι ότι μέσα από αυτήν την διαδικασία σε ορισμένους ανθρώπους θα δοθούν εσωτερικά χαρίσματα. Αυτό μπορεί να είναι διόραση, μπορεί θεραπευτικές ιδιότητες, ή οτιδήποτε άλλο. Με δυό λόγια δηλαδή αυτή η κρούση θα παίξει και ρόλο ενεργοποίησης κάποιων λανθανουσών εσωτερικών ικανοτήτων, τις οποίες διαθέτουν πολλοί από μας και ήλθε ο καιρός να ενεργοποιηθούν, να αναδειχθούν, να φανερωθούν.

Αυτά τα δύο στοιχεία, θα αναδειχθούν προοδευτικά, δηλαδή τόσο η καθίζηση και η συνειδητοποίηση μερών, όψεων του σχεδίου για την αναβάθμιση του γήινου σχολείου, όσο και η εμπέδωση αυτών των εσωτερικών χαρισμάτων, θα γίνουν μέσα σε διάρκεια ενός χρόνου.

Εκείνο το σημαντικό είναι το περί οργάνωσης πλέον, δηλαδή του πώς προβλέπεται μέσα από αυτό το σχέδιο, να οργανωθούν οι δυνάμεις του καλού για την αναβάθμιση του γήινου σχολείου.

Εκείνο λοιπόν που βλέπουμε είναι ότι υπάρχει μια κριτική σε σχέση με τη φθορά που επέρχεται και την αλλοτρίωση, όταν κάτι επιχειρηθεί να γίνει μέσω μιας κεντρικής εξουσίας, ή μέσω μιας κεντρικής διοίκησης, ας το πούμε έτσι. Κάτι το οποίο ξεκινά με έναν ηγέτη και μια κεντρικού τύπου δομή, είναι καταδικασμένο σε αποτυχία και γιατί μπορεί να διαβρωθεί από τις αντίπαλες δυνάμεις αλλά και γιατί ο ίδιος αυτός ο τρόπος της κεντρικής εξουσίας, από μόνος του αποφέρει αλλοτρίωση.

Εκείνο λοιπόν που σχεδιάζεται είναι η όλη ιστορία να βαδίσει μέσω ενός πλανητικού δικτύου. Λέγοντας πλανητικό δίκτυο εννοούμε τα εξής, υπάρχουν σε όλες τις χώρες ήδη κάποιοι ώριμοι πυρήνες, δηλαδή κάποιες ομάδες ατόμων οι οποίοι είναι συνειδητοποιημένοι σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να συλλάβουν κάποια απο  τα μέρη του σχεδίου, ο καθένας το δικό του, και γύρω τους να μπορέσουν να έλξουν ένα αριθμό ατόμων, ένα αριθμό πολιτών, οι οποίοι θα στηρίξουν εκείνο το μέρος του σχεδίου που έχει συλλάβει ο κάθε πυρήνας  ξεχωριστά.

Σαν σύνολο λοιπόν, κάτω από την καθοδήγηση των Ανώτερων Πνευματικών Δυνάμεων, οι οποίοι είναι οι μόνοι που διαθέτουν την όλη εικόνα του παζλ, το κάθε μέρος χωριστά θα συντονίζεται με όλα τα υπόλοιπα, αλλά άνωθεν και μέσω αυτής της διαδικασίας της ομοκραδασμικότητας, που συνδέει αναπόφευκτα όλους όσους εκπέμπουν ή συντονίζονται, εν πάσει περιπτώσει, με το ίδιο επίπεδο πνευματικής καθαρότητας, ασχέτως εάν γνωρίζονται μεταξύ τους σε επίπεδο καθημερινότητας ή όχι.

Έτσι λοιπόν ξεκινάει μια παγκόσμια δράση η οποία θα δούμε, σιγά-σιγά και με τα χρόνια να αποφέρει συγκεκριμένους καρπούς, όπου ανεξάρτητες ομάδες σε όλο τον κόσμο θα συγκεντρώσουν γύρω τους πλήθος ανθρώπων και όλοι μαζί θα συγκροτήσουν μια κρίσιμη μάζα, η οποία θα επιφέρει πολύ σημαντικές πνευματικές και κοινωνικές αλλαγές.

Η δράση συνεπώς αυτού του μεγάλου αριθμού ανθρώπων, που θα λάβουν μέρος σε αυτήν την υλοποίηση του σχεδίου θα είναι διπλή, από τη μια μεριά θα είναι δράση καθαρά εσωτερική, όπως ο Οραματισμός, ας πούμε, αυτό που κάνουμε εδώ, αυτό εννοώ εσωτερική δράση μέσω διαλογιστικών, οραματικών μεθόδων, προσευχής κλπ, και η άλλη όψη θα είναι καθαρά πρακτική παίρνοντας τη μορφή κοινωνικής παρέμβασης. Οι τομείς είναι γνωστοί. Αυτή η παρέμβαση τόσο η εσωτερική όπως σας είπα, μέσω εσωτερικών μεθόδων όσο και καθημερινής δράσης, θα είναι στην οικονομία, στην πολιτική, στο περιβάλλον, στην υγεία, στην παιδεία, στην ενέργεια στον πολιτισμό στις ανθρώπινες σχέσεις και στην πνευματικότητα και ο στόχος θα είναι σε όλους αυτούς τους τομείς να δημιουργηθούν όσο το δυνατό πιο απελευθερωτικές και ιδανικές συνθήκες για πνευματική εργασία και αφύπνιση.

Ο στόχος δηλαδή θα είναι όσο το δυνατόν αφθονία για όλους, όσο το δυνατόν περισσότερη ασφάλεια, όσο το δυνατό περισσότερη γνώση, όσο το δυνατόν περισσότερη αγάπη, περισσότερη ειρήνη, περισσότερη πνευματικότητα.

Απλά πράγματα στο να το λέμε, έχουμε όμως βιώσει όλοι πόσο δύσκολο είναι να πραγματοποιήσεις, να πραγματώσεις τέτοιου είδους κοινωνικές συνθήκες, που να αφήνουν τα όρια για να μπορέσουν να αναδυθούν αυτές οι όμορφες και ανώτερες ιδιότητες που θα επιτρέψουν στον καθένα από μας να εργασθεί απερίσπαστος για την πνευματική του αφύπνιση.

Σ’ αυτό το σημείο προτού περάσουμε στα αποτελέσματα που αναμένουμε να έχει συγκεκριμένα η κρούση της 12ης Μαΐου, θα δώσω το λόγο στην κυρία Βαλιανάτου για μια μικρή τοποθέτηση με βάση την εσωτερική αστρολογία γιατί εκ των υστέρων αφού δόθηκε η ημερομηνία, παρατηρήσαμε ορισμένα πράγματα τα οποία καλό είναι να τα μοιραστούμε.

«Μου δόθηκε από τον κ. Στίνη συγκεκριμένα μέρα και ώρα και μου ζητήθηκε να κάνω το ένα ωροσκόπιο και να κάνω την εσωτερική ερμηνεία. Χωρίς να γνωρίζω το περιεχόμενο της ομιλίας που θα έκανε, διαπίστωσα τώρα ότι αυτά που έχω να πω κάνοντας αυτήν την ερμηνεία τελικά έχουμε μια σύμπτωση. Θα σας κάνω μια παρένθεση εξηγώντας ότι η εσωτερική αστρολογία αναλύει και ερμηνεύει 12 πλανήτες, δηλαδή προσθέτει στην παραδοσιακή με τους 10 πλανήτες την επίδραση της γης, γιατί κι αυτή έχει την δική της ενέργεια, και τον Ήφαιστο που ίσως ακούτε για πρώτη φορά τώρα, και αυτό  μόνο στην εσωτερική ερμηνεία, ερμηνεύεται. Έκανα αυτήν την εισαγωγή για να καταλάβετε την ανάμιξη πάνω στο ωροσκόπιο. Έχουμε ένα ωροσκόπιο με την σελήνη να είναι σε σύνοδο με τον Ταύρο και ωροσκόπο στην Παρθένο κ.λπ. 

Όλα αυτά αν τα συνδέσουμε βλέπουμε ότι κάτι έρχεται. Κάποιο όν; Ομάδα; Κίνημα; Οτιδήποτε, πάντως θα είναι φωτισμένο, πλημμυρισμένο στο φως.

Ομαδική συνειδητότητα.

Ως αποτέλεσμα αυτής της εξωτερίκευσης που είπαμε μαθαίνουμε και ήδη αρχίζει και φαίνεται δηλαδή, ότι μάλλον δεν θα μπορέσει κανείς να κρατήσει ουδετερότητα. Αυτό σας το λέω και να το έχετε όλοι υπ’ όψιν σας και να πληροφορήσετε και τους υπόλοιπους είναι τέτοιες οι συνθήκες, που όπως σας είπα κανένας δεν μπορεί να μείνει απέξω ή να δημιουργήσει τέτοιες συνθήκες ώστε απερίσπαστος να μπορεί να κάνει την ατομική του προσπάθεια, χωρίς να τον ενδιαφέρει που πηγαίνει το ομαδικό παιχνίδι.

Έτσι εκ των πραγμάτων θα δημιουργηθούν στρατόπεδα, και ήδη η 12η Μαΐου κάνει το πρώτο προσκλητήριο. Ουσιαστικά δηλαδή αυτή η διάλυση του σχεδίου που είπαμε συν το δεύτερο στοιχείο ενεργοποίησης χαρισμάτων στην ουσία είναι και ένα προσκλητήριο για στράτευση. Και ξέρετε ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις όσοι κρατούν ουδετερότητα  πληρώνουν και χειρότερα , για ποιο λόγο, διότι δεν προστατεύονται κάτω από κάποια ομπρέλα πνευματική.

Γνωρίζετε πολύ καλά όλοι σας ότι διάφορες πνευματικές παραδόσεις προστατεύονται. Αν δεν ανήκεις πουθενά και δεν λέω να ανήκεις σε μια θεσμοθετημένη πνευματική οργάνωση, αλλά αν πεις δεν μ’ ενδιαφέρουν όλα αυτά ειμαι άπειρος, δεν συμμετέχω εγώ σε τέτοια παιχνίδια είναι βλακείες κλπ, θα είσαι από τους πρώτους που θα την πληρώσουν, γιατί θα τις φας και από τις δύο μεριές. Δηλαδή θα παιχθεί παιχνίδι και σε πνευματικό και σε υλικό επίπεδο.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν θα διαμορφωθούν στρατόπεδα και σας είπα ποιο θα είναι το διαχωριστικό κριτήριο, ποιος με τη δράση του δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για την αφύπνιση και ποιος επιβαρύνει. Με βάση αυτά τα δύο κριτήρια θα διαμορφωθούν τα στρατόπεδα. Και το προσκλητήριο ξεκινάει τώρα.

Θα κλείσω με το θέμα της προετοιμασίας μας για τη συγκεκριμένη κρούση. Γιατί πολλοί θα θελήσουν να βρεθούν μόνοι τους, ή με κάποιους φίλους, ή μια ομάδα την συγκεκριμένη ημέρα και ώρα.

Η δική μας συμβουλή είναι η κάθε σας προσπάθεια να αποσκοπεί στην εξασφάλιση συνθηκών αστρικής μόνωσης και πνευματικής ενατένισης.

Εξηγώ, όταν λέμε Αστρική μόνωση κατ’ αρχή εννοούμε του να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τέτοιες συνθήκες απομόνωσης και αποκοπής από το περιβάλλον της φθοροποιούς καθημερινότητας. Αστρική μόνωση σημαίνει να μην επηρεάζομαι από γεγονότα, συναισθήματα και σκέψεις της καθημερινότητας οι οποίες είναι άσχετες από τον σκοπό μου. Αν λοιπόν ο δικός μου στόχος είναι να βρίσκομαι σε μια κατάσταση πνευματικής δεκτικότητας τη συγκεκριμένη μέρα, σημαίνει ότι θα προσπαθήσω σιγά, σιγά , ξεκινώντας λίγες μέρες πιο πριν, ή αν αυτό δεν είναι δυνατό με τίποτε, τουλάχιστον την ίδια τη μέρα, την Τετάρτη 12η Μαΐου, να μη μπλέξω σε καταστάσεις αγχογόνες, έντασης, αρνητικών συναισθημάτων και σκέψεων, αλλά, αντιθέτως να καλλιεργήσω ένα κλίμα στον εαυτό μου πνευματικής ανύψωσης. Αυτό ονομάζεται αστρική μόνωση με την έννοια του πώς μπορώ καλύτερα να είμαι συντονισμένος, προκειμένου να μπορώ να δεχθώ μια πληροφορία.

Έτσι λοιπόν εκείνο που καλόν θα είναι να έχετε υπ΄ όψιν σας για να είστε δεκτικοί σε τέτοιες εκλυόμενες ενέργειες,  ξεκινώντας από λίγες μέρες πριν σιγά – σιγά ή αυθημερόν στη χειρότερη περίπτωση, να υπάρξει σχετική αποκοπή από έγνοιες της καθημερινότητας από ανθρώπους οι οποίοι είναι αρνητικοί προς αυτό που εμείς έχουμε στο νου μας να κάνουμε, από αγχογόνες καταστάσεις κλπ, δηλαδή να μην απασχολούμε το νου μας και τον ψυχισμό μας με αρνητικά πράγματα.

Δεύτερο, να φροντίσουμε εμείς, αντιθέτως, να ερχόμαστε σε επαφή με θετικές νοητικές και συναισθηματικές παραστάσεις. Να επιδιώκουμε να είμαστε σε μέρη τα οποία να δίνουν θετική ενέργεια, με ανθρώπους που εκπέμπουν θετική ενέργεια, με ακούσματα, αναγνώσματα τα οποία αναδύουν θετικότητα.

Τρίτο στοιχείο είναι η πνευματική άσκηση και η προσευχή. Αυτές τις λίγες μέρες πριν, καλό είναι να τις περάσεις με ασκήσεις πνευματικής ενατένισης, με όποιον τρόπο γνωρίζει ο καθένας και θεωρεί ότι διαπιστωμένα του κάνει καλό.

Ένα τέταρτο στοιχείο είναι της σωματικής κατάστασης που βρισκόμαστε, δηλαδή της σωματικής κάθαρσης και το σώμα μας να είναι ξεκούραστο. Άρα εκείνη την περίοδο κοντά να φροντίσουμε να μη κουραζόμαστε πολύ, να μη ξενυχτάμε και να προσέχουμε τη διατροφή μας. να πίνουμε πολλά νερά, τα ξέρετε όλα αυτά, να μην πλακώνουμε τα κρέατα και τα τηγανίδια κλπ. Έτσι ώστε ο ενεργειακός μας φορέας να είναι σε πολύ καλή κατάσταση.

Ένα πέμπτο στοιχείο που έχει διαπιστωθεί ότι ωφελεί, είναι μια ευκαιρία αυτήν την περίοδο να κάνουμε και έναν απολογισμό – αξιολόγηση της μέχρι τώρα πορείας μας στη ζωή, της εσωτερικής μας πορείας εννοώ. Από πού έχουμε περάσει μέχρι τώρα, τι έχουμε διαβάσει, πόσα έχουμε ξεπεράσει, τι αδυναμίες πιστεύουμε έχουμε αφήσει ακόμα προς κατάκτηση, τι θα πρέπει να ακολουθήσει από δω και πέρα, ένας στοχασμός πάνω στη δική μας πορεία.

Και ένα έκτο και τελευταίο, πάρα πολύ σημαντικό στοιχείο που χρησιμεύει πάρα πολύ στο να μας φέρει σε κατάσταση δεκτικότητας απέναντι σε Ανώτερες πνευματικές ενέργειες είναι να προσπαθήσουμε να καλλιεργούμε την ονειρική φύση της πραγματικότητας. Δηλαδή όσο μπορούμε περισσότερο, κατά τη διάρκεια της ημέρας, να μπούμε σε κατάσταση, όπου να βιώνουμε τα πράγματα σαν σε όνειρο. Δηλαδή να μπαίνουμε σε μια κατάσταση όπου βαδίζοντας, βλέποντας τα πρόσωπα μπροστά μας, τα γεγονότα που εξελίσσονται κλπ, να έχουμε την αίσθηση ότι όλα αυτά τα βλέπουμε στον ύπνο μας, ότι είναι μια ονειρική κατάσταση από την οποία κάποια στιγμή εμείς μαζεύουμε ενέργεια για να ξυπνήσουμε, να αφυπνισθούμε μέσα σε ένα ανώτερο όνειρο. Αυτή η καλλιέργεια του να βιώνεις την ονειρική φύση της πραγματικότητας σε καθιστά πάρα πολύ δεκτικό απέναντι σε τέτοιου είδους ενέργειες σαν αυτές που θέλουμε να προσεγγίσουμε τώρα.

Και τέλος αφού περάσει η συγκεκριμένη φάση της εξωτερίκευσης που λέμε της 12ης Μαΐου, θα πρέπει να προσπαθήσουμε για όσο μπορούμε να προστατεύσουμε πλέον αυτήν την κυοφορία που θα συντελείται μέσα μας, πράγμα που σημαίνει πάλι ότι όσο μπορούμε να μην κουραζόμαστε πάρα πολύ, να μη μπλέκουμε σε αρνητικές καταστάσεις, να είμαστε σε ένα περιβάλλον ειρηνικό και ήρεμο και να τροφοδοτούμαστε με όσο το δυνατό περισσότερη πνευματική τροφή.

Όλα αυτά πάλι θα προστατεύσουν την ενέργεια, που ο καθένας έχει πάρει από μας να μην την αποβάλει, αλλά η κυοφορία να μπορέσει να συνεχισθεί κανονικά μέχρις ότου όλος αυτός ο καταιονισμός ιδεών να μπορέσει στον καθένα μας να αποκρυσταλλωθεί και να παγιωθεί σε συγκεκριμένες ιδέες, αλλαγές συμπεριφοράς και χαρίσματα.

Νομίζω ότι θίξαμε το θέμα αρκετά και από πολλές πλευρές. Είναι ένα έθιμο ήδη από το ’96 την πρώτη φορά, σε τέτοιου είδους συγκεντρώσεις να μην ακολουθούν ερωτήσεις, γι αυτό, όσοι έρχεσθε για πρώτη φορά σας παρακαλώ να μη στραβομουτσουνιάσετε, γιατί δεν θέλουμε να διασπάμε την ενέργεια μέσα από ένα πήγαινε – έλα διάλογο, οπότε και σύμφωνα με το σύστημά μας επειδή θα περάσουμε στον οραματισμό για την Ελλάδα, που είναι μια εντελώς διαφορετική διαδικασία δυναμικής εκπομπής θετικών παραστάσεων συναισθημάτων κ.λπ, προσπαθήστε να ξεχάσετε το αντικείμενο της ομιλία και να αποταυτισθείτε.

Πνευματικοί Νόμοι στην Πολιτική

Πνευματικοί Νόμοι στην Πολιτική 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ας περάσουμε στο θέμα μας, το οποίο έχουμε ονομάσει πνευματικούς νόμους πάνω στην πολιτική, άλλά  όμως θα πρέπει να λάβετε υπ’ όψη σας ότι με την έννοια πολιτική δεν εννοούμε ακριβώς αυτό το πράγμα το οποίο γίνεται σήμερα, δηλαδή τη νομή της εξουσίας έτσι όπως έχει επικρατήσει παγκόσμια, μέσω των κομμάτων και των οικονομικών συμφερόντων, μα περισσότερο με την ετυμολογία της λέξης. Καταλαβαίνετε όλοι, ότι προέρχεται από τη λέξη πόλη, ελληνική λέξη, τα κοινά δηλαδή, εννοώντας την ενασχόληση με τα κοινά που κατά κάποιο τρόπο είναι μέσα στο πρόγραμμα όλων μας, για να μην πω υποχρέωση όλων μας, από τη στιγμή που στον χώρο που εργαζόμαστε, στον περίγυρό μας, στην καθημερινότητά μας, στην οικογένειά μας, οπουδήποτε, ερχόμαστε σ’ επαφή με άλλους ανθρώπους και άρα η στάση μας και η νοοτροπία που καλλιεργούμε, οι πεποιθήσεις, οι αξίες, η συμπεριφορά μας κ.λπ. επηρεάζουν συνολικά την κοινωνία. Πρέπει όμως από κάπου να ξεκινήσουμε για να μπουν κάποια συγκεκριμένα κριτήρια, γιατί χωρίς συγκεκριμένα κριτήρια, κάθε συζήτηση και κάθε σύστημα αξιών είναι άσκοπο, για να μην πω παροδικό, ή τυχοδιωχτικό.Πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου και μιας και είμαστε όλοι εδώ άνθρωποι, οι οποίοι προερχόμαστε από το χώρο της αναζήτησης, πρέπει να βασιστούμε σε κάποιες πνευματικές αξίες, να δικαιολογήσουμε βέβαια, για ποιο λόγο, με βάση ποιες πνευματικές αξίες θα πρέπει η συμπεριφορά ως προς τα κοινά να βασίζεται σε συγκεκριμένους άξονες, σε συγκεκριμένες πεποιθήσεις και αρετές.Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από μια παραδοχή, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά, με την παραδοχή ότι ο καθένας από μας έχει μια ψυχή, έναν Ανώτερο Εαυτό, πείτε το όπως θέλετε, ο οποίος δεν είναι παροδικός, δεν εξαρτά την ύπαρξή του μόνο από τη συγκεκριμένη ενσάρκωση, μόνο από τη συγκεκριμένη παρούσα ζωή, αλλά έχει μια γενικότερη αποστολή, αυτή η γενικότερη αποστολή, αποτυπώνεται μέσα από τις εμπειρίες που έχει συλλέξει, όλες τις προηγούμενές του εμπειρίες και ερχόμαστε ασφαλώς, λόγω των εμπειριών και λόγω της δράσης του παρελθόντος εκ των πραγμάτων στην έννοια του κάρμα ή επί του ελληνικού, αδράνεια λόγω δράσης, ή συνήθεια λόγω δράσης, αν θέλετε, που σημαίνει ότι όλες οι στάσεις μας και οι εμπειρίες του παρελθόντος, δημιουργούν κάποια κεκτημένη ταχύτητα εξ αδρανείας, που μας παρασύρει προς ορισμένες συγκεκριμένες καταστάσεις στη ζωή μας.

Αυτό στο χώρο του εσωτερισμού έχει μια πολύ επιτυχή έκφραση που ονομάζεται καρμικός άνεμος, δηλαδή εκεί που μας ωθεί, εκεί που μας μετακινεί, ας πούμε το κάρμα μας, λόγω των περασμένων εμπειριών, από κεκτημένη ταχύτητα, εξ αδρανείας, που λέμε.

Έτσι λοιπόν, με βάση το κάρμα που έχει συσσωρεύσει η ψυχή μας, επιλέγει μέσω του καρμικού ανέμου, παρασύρεται και στη συγκεκριμένη ενσάρκωση, στην οποία βρίσκεται ο καθένας μας και έχει μια συγκεκριμένη αποστολή, ποια είναι αυτή;

Αυτή η συγκεκριμένη αποστολή, που είναι εύστοχο και χαρακτηρίζεται ως Ανώτερος Δρόμος, είναι το νόημα της ζωής μας. Δηλαδή στην ερώτηση κι αυτό έχετέ το υπ’ όψιν σας και για τους γνωστούς σας, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό, στην ερώτηση ποιο είναι το νόημα της ζωής, στην ερώτηση, γιατί υπάρχω, τι ήρθα να κάνω εγώ εδώ πέρα, η απάντηση είναι πάρα πολύ συγκεκριμένη και λέμε στον άλλον και ξέρουμε και για τον εαυτό μας, ότι, φίλε μου, είτε είσαι ο εαυτός μου, είτε είσαι ο οποιοσδήποτε άλλος, εδώ ήρθες για να κάνεις τρία πράγματα.

Το πρώτο πράγμα είναι να κάνεις όσο το δυνατόν περισσότερες υπερβάσεις, από την ταύτισή σου με τον υλικό κόσμο, με τούτο τον υλικό κόσμο, δηλαδή να μπορέσεις να απελευθερωθείς από όσο το δυνατόν περισσότερες προσκολλήσεις σου, σ’ αυτό το όνειρο που ονομάζεται υλική πραγματικότητα, άρα να επιτύχεις υπερβάσεις, ν’ απελευθερωθείς απ’ αυτό τον κόσμο, να έρθεις σ’ επαφή με ανώτερους κόσμους, πιο πνευματικούς, το δεύτερο που ήρθες να κάνεις, είναι, τιμώντας τη μοναδικότητα της ύπαρξής σου, να αποδώσεις έργο, δηλαδή να είσαι δημιουργικός, αυτό το δυναμικό το οποίο κουβαλάς, με βάση το παρελθόν σου, ως ψυχή, να το δώσεις προκειμένου να γεννήσεις αξιόλογα πράγματα, χρήσιμα πράγματα, στον εαυτό σου και στην ανθρωπότητα, να αποδώσεις δηλαδή για την εξέλιξη όσο το δυνατόν καλύτερα και το τρίτο που ήρθες να κάνεις, είναι να προσφέρεις στο σύνολο, να προσφέρεις στους υπόλοιπους, δημιουργώντας με την παρουσία σου, με τη δράση σου, όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες αφύπνισης, για τους άλλους.

Τα επαναλαμβάνω τα τρία πάλι, ο πρώτος στόχος στο ερώτημα τι ήρθα να κάνω εδώ, είναι να μπορέσω ν’ απελευθερωθώ από όσο το δυνατόν περισσότερες προσκολλήσεις με το υλικό περιβάλλον στο οποίο βρέθηκα, είναι ένα σχολείο, στο οποίο πρέπει να περάσω τις εξετάσεις και να πάω παραπάνω, για να περάσω τις εξετάσεις, πρέπει να ξυπνήσω, δηλαδή να καταλάβω ότι η συνείδησή μου είναι εγκλωβισμένη μέσα σ’ ένα όνειρο, που είναι ο συγκεκριμένος υλικός κόσμος κι όσο περισσότερο ξυπνήσω, όσο περισσότερες δηλαδή προσκολλήσεις, σ’ αυτόν τον υλικό κόσμο, πετάξω από πάνω μου και όσες περισσότερες συνδέσεις και επαφές και προϋποθέσεις δημιουργήσω, για να είμαι σε επαφή με ανώτερους πνευματικά κόσμους, τόσο το καλύτερο, ο δεύτερος παράγοντας είναι, με βάση το παρελθόν μου και το δυναμικό μου, ως ψυχή, να μπορέσω να αποδώσω δημιουργικότητα, όφελος με την παρουσία μου κι ο τρίτος, καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τους υπόλοιπους, μέσω της προσφοράς, που λέμε και της υπηρεσίας.

Αυτοί οι τρεις στόχοι είναι εκείνοι ακριβώς που λέμε ότι, σε απαλλάσσουν απ’ το αρνητικό σου κάρμα, γιατί, τι σημαίνει αρνητικό κάρμα;

Σημαίνει βαθιές προσκολλήσεις, βαριές ταυτίσεις, όσο πιο βαριές είναι οι ταυτίσεις με τους κατώτερους κόσμους, τόσο πιο αρνητικό είναι το κάρμα που έχουμε συσσωρεύσει, γιατί μας ωθεί σε όλο και περισσότερο βαριές ταυτίσεις.

Αντιθέτως, αν αφιερώσουμε την ύπαρξή μας, την ενσάρκωσή μας αυτή, στους τρεις στόχους που προανέφερα, όχι μόνο καίμε, απαλλασσόμαστε που λέμε, απ’ το αρνητικό μας κάρμα, αλλά χτίζουμε θετικό κάρμα, δηλαδή, παίρνουμε μια θετική ώθηση, προς ακόμα πιο απελευθερωτικές καταστάσεις, τόσο σ’ αυτή την ενσάρκωση, όσο και στις επόμενες.

Αν λοιπόν, το νόημα της ζωής μας, ή ο Ανώτερος Δρόμος μας είναι αυτά τα τρία, τα δυο πρώτα μεν, δηλαδή η υπέρβαση και η δημιουργικότητα, είναι προσωπική μας υπόθεση, ατομική μας υπόθεση, το τρίτο, επειδή ακριβώς αφορά τα κοινά, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος, πάνω στον οποίο κανονικά, θα έπρεπε να βασίζεται η πολιτική δράση. Από δω και πέρα λοιπόν, θ’ αρχίσετε να καταλαβαίνετε, πώς ιδωμένα από πνευματική σκοπιά, θα έπρεπε να είναι αυτό που λέμε πολιτική και με ήτα και με όμικρον γιώτα και πώς είναι στην πράξη και μ’ αυτό τον τρόπο μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο βαρύ, πόσο αρνητικό κάρμα αυτή τη στιγμή κουβαλάει πάνω της η πολιτική δράση, αλλά και όσα άτομα ασχολούνται με την πολιτική, μέσα από τον τρόπο που ασχολούνται και μέσα από τις επιπτώσεις που έχει η ενασχόλησή τους, για το κοινωνικό σύνολο.

Πολιτική λοιπόν, κανονικά ίσον προσφορά, ίσον υπηρεσία, ίσον αφιέρωση του εαυτού μας, για να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τους συνανθρώπους μας.

Πάμε λοιπόν, να δούμε τώρα, τι σημαίνει καλύτερες συνθήκες αφύπνισης για τους συνανθρώπους μας, γιατί κι αυτό θα πρέπει να είναι λίγο συγκεκριμένο. Τι σημαίνει καλύτερες συνθήκες αφύπνισης, ο διορισμός στο δημόσιο, ας πούμε;

Σημαίνει το να παίρνουμε το φακελάκι, τι ακριβώς;

Εδώ λοιπόν πρέπει να τα βάλλουμε κάτω τα πράγματα, γιατί πάλι είναι πάρα πολύ συγκεκριμένα. Αν λοιπόν θέλουμε να δούμε στην πραγματικότητα, τι σημαίνει καλές συνθήκες αφύπνισης, θα δούμε ότι υπάρχουν εφτά τομείς υπηρεσίας, συγκεκριμένοι. Δηλαδή κάποιος που θέλει να εργαστεί με την σωστή έννοια της πολιτικής, θα πρέπει να προσφέρει, να διαλέξει ποιος του ταιριάζει, ανάλογα με τη μοναδικότητά του όπως είπαμε, εφτά τομείς υπηρεσίας, απλά πράγματα.

Ο πρώτος, η υγεία, διότι κανένας ο οποίος πονάει, ή είναι άρρωστος, ή ανεπαρκής σωματικά, δεν μπορεί εύκολα να κάνει πνευματική εργασία, συνεπώς, ο υπ’ αριθμόν ένα παράγοντας, η υπ’ αριθμόν ένα καλή συνθήκη αφύπνισης, είναι να μη μας ταλαιπωρεί το σώμα μας. Εδώ λοιπόν, πέρα από την ατομική ευθύνη που έχει ο καθένας να φροντίζει το σώμα του, στον τομέα της υπηρεσίας, δηλαδή στον τομέα της υπηρεσίας, όταν μιλάμε για πολιτική, θα έπρεπε το υπ’ αριθμόν ένα μέλημα όλων των πολιτικών κι όλων των κυβερνήσεων του κόσμου, είναι να έχουν εξασφαλίσει καλές συνθήκες υγείας και περίθαλψης και πρόληψης, για τους πολίτες. Και όταν λέμε καλές συνθήκες περίθαλψης και πρόληψης, προφανώς μιλάμε ότι θα έπρεπε να είναι δωρεάν, γιατί η υγεία είναι το υπ’ αριθμόν ένα κοινωνικό αγαθό. Αν κάποιος λοιπόν θα ήθελε να προσφέρει πραγματικά υπηρεσία, θα έπρεπε να προσφέρει όλη την ενέργειά του πάνω σ’ αυτό τον τομέα.

Δεύτερος πολύ σημαντικός παράγοντας, το περιβάλλον, εάν το περιβάλλον στο οποίο ζούμε, είναι δηλητηριώδες, είναι ρυπογόνο, είναι ανυπόφορο, έχει τρομερά υψηλές ή τρομερά χαμηλές θερμοκρασίες, έχει άμεσο αντίκτυπο στη συνείδησή μας, έχει άμεσο αντίκτυπο εν τέλει και στην υγεία μας. Άρα, εάν το περιβάλλον δεν είναι τέτοιο που να ευνοεί το στοχασμό, να ευνοεί την ηρεμία της συνείδησης, να ευνοεί την πνευματική άσκηση, αλλά αντίθετα μας δημιουργεί πόνο, μας δημιουργεί ανησυχία, μας φθείρει την υγεία, δημιουργεί άγχος, στρες, πρέπει να θεωρείται μια κάκιστη συνθήκη για αφύπνιση, συνεπώς σαν ένα δεύτερο τομέα προσφοράς και υπηρεσίας, δεν νοείται πολιτική δράση, πολιτική ενασχόληση με τα κοινά, αν δεν έχει πρώτο-πρώτο παράγοντα, τη διαμόρφωση ενός σωστού περιβάλλοντος και δεν λέω μόνο με την έννοια της μόλυνσης, σωστό περιβάλλον θεωρείται και το πράσινο, σωστό περιβάλλον θεωρείται και το να είναι πολεοδομικά άριστο, να είναι αισθησιακά, όσον αφορά τις αισθήσεις μας σωστό, να μην υπάρχει ηχορύπανση, υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες που προσδιορίζουν ένα περιβάλλον να είναι ευνοϊκό για τη συνείδησή μας.

Τρίτον και πολύ σημαντικό, να υπάρχουν κάποιες μίνιμουμ ικανές συνθήκες διαβίωσης, δηλαδή, πέρα από το να έχουμε την υγεία μας και το περιβάλλον να είναι τέτοιο που να μας επιτρέπει να έχουμε μια στοιχειώδη δυνατότητα να στοχαστούμε, ν’ ασχοληθούμε με τα πνευματικά, ουσιαστικά, δεν μπορούμε να κάνουμε άσκηση και ν’ απελευθερωθούμε, όταν η συνείδησή μας είναι εγκλωβισμένη στην αγωνία του φαγητού, της έλλειψης στέγης, της φτώχειας, άρα, θα πρέπει να έχουμε εξασφαλισμένα κάποια μίνιμουμ αγαθά, να έχουμε μια στέγη να βάλλουμε το κεφάλι μας από κάτω, να έχουμε εξασφαλίσει μια στοιχειώδη διατροφή, να έχουμε εξασφαλίσει τα προς το ζείν.

Άρα και εδώ μιλάμε για κοινωνική μέριμνα. Αν θα δείτε στο τέλος αυτών των εφτά τομέων, θα διαπιστώσετε το εξής οξύμωρο, ότι είναι οι εφτά τομείς οι οποίοι είναι πιο παραμελημένοι απ’ όλους από το χώρο της πολιτικής κι αυτό το πράγμα δεν είναι καθόλου τυχαίο, δυστυχώς, γιατί ζούμε σε μια σκοτεινή εποχή, όπου τις συνειδήσεις μας τις βομβαρδίζουν αρνητικές δυνάμεις και οντότητες και ο χώρος της πολιτικής είναι ένας χώρος που κατ’ εξοχήν βάλλεται από τέτοιου είδους αρνητικές ενέργειες.

Πάμε στον τέταρτο παράγοντα, ο οποίος επίσης είναι ο πιο παραμελημένος και είναι ο παράγοντας της ασφάλειας, φίλοι και φίλες. Είναι αδύνατον ν’ ασχοληθεί κάποιος με τα πνευματικά και να μπορέσει να ξεφορτωθεί κάποιες προσκολλήσεις του, όταν βρίσκεται συνέχεια κάτω από το καθεστώς φόβου. Και όταν μιλάω για φόβο, είναι συγκεκριμένοι φόβοι, όχι φοβίες, φόβοι, δηλαδή υπαρκτοί κίνδυνοι. Όταν είμαστε υπό απειλή, ή υπό καθεστώς πολέμου, όταν δηλαδή δεν υπάρχει ειρήνη, κάτω από ποιες και τι συνθήκες θα μπορέσει η ψυχή μας να κάνει την προσπάθεια της απελευθέρωσης, όταν κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή το σώμα της, όταν η βία και η εγκληματικότητα μέσα στις κοινωνίες, ενισχύονται και υποθάλπονται και ακόμα περισσότερο, όπου δεν υπάρχει βία ή εγκληματικότητα, υπάρχει ψυχολογική βία, υπάρχει αυτή η ψυχολογική βία, ο τρόμος, που καλλιεργείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από τους ίδιους τους πολιτικούς, αυτή η αβεβαιότητα για το αύριο κι αυτή η τρομερή κινδυνολογία, η οποία βομβαρδίζει τη συνείδησή μας και την παθητικοποιεί, την κάνει να παραλύει, να ανησυχεί διαρκώς για το τι θα μας ξημερώσει αύριο, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να βρούμε την ενέργεια και να μπορέσουμε να προσανατολίσουμε την προσοχή μας, προς ένα σωστό πνευματικό έργο.

Πέμπτος παράγοντας, η έννοια της ελευθερίας, είναι πάρα πολύ σημαντική, ως καλή συνθήκη για να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε τον Ανώτερο Δρόμο μας και όταν λέμε για ελευθερία, δεν εννοούμε μόνο το πρόβλημα του να μας έχουν φυλακή, μιλάμε για κοινωνικές ελευθερίες και δικαιώματα, οι οποίες σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου, αλλά και μέσα στην καθημερινότητα από διάφορους παράγοντες και θεσμούς κρατικούς, οικονομικούς, στρατιωτικούς κ.λ.π. παραβιάζονται διαρκώς.

Βλέπετε ότι όλοι είναι κλασικά παραμελημένοι από την πολιτική.

Ο έκτος παράγοντας είναι οι ανθρώπινες σχέσεις, διότι, όταν στο περιβάλλον που βρίσκεσαι, μέσα στην οικογένειά σου, στο εργασιακό σου περιβάλλον, οι φίλοι σου, οι πάντες, είναι τέτοιες οι ανθρώπινες σχέσεις, που συνεχώς προσπαθούν να σ’ αρπάξουν, να σε κατεβάσουν, σ’ όσο το δυνατόν βαρύτερες προσκολλήσεις, καταλαβαίνουμε εδώ, πόσο τρομερό ρόλο παίζουν οι κοινωνικές αξίες, τις οποίες θέτουν οι ηγέτες της κοινωνίας, γιατί όταν οι κοινωνικές αξίες είναι, ο καθένας ότι προλάβει, δεν μας ενδιαφέρει ο διπλανός μας, αλλά κοιτάμε άνευ όρων να του τη φέρουμε, μην έχεις εμπιστοσύνη σε κανέναν, πιο μάγκας είναι αυτός που πατάει επί πτωμάτων, καταλαβαίνουμε ποια είναι φθορά η τεράστια που μας ασκούν οι ανθρώπινες σχέσεις, γιατί και από μόνος σου, να θέλεις να προσανατολίσεις την ενέργειά σου κατάλληλα, όταν έρχεσαι συνέχεια σε επαφή με ανθρώπους απ’ τους οποίους αισθάνεσαι απειλή, ότι θέλουν συνεχώς να σε κατεβάσουν, να σε φθείρουν, να σε κοροϊδέψουν, να παραβιάσουν την υπόστασή σου, την αξιοπρέπειά σου, την ελευθερία σου, οτιδήποτε, είσαι υποχρεωμένος πολύ συχνά και αναγκάζεσαι να μετέχεσαι ιδίων μέσων κι όταν αναγκάζεσαι να μετέχεσαι ιδίων μέσων, για να μπορέσεις να επιβιώσεις, σου ανακόπτουν την πορεία προς τον Ανώτερο Δρόμο σου.

Έτσι λοιπόν, ερχόμαστε στην έβδομη και τελευταία συνθήκη για τον Ανώτερο Δρόμο μας, που είναι η όλη σκεπτόσφαιρα, δηλαδή, αυτός ο μηχανισμός του κράτους που κυρίως βασίζεται πάνω στην εκπαίδευση, αλλά και όλων των άλλων μηχανισμών που επηρεάζουν τη συνείδηση, όπως είναι τα ΜΜΕ, όπως είναι οι κοινωνικοί θεσμοί μέσα στους οποίους λειτουργούμε καθημερινά, που είναι εκείνοι οι οποίοι ευθύνονται για τις πεποιθήσεις, τις αξίες, τα πρότυπα συμπεριφοράς κι αυτό που λέμε κοσμοαντίληψη. Εάν λοιπόν, η πολιτική δεν μπορεί ή δεν θέλει, που μάλλον έτσι φαίνεται, δεν θέλει να επηρεάσει, όπως είναι κατεξοχήν ο ρόλος της και το καθήκον της, τους διάφορους μηχανισμούς επιβολής σκεπτομορφών, για να μπορέσει να καλλιεργήσει την αρετή κι όλες αυτές τις πνευματικές αξίες και πεποιθήσεις που θα αναφέρουμε στη συνέχεια, ποιες μπορεί να είναι αυτές, ως άξονες, τότε καταλαβαίνετε ότι όσο και να είναι πεισματική και ισχυρή, η προσπάθεια του καθενός, δεν παύει να έχει ένα πολύ ισχυρό χειρόφρενο τραβηγμένο επάνω, όταν έχεις ολόκληρο τον περίγυρο και τους θεσμούς μέσα στους οποίους κινείσαι, να εκπέμπουν εντελώς διαφορετικές καθοδικές, αρνητικές, ας το πούμε, αξίες και πεποιθήσεις.

Όλα αυτά προφανώς ξέρουμε που οφείλονται, δεν βλάπτει να τ’ αναφέρουμε, ότι δηλαδή αν δείτε, πίσω απ’ τα αρνητικά τα οποία επικρατούν, στον τομέα του περιβάλλοντος, που λέμε, της υγείας, της διαβίωσης, της ασφάλειας, των ανθρωπίνων σχέσεων, των κοινωνικών ελευθεριών, γενικά στη σκεπτόσφαιρα, οφείλονται σ’ αυτή τη νοσταλγία της ψυχής, που έχει να ενωθεί με τα πάντα, αυτό είναι μια ανάμνησή της. Στον κόσμο αυτό όμως, αυτή η νοσταλγία, παρερμηνεύεται και αντί να οδηγηθεί η ψυχή προς μια πορεία διάχυσης και ένωσης με τα πάντα απ’ όπου προήλθε, προσπαθεί αυτή την ενότητα να την επιτύχει, δημιουργώντας μια κεντρομόλο δίνη, γύρω από τον εαυτό της, γύρω απ’ το εγώ μας, αισθανόμενη ότι όσο πιο πολλά συσσωρεύσει, να μπορούν να μπουν σ’ αυτή την κεντρομόλο δίνη, γύρω από τον εαυτό της, με τόσο περισσότερα πράγματα θα ενωθεί, μια αυταπάτη δηλαδή, μια ουτοπία, η οποία εκ των προτέρων οδηγεί σε βαρύτερες ταυτίσεις, έτσι όμως δυστυχώς λειτουργεί η ψυχή κι αυτό ονομάζεται με μια λέξη, απληστία, αυτή η ανάμνηση της ενότητας με τα πάντα, σ’ αυτόν τον κόσμο της χωριστικότητας, δυστυχώς λειτουργεί για την ψυχή μας, ως απληστία και βλέπουμε ότι, είτε αυτή η απληστία εκφράζεται με δίψα για αγαθά, είτε εκφράζεται με δίψα για εμπειρίες, είτε εκφράζεται με δίψα για έλεγχο, για εξουσία πάνω στους άλλους, είναι η γενεσιουργός αιτία, όλων των αρνητικών καρμικά καταστάσεων που αναφέραμε, οι οποίες δημιουργούν κακές συνθήκες για την αφύπνισή μας. Καταλαβαίνω ότι το σημερινό θέμα είναι λίγο βαρύ κι ότι ενδεχομένως σας έχω ήδη λίγο κουράσει, πρέπει όμως πριν το ολοκληρώσουμε, αφού αναφέραμε τους εφτά τομείς άσκησης υπηρεσίας, ότι θα πρέπει να αναφέρουμε και κάποιες αξίες, πάνω στις οποίες κανένας θα πρέπει να βασιστεί, προκειμένου να επιβιώσει κι όχι μόνο, προκειμένου να μπορέσει πραγματικά να προσφέρει στο χτίσιμο θετικών συνθηκών αφύπνισης για τους άλλους, μιλάω για κάποιες αξίες, οι οποίες έχουν πολύ μεγάλη σημασία, είναι πάρα πολύ σημαντικές και στην καθημερινή, τη δική μας δράση, στον τρόπο δηλαδή με τον οποίο αντιμετωπίζουμε και εμείς σε ατομικό επίπεδο την καθημερινότητά μας και τους άλλους, βρίσκουν όμως κάλλιστα εφαρμογή και στο πεδίο της πολιτικής, θα έλεγα ότι είναι κάποιοι αφορισμοί, εν πάσει περιπτώσει, δηλαδή, κάποια σύντομα αξιώματα, πάνω στα οποία θα μπορούσε να βασιστεί η πολιτική ενασχόληση και όχι μόνο με την αυστηρή έννοια, αλλά και με την έννοια της υπηρεσίας, γιατί πιστεύω ότι ο καθένας από μας μπορεί κάλλιστα να προσφέρει, υπάρχουν τόσες οργανώσεις, σύλλογοι και μη κυβερνητικές, προσφοράς, που αν διαλέξεις σε ποιον από τους εφτά τομείς που προαναφέραμε, έχεις περισσότερη έφεση ως ψυχή για να προσφέρεις, είναι εύκολο και είναι και πρέπον να κάνεις κάτι.

Πάμε λοιπόν, σ’ αυτούς τους βασικούς αφορισμούς, οι οποίοι ξεκινάνε απ’ τον εξής πρώτο, ότι εφόσον ο στόχος μας είναι η απελευθέρωση από τις υλικές ταυτίσεις και εφόσον αναγνωρίζουμε τη φθαρτότητα και την προσωρινότητα της ύπαρξής μας εδώ πάνω, όπως και τη φθαρτότητα και την προσωρινότητα όλων των φαινομένων, γιατί αυτό είναι κάτι το οποίο, όλοι μας δημιουργούν την τάση να το ξεχνάμε, ότι είμαστε προσωρινοί εδώ, μας κάνουν να νομίζουμε ότι θα βρισκόμαστε εδώ για πάντα, οπότε όλες οι αγωνίες μας, νομίζουμε ότι, ότι έχουμε αποκτήσει ότι οτιδήποτε αγαθά έχουμε, ότι θα τα έχουμε πάντα παρέα, ότι θα τα έχουμε πάντα μαζί μας, μας το αποκρύπτουν στην ουσία ότι είμαστε προσωρινοί και χτίζουμε πάνω στην άμμο.

Όταν λοιπόν, το χωνέψουμε αυτό ως πρώτο αξίωμα και καταλάβουμε την προσωρινότητα των φαινομένων, τότε, αμέσως καταλαβαίνουμε ότι οι αξίες, τις οποίες θα πρέπει να καλλιεργούμε στην κοινωνία, θα πρέπει να είναι αξίες πνευματικές και διαχρονικές και όχι προσωρινές και υλικές.

Γνήσια λοιπόν προσφορά για τα κοινά, είτε είναι στο χώρο της πολιτικής, είτε σ’ οποιοδήποτε χώρο υπηρεσίας, δεν είναι να καθόμαστε ν’ αναλωνόμαστε, εάν το κατά κεφαλήν εισόδημα θα πρέπει να αυξηθεί κατά τόσο τα εκατό, ή τόσο τοις εκατό, σας τα λέω αυτά για να καταλάβετε τον παραλογισμό του πράγματος, ή για το αν η ανάπτυξη αυξήθηκε τόσο τα εκατό, άμα κάτσετε και τα σκεφτείτε όλα αυτά, αποστασιοποιημένοι, τι θα πει ανάπτυξη, ότι δηλαδή στην τάδε χώρα έγιναν περισσότερες επιχειρήσεις και τζιραρίστηκαν περισσότερα χρήματα στην οικονομία και λοιπόν;

Αυτό τι όφελος έχει και τι καλές συνθήκες δημιουργεί για τις ψυχές μας και λοιπόν;

Έχει καθίσει κανείς να το σκεφτεί αυτό;

Για να μην πω ότι μπορεί να σημαίνει και βλάβη για τις ψυχές μας, όταν ένας αριθμός επιχειρήσεων δημιουργεί κακές συνθήκες, μολύνοντας το περιβάλλον, δημιουργώντας ανασφάλεια στους ανθρώπους, εκμεταλλευόμενες τους ανθρώπους, φθείροντας την υγεία τους, γιατί να μας απασχολούν τέτοια πράγματα, κανονικά θα έπρεπε να μας απασχολεί πως θα υπάρχουν, θα εγκαθιδρύονται μέσ’ την κοινωνία, δεδομένων των καλών συνθηκών που αναφέραμε, τους εφτά τομείς, θα έπρεπε να μας απασχολούν διαχρονικές πνευματικές αξίες, ποιες είναι αυτές;

Θ’ αναφέρουμε μερικές ως άξονες, απλώς παραδειγματικά, ένας μεγάλος αριθμός από μεθόδους των ανθρώπων, βασίζεται πάνω στην καλλιέργεια της ανασφάλειας και στο φόβο της απόρριψης, είτε πάρουμε τον τρόπο που λειτουργούν οι διαφημίσεις, είτε τους τρόπους με τους οποίους εργάζεσαι, μην τυχόν και κάνεις το λάθος και απολυθείς και απορριφθείς, μήπως δεν είσαι μέσ’ τη μόδα, μήπως δεν είσαι ο πρώτος, μήπως δεν είσαι τρέντυ και δεν σε κάνουν παρέα οι άλλοι, στη θέση όλων αυτών υπάρχει μια απάντηση, η αυτοεκτίμηση, μπορεί κάποιος να διαμορφώσει τέτοιου είδους μηχανισμούς από την οικογένεια, το σχολείο, τους χώρους εργασίας, μέσα στους κοινωνικούς χώρους, όπου επιτέλους θα μπορείς να νιώσεις ότι πραγματικά είσαι μοναδικός, ότι ο καθένας είναι μοναδικός και ν’ αγαπάς τον εαυτό σου όπως είναι;

Αυτό είναι πραγματικά μια διαχρονική αξία, την οποία αν μπορεί κάποιος να την καλλιεργήσει στην ψυχή του, τη φορτίζει με πολλή θετική ενέργεια, με πολύ θετικό κάρμα για το μέλλον της, το ν’ αγαπήσει τον εαυτό του, τη μοναδικότητά του έτσι όπως είναι, ακριβώς επειδή είναι μοναδικός και να μην αναζητάς μοντέλα μίμησης, να μη φοβάσαι μην απορριφθείς, να μη νιώθεις αυτή την ανασφάλεια, άλλο πράγμα, μας έχουν συνηθίσει και όλη η πολιτική δράση κι όλη η κοινωνία βασίζεται σε μοντέλα σύγκρουσης, η σύγκρουση των πολιτισμών και η εργασιακή σύγκρουση, τα οικονομικά συμφέροντα, ποιος θα φάει ο ένας τον άλλον, στην επιβολή, στη χωριστικότητα, γιατί να μη μιλήσουμε για συνέργεια, γιατί να μη μιλήσουμε για υγιή διαπραγμάτευση, αυτό το βλέπουμε και στις καθημερινές μας σχέσεις, πότε βγαίνεις πιο ωφελημένος όταν έχεις κάποιο πρόβλημα με κάποιον, όταν βρίσκεις το θάρρος και την ευφυία να διαπραγματευτείς και να μπορέσεις να συνεργαστείς, ή όταν με το παραμικρό βγάζεις το ζωνάρι κι αρχίζεις να τσακώνεσαι κι ν’ απομονώνεσαι απ’ τους πάντες;

Άλλο θέμα, γιατί να λειτουργούμε με κριτήρια απληστίας, σκληρότητας κι εκμετάλλευσης και να μη λειτουργούμε με κριτήρια γενναιοδωρίας, εγκράτειας και ελέους;

Δηλαδή, και δεν είναι ιδεατά αυτά τα πράγματα; είναι πολύ πρακτικά, δηλαδή αν σκεφτείτε ας πούμε, ποιο είναι το κόλλημα κάποιου ζάμπλουτου, όπως είναι ένας οποιοσδήποτε Ροκφέλερ, ας πούμε και για να μην πάμε σε υπαρκτά πρόσωπα, το Σκρούτζ, ποιο το κόλλημα δηλαδή γιατί σ’ αυτό δεν οφείλονται κι οι ίδιοι, ευθύνεται η οικογένειά τους και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν, ποιος είναι ο λόγος να αντλείς νόημα για την ύπαρξή σου, το να κάνεις βουτιά μέσα στο χρυσάφι;

Ενώ θα μπορούσες, γιατί σου φτάνει και σου που περισσεύει για χίλιες ζωές, ενώ θα μπορούσες τη δύναμη που διαθέτεις και τα χρήματά σου να τα διαθέσεις ν’ ανακουφίσεις τόσο κόσμο, να τα διαθέσεις, γι αυτό λέμε για γανναιοδωρία, τι να τις κάνεις τις εκατό Ρολς Ροις και τις Μερσεντές, εγκράτεια, εγώ δεν σου λεω αφού έτυχε και το κάρμα σου να είναι θετικό και με τη δημιουργικότητά σου έβγαλες κάποια χρήματα, να είσαι και λίγο εγκρατής, δηλαδή από κει και πέρα για ποιο λόγο η απληστία, πού σε βγάζει;

Και εσένα δεν βγάζει πουθενά και δεν σου επιτρέπει να λειτουργήσεις σωστά και για τους άλλους, βοηθητικά και για τους άλλους, το έλεος απέναντι στην εκμετάλλευση είναι πάρα πολύ σημαντικό, δεν σου λεω να μην βγάλεις, αλλά, έχεις σκεφτεί ποτέ με τη δουλειά που κάνεις, είτε είναι δική σου επιχείρηση, είτε δουλεύεις για κάποιον άλλο, έχεις σκεφτεί ποτέ, αν βλάπτεις τους άλλους, ποιος κάθεται να το σκεφτεί αυτό το πράγμα;

Δηλαδή, θα έπρεπε το υπ’ αριθμόν ένα στη διαπαιδαγώγησή μας, απ’ το σχολείο, στην οικογένειά μας, μη διοριστείς, μη δεχτείς εργασία και μην κάνεις ο ίδιος επιχείρηση, η οποία μπορεί να βλάπτει τους άλλους κι εδώ βλέπουμε ότι οι επιχειρήσεις που κατ’ εξοχήν ανθίζουν, σ’ όλο τον κόσμο κι αφήνουν τα περισσότερα χρήματα, είναι αυτές που βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο, τι να πούμε τώρα δηλαδή, η βιομηχανία όπλων είναι, τα ναρκωτικά, η πορνεία και η φαρμακοβιομηχανία άρα βλέπουμε το οξύμωρο ότι η διαχρονική αξία που επικρατεί είναι, άνευ όρων εκμετάλλευση κι ας πεθαίνουν οι πάντες.

Πάμε παρακάτω, βλέπουμε ότι ολόκληρη η διακυβέρνηση, ολόκληρος ο τρόπος λήψης αποφάσεων βασίζεται πάνω στην επιβολή, στην εξάρτηση και στην προσκόλληση.

Πού είναι η ελευθερία της συνείδησης, η ελευθερία έκφρασης, πού είναι η ακεραιότητα του ατόμου, αξίες για τις οποίες αξίζει να πολεμήσει κανείς, να μάχεται;

Βλέπουμε, άλλος τομέας, το φόβο και την απογοήτευση, ότι είναι το κατ’ εξοχήν εργαλείο προκειμένου να υπάρχει ο έλεγχος πάνω στην κοινωνία.

Το  να προσπαθήσουμε μ’ ελπίδα κι αισιοδοξία, ως διαχρονικές αξίες, οι οποίες προάγουν τη συνείδησή μας, δεν την εγκλωβίζουνε βαθιά μέσα στην ύλη, όπως ο πόνος κι η απογοήτευση, βλέπουμε το μίσος του φανατισμού και την κατάκριση να επικρατούν, πρέπει να αντιτάξουμε την αγάπη και την αποδοχή, βλέπουμε τη διαφθορά, την αδικία, τον  ενδοτισμό πρέπει να αντιτάξεις την αξιοκρατία και τη δικαιοσύνη, βλέπετε όλα αυτά πόσο παραμελημένα είναι στη σημερινή κοινωνία, επικρατεί το ρομπότ, η μηχανικότητα, ηαπραξία. Ναι, αλλά είπαμε ότι μέσα στους τρεις στόχους που έχει μια ψυχή, που ενσαρκώνεται, είναι κι η δημιουργικότητα, ν’ αποδώσει δηλαδή, το μέγιστο του δυναμικού της για άξια πράγματα, χρήσιμα στο σύνολο, τιμώντας τη μοναδικότητά της, ποιος σου το λεει αυτό το πράγμα και πού, στο σχολείο, στην εργασία σου, σ’ το λεει κανένα κόμμα, καμιά θρησκεία, οι παπάδες, κανένας.

Γιατί όλοι ποντάρουν προκειμένου μέσω της απληστίας να ελέγχουν τα πράγματα, όλοι ποντάρουν να μας έχουν ζόμπι κι η δημιουργικότητά μας να είναι ανύπαρκτη.

Και τέλος, όλα βασίζονται πάνω στην άγνοια και στον έλεγχο της συνείδησης, που είναι η κοινωνική δράση ανάμεσα στους πολίτες και στους μηχανισμούς εκπαίδευσης, που θα καλλιεργήσει τη γνώση και την ανεξαρτησία της συνείδησης.

Βλέπετε λοιπόν, ότι δεν μιλάμε για αφηρημένα πράγματα, μιλάμε για πολύ συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία, προσέξτε, γιατί είναι κάτι που πρέπει να μας γίνει πεποίθηση, δεν είναι ούτε άπιαστα, ούτε οράματα, ούτε στόχοι αφηρημένοι, είναι πολύ εύκολα για μια κοινωνία, η οποία θα ήθελε να τα καλλιεργήσει στους πολίτες της, είναι πάρα πολύ εύκολο και έχουμε παραδείγματα από αρχαίες τοπικές κοινωνίες, που πολλές απ’ αυτές τις αξίες, τις πνευματικές, τις καλλιεργούσαν, ασχέτως αν σήμερα πλέον υπάρχει αυτή η λαίλαπα της αρνητικότητας, όμως σας το ξαναλέω, μην νομίζετε ότι αυτά είναι αφηρημένα πράγματα, μας έχουν πείσει γιατί μας μαστιγώνουν καθημερινά ότι κάποιος που μιλάει για τέτοιες αξίες είναι ιδεαλιστής, δεν είναι αλήθεια αυτό το πράμα, αντίθετα ιδεαλισμός είναι να πιστεύεις στην απληστία, στο φόβο, στη σύγκρουση, στη χωριστικότητα κι αυτό ιδεαλισμός είναι, αλλά τι ιδεαλισμός, σατανιστικός, αρνητικός. Το ίδιο εύκολο όσο είναι μέσα απ’ τους εκπαιδευτικούς μηχανισμούς και γενικά μέσα απ’ τους μηχανισμούς για διαμόρφωση συνείδησης να καλλιεργείς αρνητικές αξίες, το ίδιο εύκολο και πολύ πιο εύκολο, γιατί είναι πιο συμβατό για την ανθρώπινη φύση το να καλλιεργείς θετικές αξίες.

Αν λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε για μια πνευματική πολιτική, για να το ολοκληρώσουμε το θέμα, συμβαίνει ότι εργαζόμαστε στους εφτά τομείς που προαναφέραμε, καλλιεργώντας πνευματικές αξίες και αρετές διαχρονικές, όπως αυτές που αναφέραμε, αξίες που δεν επηρεάζονται απ’ την προσωρινότητα της ύπαρξής μας εδώ κι απ’ τη φθαρτότητα των αγαθών, ότι και να μαζέψει κανένας, κάποια στιγμή καταστρέφονται κι ούτε πρόκειται κανείς να τα πάρει μαζί του.

Πού μπορούμε να εφαρμόσουμε αυτές τις αξίες, στη σχέση μας με τους άλλους, στην οικογένειά μας, στις καθημερινές μας συνθήκες, στην εργασία μας, μέσω δομών και θεσμών κοινωνικής παρέμβασης και κυρίως κάτι πάρα πολύ απλό, απομονώνοντας από τη ζωή μας όσους είναι δέσμιοι των αρνητικών αξιών, τι σημαίνει απομονώνοντας, δεν συνεργαζόμαστε μαζί τους, δεν αγοράζουμε τα προϊόντα τους, αποσύρουμε την ενέργειά μας, δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε άλλο, αποσύρουμε την ενέργειά μας, απ’ την πίστωση που τους έχουμε δώσει, με τη συγκατάθεσή μας κι αντιθέτως, ενισχύοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους που επιδεικνύουν καλή θέληση και έφεση να προσφέρουν κάτι χρήσιμο στην κοινωνία, προβάλλοντας θετικές αξίες κάθε μέρα και βέβαια, τελευταίος τρόπος, εφαρμόζοντας το όπλο του οραματισμού, που είναι μια πολύ επιστημονική μέθοδος επίδρασης πάνω στην ομαδική σκεπτόσφαιρα, που στόχο έχει ακριβώς να καλλιεργήσει θετικές αξίες, πνευματικές, διαχρονικές αξίες, μέσα σ’ αυτή τη μάχη που γίνεται για τον έλεγχο της συνείδησης, εάν θα πορευτεί ανοδικά ή καθοδικά.

Ελπίζω ότι, ο τρόπος με τον οποίο θέσαμε τα πράγματα και πιστεύω ότι είναι αρκετά ξεκάθαρος και εναπόκειται καθαρά στον καθένα μας, εάν θα μπορέσει αυτού του είδους τις καλές συνθήκες, να τις δημιουργήσει τόσο στην καθημερινότητά του, για τον ίδιο τον εαυτό του, αλλά και να προσφέρει και στους άλλους.

Το Μεγάλο Μυστικό

Το Μεγάλο Μυστικό 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ομιλία του κ. Στάμου Στίνη στον Οραματισμό του Δεκεμβρίου 2009

 

Να σας καλωσορίσω και να σας πω ότι ο λόγος για τον οποίο είχαμε σαν τίτλο στη σημερινή μας συνάντηση, το μεγάλο μυστικό είναι γιατί πρόκειται στο τέλος να γίνει μια ανακοίνωση, όπως ξέρετε μυστικό που το μοιράζονται πάνω από δυο, δεν είναι μυστικό.

Άρα, αυτό που πρόκειται ν’ ανακοινώσουμε, ήταν μυστικό μέχρι σήμερα, από δω και πέρα δεν θα είναι, από τη στιγμή που θα το μάθετε όλοι εσείς, έχει να κάνει όμως με εξελίξεις που θ’ ακολουθήσουν μέσα στους επόμενους μήνες και τα επόμενα χρόνια, οπότε θεωρώ ότι καλό θα είναι να είστε πληροφορημένοι.

Τώρα, για να ξεκινήσουμε με το θέμα μας, οφείλω να πω σαν προοίμιο, σαν εισαγωγή, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια τάση για να μπορούμε να παρακολουθήσουμε τα πράγματα και τις εξελίξεις, κατά κάποιο τρόπο να έχουμε διαμορφώσει έναν εγκέφαλο, ο οποίος να θέλει όλα τα πράγματα να τα κατατάσσει σε κουτάκια, για να μπορεί να τα παρακολουθεί καλύτερα και να αισθάνεται την απαραίτητη ασφάλεια που διαφορετικά, όταν νιώθει ότι τα πράγματα είναι χαοτικά, ή ότι όλα οδηγούν σ’ ένα κοινό σημείο ενδεχομένως ν’ αδυνατεί να τα παρακολουθήσει.

Αυτό γιατί το λέω;

Γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει την τάση να χωρίζει τη ζωή σε διάφορους τομείς και άρα λέμε ότι η ζωή μου αποτελείται από το επάγγελμα, από την οικογένεια, από τους τάδε φίλους, από το τάδε χόμπι μου, από την πολιτική, από το ψάρεμα, από το ποδόσφαιρο κλπ, από πνευματικά ενδιαφέροντα και από κει και πέρα να έχουμε την τάση να μην μπορούμε να συνδέσουμε το ένα με το άλλο και άρα, το μεγάλο μας πρόβλημα να είναι ότι μπορεί κάποια στιγμή της ζωής μας να προσευχόμαστε, ή να κάνουμε διαλογισμό, ή να διαβάζουμε ένα πνευματικό κείμενο και την άλλη στιγμή στην εργασία μας να είμαστε ο χειρότερος δυνάστης, ή να θεωρούμε ότι το μόνο που αξίζει να ασχολείται κανείς, είναι με τα κοινωνικά προβλήματα φερ’ ειπείν και την πολιτική και επειδή το θεωρούμε αυτό το πράγμα και το πιστεύουμε, να θεωρούμε παράλληλα ότι άρα, τα πράγματα είναι μόνο υλιστικά και από κει και πέρα όποιος ασχολείται με πνευματικά θέματα είναι χαζός, είναι το όπιο του λαού, παρασύρεται και άρα, τέτοια πράγματα μεταξύ τους δεν συνδυάζονται.

Εκείνο λοιπόν, το πρώτο ζήτημα που θέλω να κρατήσετε και ιδίως εσείς οι φίλοι μας που είστε για πρώτη φορά εδώ και δηλώσατε κιόλας ότι δεν έχετε ασχοληθεί και με τέτοια θέματα πνευματικά, ενδεχομένως να βρίσκεστε εδώ, είτε γιατί σας μίλησε κάποιος γνωστός, είτε γιατί γνωρίζετε ότι ο ομιλών, αυτή τη στιγμή ασχολείται μ’ όλο το κομμάτι της κοινωνίας και της πολιτικής κλπ, μέσω των περιοδικών hellenic Nexus, το Tρίτο Mάτι κλπ.

Θέλω να δηλώσω εκ των προτέρων ότι, τέτοιου είδους δραστηριότητες όχι μόνο δεν είναι ασυμβίβαστες μεταξύ τους, αλλά αντιθέτως στην ανθρωπότητα, η οποία διαμορφώνεται και στις εξελίξεις, οι οποίες θ’ ακολουθήσουν, είναι απαραίτητο κάποιος να μπορεί να συνδιάζει την πνευματικότητα με την ενεργό κοινωνική δράση, διότι διαφορετικά, αν αυτοί οι δυο τομείς παραμείνουν αποκομένοι, τότε, η μεν κοινωνία θα διακατέχεται από ένα στυγνό ρεαλισμό, ο οποίος θα είναι χωρίς ηθικές αρχές και χωρίς αξίες και άρα θα συνεχίσει να οδηγεί το τρένο της ανθρωπότητας στην κατεύθυνση που την οδηγεί τώρα, με όλα τα προβλήματα έχουν συσσωρευτεί και από τα οποία κινδυνεύουμε να καταστραφούμε και αν πάλι το βάρος δίνεται μόνο στον τομέα της πνευματικότητας, τότε φτιάχνουμε κάποιες μικρές ομάδες σοφών, οι οποίοι δυστυχώς όμως ζουν στον κόσμο τους και πέρα από το ότι μπορούν να κάνουν για τον εαυτό τους, δεν μπορούν να συμβάλλουν σε τίποτε άλλο και όπως έχουμε συζητήσει άλλες φορές, καλώς ή κακώς η ατομική πρόοδος του καθενός μας είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις εξωτερικές συνθήκες μέσα στις οποίες βρισκόμαστε.

Έτσι λοιπόν αν η κοινωνία ή το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε, αρχίζει κι αποκτά διαστάσεις δραματικές, σκληρές, πιεστικές, με στέρηση της ελευθερίας, με πόνο, με αρρώστια, με άρρωστες ανθρώπινες σχέσεις κοκ, τότε κι ο προσωπικός αγώνας του καθενός για πνευματικότητα, αποβαίνει αδιέξοδος και αυτό είναι κάτι το οποίο το βιώνουμε στις μέρες μας, όχι μόνο στην Ελλάδα, σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Έτσι λοιπόν, εγώ ξεκινώ εκ προοιμίου μ’ αυτή την παραδοχή, την οποία δεν μπορώ να τη θεωρήσω καν αξίωμα, γιατί είναι ηλίου φαεινότερο ότι ισχύει, το πόσο απαραίτητη είναι αυτή η σύνδεση μεταξύ εσωτερικής κατανόησης και συνειδητότητας που έχει ο καθένας και μεταξύ της στάσης, της πρακτικής, την οποία κρατά καθημερινά στη ζωή του, στις σχέσεις του, στην εργασία του, ως πολίτης, ως πολιτικό ον.

Άρα, για μένα είναι αδιανόητο κάποιος να ασχολείται μόνο με τον εαυτό του και να μην ασχολείται με τον περίγυρο, με το περιβάλλον, με την κοινότητα μέσα στην οποία ζει, όπως και το ανάποδο, κάποιος ο οποίος είναι ενεργός πολίτης και προσπαθεί ν’ αλλάξει τα κοινά να μην διαθέτει μια εσωτερική καλλιέργεια, μια συνειδητότητα, ώστε έτσι να έχει εκείνο το υψηλό επίπεδο κατανόησης, το οποίο θα του επιτρέψει η δράση του μέσα στα κοινά να είναι συνειδητή.

Βλέπετε πόσο μεγάλη είναι αυτή η αδυναμία που υπάρχει, από το γεγονός ότι η πλειοψηφία των επαγγελματιών πολιτικών, ή ακόμα και των ανθρώπων που προσπαθούν, οι διάφοροι ακτιβιστές, που πράγματι είναι άνθρωποι καλής θέλησης, πόσο μεγάλη είναι η αδυναμία όταν δεν έχουν πνευματικό υπόβαθρο και όταν δεν έχουν εργαστεί με τον εαυτό τους, γιατί βλέπεις πόσοι άνθρωποι υπάρχουν, οι οποίοι ενώ προσπαθούν ειλικρινά και έχουν τις καλύτερες των προθέσεων, επειδή δεν έχουν εργαστεί με την προσωπικότητά τους, διακατέχονται από τέτοια πάθη, εγωισμούς, φανατισμό, κοντόφθαλμες αντιλήψεις, αίσθημα χωριστικότητας απέναντι στους άλλους εκεί που αναλώνουν όλη την προσπάθειά τους, στο τέλος πηγαίνει χαμένη και για τους ίδιους και για τους άλλους.

Είναι λοιπόν ένα ζητούμενο πολύ σημαντικό, το να αναδειχτεί ένα ρεύμα, το οποίο αρχίζει και ωριμάζει σε διεθνές επίπεδο, το οποίο θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε κατά κάποιον τρόπο πνευματική πολιτική, ή εσωτερική πολιτική, πείτε το όπως θέλετε, που θα συνδυάζει ακριβώς αυτά τα δυο στοιχεία που σας προανέφερα.

Έχουμε εδώ ένα θέμα, ανάμεσα σ’ όλους τους χώρους, οι οποίοι ασχολούνται με τα πνευματικά ζητήματα, ανά τους αιώνες αναφύεται εάν ερώτημα, το οποίο ακόμα βασανίζει αυτό το χώρο, το ερώτημα είναι αυτό, αν υπάρχει μια ή πολλές αλήθειες, αν υπάρχει μια πνευματική αλήθεια, ή πολλές αλήθειες.
Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, εννοώ αυτή τη χωριστικότητα, η οποία υπάρχει στους διάφορους πνευματικούς χώρους, όπως ακριβώς συμβαίνει και με το χώρο της κοινωνίας που σας προανέφερα και το χώρο της πολιτικής κλπ, όπου όλοι σας, εκατό τοις εκατό, έχετε σταθεί μάρτυρες αυτής της χωριστικότητας. Με δυο λόγια δηλαδή, είναι πασίγνωστο ότι ο χι χριστιανός θεωρεί ότι μόνο η αλήθεια του χριστιανισμού είναι υπαρκτή, ενώ όλες οι υπόλοιπες θρησκείες βρίσκονται σε πλάνη και δεν οδηγούν ασφαλώς κατά τη γνώμη του στο Θεό, στην αγιοσύνη, στο άκτιστο φως, πείτε όπως θέλετε, αλλά υπάρχει μια μεγάλη γκάμα που οδηγούν πλέον, δηλαδή οδηγούν από το διάβολο μέχρι την πλάνη στην καλύτερη περίπτωση.

Το ίδιο πράγμα όμως ισχύει με όλες τις θρησκείες, ακόμα κι αν το λένε πιο κομψά, δηλαδή κι ο βουδισμός θεωρεί μεν ότι όλα τα όντα πρέπει να υπάρχει έλεος, κατανόηση, το ένα, το άλλο, αλλά προφανώς θεωρεί ότι ο χριστιανισμός, ή το ισλάμ, ή τα υπόλοιπα ρεύματα τα εσωτερικά δεν φτάνουν στην απόλυτη ελευθερία, στη νιρβάνα, τη φώτιση, ότι τέλος πάντων, όπως το θεωρεί.

Το ίδιο πράγμα βλέπουμε να συμβαίνει όχι μόνο με τις μεγάλες θρησκείες, το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει και με τα επιμέρους διάφορα εσωτερικά ρεύματα, τις διάφορες εσωτερικές ομάδες, τα τάγματα, τις μυστικές εταιρίες κλπ, που υπάρχουν στον εσωτερικό χώρο. Όλοι θεωρούν ότι μονάχα η δική τους παράδοση αναγνωρίζει την αλήθεια και μπορεί να έχει μια κατάληξη προς την αλήθεια, κάποιος ο οποίος παρακολουθεί τη συγκεκριμένη παράδοση, ενώ οι υπόλοιποι δυστυχώς είναι πλανεμένοι, είναι χαμένοι, είναι αρνητικοί, οτιδήποτε.

Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα και καταλαβαίνετε ότι αντιστέκεται κατ’ αρχήν στη λογική, με την έννοια ότι όπως και ο υλικός κόσμος, ο οποίος ερευνάται απ’ την επιστήμη, προφανώς δεν μπορεί να έχει πολλές αλήθειες, δηλαδή, ασχέτως από τις διάφορες θεωρίες, οι οποίες κυκλοφορούν, το υλικό σύμπαν δημιουργήθηκε με μια συγκεκριμένη διαδικασία, είχε μια συγκεκριμένη αρχή, έχει μια συγκεκριμένη ξεδίπλωση, την οποία παρακολουθούμε και μέσα στην οποία ζούμε όλοι εμείς οι υπόλοιποι.

Με την ίδια λογική, ασχέτως από το πώς προσπαθεί κανείς να προσεγγίσει την έννοια της συνείδησης, του Θεού, πείτε το όπως θέλετε, η αλήθεια είναι μία. Απλώς, ο καθένας προσπαθεί να την αναγνωρίσει από τη δικιά του την πλευρά, με βάση το επίπεδο της κατανόησης, την οποία διαθέτει και γι αυτό ακριβώς διαφέρουν και οι διάφορες περιγραφές, το ότι διαφέρουν οι διάφορες περιγραφές, εκείνο που θέλω να μας γίνει συνείδηση δεν είναι ότι διαφέρει η μια και μοναδική αλήθεια, από την οποία πηγάζουν τα πάντα κι αποτέλεσμα της οποίας είμαστε εμείς, το ότι διαφέρουν οι διάφορες περιγραφές, πηγάζει ακριβώς από το ότι οι χώροι στους οποίους αναπτύχθηκαν οι διάφορες θεωρίες και οι διάφορες περιγραφές που σας προανέφερα, έχουν τις δικές τους πολιτισμικές ιδιαιτερότητες.

Έτσι λοιπόν, τελείως διαφορετικά σε μια κοινωνία ινδιάνων, θα είναι η αντίληψη, με την οποία εκείνος που θα προσπαθήσει να προσεγγίσει την αλήθεια, θα διαμορφώσει τη δική του θεωρία, τη δική του πνευματική παράδοση, τελείως διαφορετικές είναι οι συνθήκες στην έρημο της Παλαιστίνης, ή στη Μεσοποταμία, με βάση την οποία θα διαμορφωθούν πάλι οι αντίστοιχες θεωρίες προσέγγισης της αλήθειας, τελείως διαφορετικές στον ευρωπαϊκό βορρά, τελείως διαφορετικές στην Άπω Ανατολή, ή στην Αγγλία, ή στο Θιβέτ, τελείως διαφορετικές στον αιγαιακό χώρο, όπου αναπτύχθηκε η πνευματική παράδοση της Ελλάδας.

Το γεγονός λοιπόν ότι επιφανειακά εμφανίζεται μια σύγχυση και ακόμα και οι πολύ μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι όλων των παραδόσεων, έχουν κάνει διαφορετικές περιγραφές, δεν πρέπει να μας ξενίζει, όσοι θα έχετε μια στοιχειώδη παιδεία, είτε διαβάζοντας, είτε παρακολουθώντας διάφορα πράγματα, πάνω στις εσωτερικές παραδόσεις, θα έχετε δει φυσικά ότι επιφανειακά, φαίνονται να υπάρχουν χαώδεις διαφορές, δηλαδή έρχεται ο ινδουισμός, ας πούμε,  σου λέει υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο εφτά ενεργειακά κέντρα, έρχεται ο ταοϊσμός, ή ο βουδισμός και σου λέει ξέρεις δεν είναι εφτά τα βασικά ενεργειακά κέντρα είναι πέντε, έρχεται ο ροδοσταυρισμός, σου λέει είναι τρία, επίσης τεράστιες διαφορές θα δει κανείς όσον αφορά τα χρώματα, όσοι έχετε ασχοληθεί, έρχεται ο βουδισμός, σου λέει στο κέντρο του λαιμού είναι χρώματος κόκκινο, έρχεται ο ινδουισμός και σου λέει όχι, είναι μπλε, αυτά δεν πρέπει να μας ξενίζουν, όπως επίσης και μια άλλη φαινομενικά επιφανειακή αντίφαση είναι σε σχέση με όλες τις ουράνιες ιεραρχίες, δηλαδή εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις και θα σας αναφέρω ορισμένα παραδείγματα στην πορεία, οι μεγάλοι δάσκαλοι της μιας παράδοσης, κατά κανόνα, δεν έχουν έρθει σε επαφή ποτέ με κάποιες ανώτερες οντότητες, ή ιεραρχίες άλλης παράδοσης και θα σας εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό το πράγμα. Δηλαδή θέλω να σας πω ότι ένας μεγάλος πνευματικός διδάσκαλος ινδός θα σου πει ότι ξέρεις εγώ αμφισβητώ, αν αυτά που κηρύσσει ο χριστιανισμός υπάρχουν κατά κανόνα, διότι εγώ δεν έχω δει ποτέ τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, ή κάποιον άγιο δικό σας, εγώ έχω δει τις δικές μου θεότητες, απ’ αυτές έχω εμπειρία, ο βουδιστής θα σου πει, ξέρεις έχω δει τον προστάτη του βουδισμού τον τάδε, δεν έχω δει τον προφήτη τάδε, που έχει κάποιος άλλος.

Αυτό το βλέπουμε με όλες τις παραδόσεις. Και αυτό όμως εάν το δει κανείς προσεκτικά θα καταλάβει το εξής, ότι όπως σας είπα, ανάλογα με το πολιτισμικό υπόβαθρο, στο οποίο έχει μεγαλώσει κανείς και έχει κάνει την εσωτερική του άσκηση, θέτει και τον αντίστοιχο προγραμματισμό στον εγκέφαλό του, να αναγνωρίζει ορισμένους, συγκεκριμένους τύπους ενεργειών, οι οποίοι είναι στον αφηρημένο κόσμο, δεν είναι στον υλικό κόσμο, να τις αναγνωρίζει μ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Έτσι λοιπόν, εάν υπάρχει ας πούμε, μια συμπαντική ιδιότητα, καθαρή ενεργειακή ιδιότητα, του θάρρους ας πούμε, ο χριστιανός ο οποίος έχει ταυτίσει και η άσκησή του πάνω στη δική του την παράδοση, έχει ταυτίσει την έννοια του θάρρους με την παρέμβαση ας πούμε του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, που θεωρείται ότι είναι ο πολεμιστής κλπ, όταν έρθει σ’ επαφή με τη συγκεκριμένη συμπαντική ιδιότητα, θα την απεικονίσει έτσι όπως έχει θέσει τον προγραμματισμό μέσα του με βάση το πολιτισμικό του υπόβαθρο.

Αντίστοιχα ένας βουδιστής όταν έρθει σ’ επαφή με τον ίδιο τύπο συμπαντικής ενέργειας, θα την απεικονίσει μ’ έναν αντίστοιχο προστάτη του βουδισμού, διότι μέσα από τη δική του την εκπαίδευση και την εξάσκηση, έχει συνηθίσει ο εγκέφαλός του να παράγει τη συγκεκριμένη εικόνα, την οποία την ταυτίζει με το συγκεκριμένο τύπο ενέργειας, τον οποίο σας προανέφερα.

Έτσι λοιπόν, αυτή η φαινομενικά πάλι διαφορά και διαίρεση που δείχνει να εμφανίζεται από παράδοση σε παράδοση, είναι κι αυτή εικονική, είναι φαινομενική και οφείλεται καθαρά στον ανθρώπινο παράγοντα και όχι στο ότι υπάρχουν πολλών ειδών αλήθειες και πολλών ειδών καταλήξεις πνευματικές και άρα πρέπει να διαλέξεις να βρεις τη σωστή παράδοση, γιατί διαφορετικά πας χαμένος.

Άλλωστε, αντιβαίνει και στην λογική, το αν υπάρχει Θεός, να έχει μια επιλεκτικότητα κι έναν εκλεκτικισμό, σύμφωνα με τα ανθρώπινα πρότυπα και άρα να έχει χαρίσει μόνο μια πνευματική παράδοση, η οποία οδηγεί στην πνευματική τελείωση και τους υπόλοιπους να τους προορίζει για ανακύκλωση. Δηλαδή, αντιβαίνει καθαρά στην λογική το να διεκδικεί κάποιος, ότι μόνο εγώ κατέχω την απόλυτη αλήθεια, μόνο εγώ μπορώ να σας οδηγήσω στην ανώτερη πνευματικότητα, οι υπόλοιποι όλοι κάνουν λάθος. Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Εκείνο που γίνεται είναι ότι από την πηγή της αλήθειας, οι ακτίνες φεύγουν πάνω σ’ όλους, άλλοι τις συλλαμβάνουν με το δικό τους πολιτισμικό φίλτρο και με το φίλτρο της προσωπικότητάς τους, με τον άλφα τρόπο, άλλοι τις συλλαμβάνουν αλλιώς.

Έτσι λοιπόν, αν θέλουμε να είμαστε πνευματικοί και ρεαλιστές ταυτόχρονα, για να κάνω ένα οξύμωρο σχήμα, εάν ο πληθυσμός της γης είναι 1,5 δις, η αλήθεια είναι μια, αλλά υπάρχουν και ένα δις τόσο ανθρώπινες αλήθειες.

Τώρα από κει και πέρα, αν με τον τρόπο που συλλαμβάνω εγώ την αλήθεια αυτή μπορώ να τη μεταδώσω με κάποιο κατάλληλο τρόπο, που να αποκτήσω και κάποιους οπαδούς και αυτοί οι οπαδοί να ασπαστούν την δικιά μου εκδοχή περί αλήθειας, αυτό δεν σημαίνει ότι κατέχω εγώ τη μοναδική αλήθεια, απλώς κατάφερα για τον άλφα, ή βήτα τρόπο να αποκτήσω πιο πολλούς ανθρώπους, οι οποίοι θα υιοθετήσουν τη δικιά μου εικόνα, τη δικιά μου οπτική. Από κει και πέρα η απόλυτη αλήθεια είναι εκεί και είναι ίδια για όλους.

Γι αυτό το λόγο, πράγματι υπάρχουν κάποιες πολύ λαμπρές πλανητικές εξαιρέσεις ανθρώπων, μεγάλων δασκάλων, οι οποίοι δυστυχώς είναι λίγοι βέβαια, που ανεβαίνοντας από ένα επίπεδο και πάνω πνευματικότητας, έχουν ξεπεράσει οριστικά αυτού του είδους τις διακρίσεις και δεν έχουν καμία αίσθηση, ότι η δική τους θρησκεία, ή η πνευματική παράδοση, μέσα από την οποία κατάφεραν να φθάσουν στην αλήθεια, ότι είναι δήθεν η μοναδική και αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν πράγματι με σεβασμό, όλες τις εσωτερικές και πνευματικές παραδόσεις, γιατί ακριβώς έχουν κατανοήσει, έχουν συλλάβει αυτή την αλήθεια και είναι οι μόνοι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι έχουν συμβάλει πραγματικά στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και δεν έχουν καλλιεργήσει αυτό τον φανατισμό, ή το φονταμενταλισμό, που είναι και της μόδας η λέξη, είτε αυτός ήταν σταυροφορίες, είτε ήταν αφανισμός των ινδιάνων της Αμερικής, είτε είναι ισλαμική τρομοκρατία, είτε είναι σιωνισμός, είτε ταοϊσμός, είτε ινδουισμός, γιατί και στον ινδουισμό στις μέρες μας υπάρχει φονταμενταλιστικό ρεύμα, απέναντι στις υπόλοιπες θρησκείες.

Έτσι λοιπόν μία η αλήθεια, πολλοί οι τρόποι, με την οποία τις συλλαμβάνει κανείς και όμως έχουν υπάρξει, όπως σας είπα τέτοια άτομα. Ας πούμε όσοι έχετε διαβάσει αυτό το περίφημο βιβλίο την «Αυτοβιογραφία ενός Γιόγκι», του Γιοκανάντα, θα έχετε δει τις απόψεις του και πόσο αποστασιοποιημένος ήταν από την ινδουιστική παράδοση, μέσα από την οποία βγήκε, ανεδείχθη ο ίδιος και με πόσο σεβασμό και αναγνώριση της αλήθειας προσέγγιζε και τον χριστιανισμό και τόσα άλλα ρεύματα, αλλά έχει τύχει και σε μένα προσωπικά εμπειρία, να έχω συναντήσει αγιορείτη μοναχό, που παρ’ όλο που στο άγιο όρος βλέπεις όλες τις ποικιλίες, δηλαδή πηγαίνεις στη μονή Εσφιγμένου και βλέπεις το πανό απ’ έξω που γράφει ορθοδοξία ή θάνατος κι εκεί έτσι και τολμήσεις και τους πεις για διαλογισμό μπορεί να σε λιντσάρουν, αλλά υπάρχουν τα πάντα, ακόμα και στο άγιο όρος συνάντησα ασκητή, ο οποίος είχε μιλήσει όχι μόνο σε μένα, αλλά σε μια ολόκληρη παρέα που ήμασταν ένα σούρουπο, όπου εντυπωσιάστηκα πραγματικά, απ’ τον τρόπο με τον οποίο μιλούσε για το Θεό και για την αλήθεια, όπου πραγματικά δεν χρησιμοποίησε ούτε έναν όρο του χριστιανισμού. Δηλαδή αυτά τα πράγματα που είπε μπορούσε να τα έχει πει ο οποιοσδήποτε. Και εκείνο το οποίο ξεχώριζες ήταν μόνο πραγματικά πνευματικότητα κι αγάπη, τίποτε άλλο, δεν είχε κανένα στοιχείο δόγματος.

Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, δεν είναι πολλοί, αλλά πάνω σ’ αυτούς στηρίζεται η αληθινή πνευματικότητα, όση υπάρχει αυτή τη στιγμή τουλάχιστον στον πλανήτη μας.

Έτσι λοιπόν, θέλοντας να ξεκαθαρίσω αυτό το στοιχείο και θέλοντας να σας παρακαλέσω όντως να το σκεφτείτε και να μην παρασύρεστε απ’ αυτούς τους αφορισμούς, οι οποίοι είναι περισσότερο κοινωνικού περιεχομένου, για να μην πω και οικονομικών συμφερόντων, ή εξουσιαστικών συμφερόντων, με βάση τους οποίους προωθείται η χωριστικότητα ανά τον πλανήτη. Τουλάχιστον οι πνευματικοί άνθρωποι δεν πρέπει να παρασύρονται και να «τσιμπάνε» σ’ αυτού του είδους τις διακρίσεις, διότι, αν η αλήθεια είναι μια, που είναι μια, τότε οι άνθρωποι διαφέρουν μόνο σ’ ένα πράγμα, στο πόσο κοντά μπορούν να βρίσκονται σ’ αυτή την αλήθεια, ή όχι.

Από κει και πέρα το αν ανήκουν σε ένα συγκεκριμένο κόμμα, ή αν ανήκουν σε μια συγκεκριμένη εταιρία, ή σε μια εσωτερική οργάνωση, ή σε μια συγκεκριμένη θρησκεία, δεν παίζει κανένα ρόλο, η ποιότητα των ανθρώπων και αυτό είναι εάν δεύτερο στοιχείο που ήθελα να θίξω, είναι ότι η ποιότητα των ανθρώπων δεν έχει να κάνει με το χώρο στον οποίο δραστηριοποιούνται, είτε πνευματικά, είτε κοινωνικά, ο οποίος είναι επηρεασμένος, όπως σας είπα από το κοινωνικό και πολιτιστικό περίγυρο.

Ας πάρουμε το παράδειγμα που λέμε, Ελλάδα και Τουρκία, ως Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι να υπερασπιστούμε το σπίτι μας, άρα, πολιτισμικά και κοινωνικά η ορθή στάση είναι ο πατριωτισμός, διότι αν δεν υπερασπιστείς το σπίτι σου δεν έχει νόημα μετά η ύπαρξή σου. Μπορεί να πει κανείς όμως ότι το να υπερασπιζόμαστε τη χώρα μας, ως Έλληνες, ας πούμε να υπάρχει ο πατριωτισμός, ότι είναι αντίθετος με την πνευματικότητα, ή ότι θα πρέπει να θεωρούμε τον Τούρκο βασικά κακό, ή πλανημένο;

Το ένα δεν έχει καμία σχέση με το άλλο, δηλαδή το να υπερασπιστείς την πατρίδα σου και εν ανάγκη να πολεμήσεις, δεν σημαίνει όμως ότι θα πρέπει να θεωρείς τον Τούρκο υπάνθρωπο, ή να θεωρείς ότι είναι εκπρόσωπος του κακού, ο μέσος Τούρκος μπορεί να είναι ενδεχομένως και πιο πνευματικός άνθρωπος από σένα τον ίδιο και είναι κι εκείνος λόγω πολιτισμικής και κοινωνικής κατάστασης υποχρεωμένος να υπερασπίσει την πατρίδα του. Θα μου ποιοι δημιουργούν τους πολέμους;

Ξέρετε πολύ καλά ότι δεν τους δημιουργεί ο μέσος άνθρωπος, αν λοιπόν η χι ηγεσία της Τουρκίας, ή η χι ηγεσία της Ελλάδας είναι απομακρυσμένη απ’ την αλήθεια, προφανώς μέσα από τη χωριστικότητα μπορεί να δημιουργήσουν μια ένταση, έναν πόλεμο, οτιδήποτε και να την πληρώσουν οι υπόλοιποι.

Αυτό όμως πάλι σε οδηγεί στη μεγάλη ευθύνη του πώς μπορείς να συμμετέχεις στα κοινά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, ώστε εκείνοι οι οποίοι είναι ηγέτες σου, γιατί από σένα βγαίνουν, είναι προϊόντα της όλης κοινωνικής κατάστασης, να είναι άτομα συνειδητά και πνευματικά. Γιατί η ηγεσία πάντα είναι μια αντανάκλαση του επιπέδου της υπόλοιπης κοινωνίας

Άρα, αν κάποια στιγμή η δική μας ηγεσία, ή η τουρκική πάνε σε σύγκρουση, πάλι αντανάκλαση του μέσου επιπέδου των δυο λαών θα είναι αυτό το πράγμα.

Εκείνο που προσπαθώ να σας εξηγήσω είναι ότι πρέπει να μας βγει από το νου,  η έννοια ότι υπάρχουν καλοί και κακοί χώροι, δηλαδή αυτές οι αφαιρετικές τοποθετήσεις του στυλ όλοι οι μουσουλμάνοι είναι κακοί, όλοι οι Εβραίοι είναι κακοί, μόνο οι ¨Ελληνες είναι καλοί και που τις αντίστοιχες βέβαια τις έχουν όλοι οι άλλοι λαοί. Γιατί άμα πάτε στην Αμερική, στο νότο, θα σας πουν ότι μόνο ο ξανθός γαλανομάτης αγγλοσάξονας είναι καλός, είναι ο εκλεκτός του Θεού, όλοι οι άλλοι είναι σκουπίδια, αποβράσματα κι είναι για ανακύκλωση.

Άμα πας στους σιωνιστές θα σου πουν πάλι τα ίδια, ο Εβραίος είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού, όλοι οι άλλοι είναι για πέταμα, το ίδιο συμβαίνει και με τον ινδουισμό, το ίδιο συμβαίνει και στην Κίνα.

Άρα δεν μπορείς να βρεις άκρη, άλλοι θα σου πουν οι μασόνοι είναι όλοι του σατανά, δηλαδή σ’ οποιοδήποτε χώρο και ν’ αναφερθεί κανείς, θα διαπιστώσει ότι μέσα σ’ αυτό το χώρο υπάρχουν τάσεις υπεροψίας, ότι είναι ο μόνος σωστός και θα διαπιστώσει επίσης ότι όλους τους άλλους χώρους τους θεωρεί για πέταμα.

Αυτή η κατάσταση είναι ακριβώς η πλάνη, γιατί αν υπάρχει μία αλήθεια, η οποία ακριβώς συνεπάγεται πνευματικότητα, ενότητα και νόημα στα πράγματα, τότε υπάρχει και μια πλάνη αντίστοιχα, η οποία εκπροσωπείται με τον υλισμό, τη χωριστικότητα και με το χάος, ότι όλα είναι διαφορετικά, ο καθένας για την πάρτη του, δεν υπάρχει κανένα σχέδιο για τα πράγματα, όλα βαδίζουν στην τύχη, άρα ο σώζον εαυτόν σωθήτω.

Αυτή λοιπόν τη διάκριση μεταξύ της αλήθειας, η οποία περιλαμβάνει την πνευματικότητα, την αγάπη, το νόημα ζωής και τον υλισμό, τη χωριστικότητα, το χάος, τη διαίρεση, θα τη συναντήσουμε μέσα σε όλες τις κοινωνικές δομές και εκεί κρίνεται ποιος άνθρωπος έχει ποιότητα και προσεγγίζει περισσότερο την αλήθεια και ποιος άνθρωπος είναι πίσω, η διαίρεση δεν είναι ούτε μεταξύ θρησκειών, ούτε μεταξύ παραδόσεων, ούτε μεταξύ κρατών. Η διαίρεση είναι όπως σας είπα με το ποιος προσεγγίζει την αλήθεια περισσότερο και ποιος λιγότερο και τέτοιους ανθρώπους θα συναντήσετε παντού. Βάλτε τον εαυτό σας και σκεφτείτε με ποιους χώρους έχετε έρθει σ’ επαφή και τότε θα δείτε πάρα πολύ απλά ότι ας πούμε, αν είστε νεοδημοκράτης μπορεί να κάνετε εύκολα την πρόσθεση, το λογαριασμό και να δείτε ότι μέσα στο κόμμα που ψηφίζετε υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι βρίσκονται πιο κοντά στην αγάπη, στην πνευματικότητα, την ενότητα, είναι πιο συμβιβαστικοί δεν είναι της πόλωσης, δεν είναι εκμεταλλευτές, δεν χαρακτηρίζονται από απληστία, βρίσκουν περισσότερο νόημα στα πράγματα, αλλά μέσα στον ίδιο σχηματισμό υπάρχουν και τα αρπαχτικά, υπάρχει κι η χωριστικότητα, υπάρχει κι ο άκρατος υλισμός, υπάρχει η απομάκρυνση απ’ την αλήθεια, το ίδιο σε οποιοδήποτε κόμμα, ακόμα και στο χειρότερο που μπορείτε να φανταστείτε, ακόμα κι εκεί, υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ξεχωρίζουν και οι οποίοι καταλαβαίνεις ότι βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια.

Το ίδιο συμβαίνει και μέσα σ’ όλες τις πνευματικές παραδόσεις, τις θρησκείες, τα εσωτερικά ρεύματα κλπ.

Ξέρετε πολύ καλά, υπάρχουν δάσκαλοι, οι οποίοι το παίζουν πνευματικοί και μπορεί να είναι του αισχίστου είδους και μπορεί να υπάρχουν απλοί άνθρωποι ανάμεσά μας, οι οποίοι δεν δηλώνουν τίποτα και δεν έχουν καμία ταμπέλα κι όσον αφορά την προσέγγιση της αλήθειας να είναι πολύ πιο ψηλά απ’ όλους εμάς που είμαστε εδώ πέρα και φαντάζομαι ότι όλοι σας έχετε τέτοια παραδείγματα και τέτοιες εμπειρίες.

Αν λοιπόν υπάρχει μία αλήθεια, υπάρχει και μία πλάνη. Και αν υποθέσουμε ότι υπάρχει καλό και κακό, με την έννοια ότι κάποιες δυνάμεις προσπαθούν να δημιουργήσουν εκείνες τις συνθήκες, για την ανθρώπινη κοινωνία μας μιλώ, οι οποίες θα μας διευκολύνουν να προσεγγίσουμε την αλήθεια, τότε υπάρχει αντίστοιχα και ένα κακό, με την έννοια ότι υπάρχουν κάποιες δυνάμεις και υλικές και πνευματικές, οι οποίες προσπαθούν αντιθέτως να μας απομακρύνουν από την προσέγγιση της αλήθειας, προσπαθούν να δημιουργήσουν τέτοιες συνθήκες, οι οποίες να μας απομακρύνουν.

Είχαμε μιλήσει σε προηγούμενη συνάντησή μας για τι είδους τέτοιες συνθήκες συζητάμε κι είχαμε αναφέρει πολύ απλά ότι πράγματα όπως το να είναι κανείς υγιής, το νιώθει ασφαλής, να μην απειλείται η ζωή, ή η επιβίωσή του, να βρίσκεται σ’ ένα περιβάλλον, το οποίο θα τον βοηθά να ζει, το να είναι στοιχειωδώς ελεύθερος στην κίνηση, στην έκφραση της γνώμης του, στη μόρφωση, το να έχει σωστές ανθρώπινες σχέσεις, το να βρίσκεται σ’ ένα περιβάλλον δηλαδή, όπου δεν θα δέχεται ψυχικές επιθέσεις, ή εξαναγκασμό από τους γύρω του, είναι κάποια στοιχειώδη πράγματα, κάποιες στοιχειώδεις συνθήκες, για να μπορεί μέσα σ’ αυτές να ανθίσει το λουλούδι της πνευματικότητας στον καθέναν από μας. Και είπαμε πολύ απλά ότι σήμερα, όπως και ανέκαθεν, αλλά πόσο μάλλον σήμερα, όπου δεν μπορείς να φύγεις από αυτή την κοινωνία, ακόμα και σε βραχονησίδα να πας, θα σε κυνηγάει η εφορία, δεν μπορείς να μείνεις κάπου μόνος σου στον κόσμο για πνευματική άσκηση, χώρια που τα μεγάλα προβλήματα τα περιβαλλοντικά, δεν θα σου αφήσουν περιθώριο πουθενά να πας να κρυφτείς.

Εκείνο που είναι λοιπόν πνευματικό ζητούμενο, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, είναι ότι στη σημερινή κοινωνία πολύ περισσότερο απ’ ότι παλιότερα, είναι απαραίτητο να αγωνιστεί κανείς για να υπάρξουν αυτές οι ευνοϊκές συνθήκες που σας προανέφερα, διότι δεν είναι δεδομένες και αν δεν υπάρχουν ούτε αυτές οι ευνοϊκές συνθήκες, μέσα σε τι περιβάλλον θα μπορέσει κανείς ν’ αναπτυχθεί πνευματικά;

Όταν είσαι άρρωστος;

Όταν σε κυνηγάνε με τις πανδημίες;

Όταν σε τρομοκρατούν με την οικονομική κρίση;

Όταν ζεις σε μια χώρα που πεθαίνουν της πείνας, ή δεν έχεις να βάλεις το κεφάλι σου κάτω από μια στέγη και τη θερίζουν οι αρρώστιες;

Όταν σε λίγο ξεκινούν οι πρώτοι οικολογικοί πρόσφυγες, από τις μεγάλες ανακατατάξεις που θα συμβούν;

Όταν θα σε παρακολουθούν σε λίγο και θα ξέρουν και το παραμικρό, τι διαβάζεις κι αν τα ενδιαφέροντά σου δεν συνάδουν μ’ αυτά που θέλει η παγκόσμια εξουσία, θα σε βάζει στο μάτι και θα σε κυνηγάει;

Μέσα σε τι συνθήκες θα μπορεί κανείς να κάνει στοχασμό, ή προσευχή, ή διαλογισμό, ή εσωτερική άσκηση, ή πείτε το όπως θέλετε.

Εκείνο λοιπόν που είναι το ζητούμενο είναι οι στοιχειώδεις συνθήκες ελευθερίας, να διασφαλιστούν προκειμένου να μπορεί να ανθίσει η πνευματικότητα.

Εδώ λοιπόν θα παιχτεί ένα μεγάλο παιχνίδι μέσα στα επόμενα χρόνια, από το οποίο κρίνεται πραγματικά η πορεία της ανθρωπότητας. Βλέπετε ότι τα σημάδια πυκνώνουν, όλοι σας, είμαι σίγουρος, ακόμα κι αν αντιπαθείτε τις ειδήσεις και καλά κάνετε ασφαλώς, ή μπορεί να έχετε κόψει τις εφημερίδες, να έχετε κόψει την ενημέρωση για να αποφύγετε αυτό τον οχετό της τρομοκρατίας, τον οποίο υφιστάμεθα όλοι, από τα μμε, αλλά όπως και να είναι, αποκλείεται να έχετε άγνοια των ολοένα και περισσότερο διογκούμενων προβλημάτων που αντιμετωπίζει συνολικά η ανθρωπότητα, όχι μόνο η Ελλάδα που είναι στην αιχμή, με τη φοβερή κρίση που περνάμε σήμερα, αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα.

Πιστεύω, ξαναλέω όσο ελλιπής ενημέρωση να υπάρχει για τον καθένα, να έχετε συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματα διογκώνονται με τεράστια ταχύτητα και μέσα στα επόμενα χρόνια θα περάσουμε μια συνολική κρίση, ως ανθρωπότητα.

Εάν απ’ αυτή την κρίση προκύψουν συνθήκες πολύ δυσμενείς για επιβίωση υλική, αλλά και για επιβίωση πνευματική και για ελευθερία κλπ.

Εάν λοιπόν οδηγηθούμε σε τέτοιες συνθήκες θα έχουμε ένα τεράστιο πισωγύρισμα στην πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας, αν όχι ματαίωση, για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα και το ζήτημα είναι ότι αυτά θα τα ζήσουμε και μεις, δεν είναι στο απώτερο μέλλον, να χρειάζεται να ενδιαφερθούμε μόνο για τα παιδιά μας, ή και στο κάτω-κάτω της γραφής αν είναι κάποιος αδιάφορος να πει δεν βαριέσαι, εγώ ότι έκανα, έκανα, ας βγάλουν την άκρη μόνα τους τα παιδιά. Είναι πράγματα τα οποία έχουμε αρχίσει και τα ζούμε, εμείς θα τα λουστούμε.

Διακυβεύεται δηλαδή μια πολύ μεγάλη υπόθεση για την εξέλιξη της ανθρωπότητας και ο καθένας θα κληθεί, εκ των πραγμάτων να πάρει θέση στις εξελίξεις που θα γίνουν δεν θα μπορέσει κανείς να κρατήσει ουδετερότητα.

Εάν θα ήθελα να το περιγράψω το θέμα λίγο γλαφυρά, χωρίς να θέλω να σας τρομάξω, γιατί δεν είναι έτσι, αλλά είναι ωραίες και οι αναπαραστάσεις, φανταστείτε ότι οργανώνονται δυο στρατοί, τόσο σε πνευματικό επίπεδο, όσο και υλικό επίπεδο, οι οποίοι έχουνε κάνει ήδη το προσκλητήριο και ο καθένας ασυνείδητα, γιατί λίγοι είναι αυτοί που συνειδητά έχουν διαλέξει ήδη στρατόπεδο, αλλά εν πάση περιπτώσει ο καθένας ασυνείδητα, ή συνειδητά εντάσσεται, ή έχει ενταχθεί ήδη. Αυτή η σύγκρουση έχει ήδη ξεκινήσει, το θέμα είναι ότι η κορύφωση θα γίνει μέσα στα επόμενα χρόνια και εκείνοι που θα την πληρώσουνε περισσότερο είναι οι λιγότερο συνειδητοί, είτε ανήκουν στο ένα στρατόπεδο, είτε στο άλλο, διότι εκείνοι που συμμετέχουν ασυνείδητα στη σύγκρουση θα είναι και τα πρώτα αναλώσιμα αυτής της ιστορίας. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορεί να το αποφύγει κανείς, τα γεγονότα εξελίσσονται, αυτά θα γίνουν, οι συγκρούσεις θα γίνουν και σε πνευματικό επίπεδο και σε υλικό επίπεδο και ο καθένας, όπως σας είπα θα κληθεί να πάρει θέση.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση, προφανώς υπάρχει ένα σχέδιο, μιλώντας απ’ την πλευρά των δυνάμεων του καλού, με την έννοια όχι την ηθική, αλλά έτσι όπως την ανέφερα πριν, εκείνων των πνευματικών δυνάμεων, οι οποίες αγωνίζονται να βελτιώσουν τις συνθήκες, οι οποίες θα βοηθούν να οδηγηθούμε κοντύτερα στην αλήθεια. Ανέκαθεν υπήρχε ένα σχέδιο, το οποίο προσαρμόζεται, ακόμα γνωρίζουμε ορισμένα απ’ τα χαρακτηριστικά αυτού του σχεδίου, στα οποία θα αναφερθώ, πρώτα ο Θεός μάλλον στην επόμενη συνάντησή μας, η οποία θα γίνει το Μάρτιο. Εκείνο όμως που γίνεται φανερό και μπορούμε να το συζητήσουμε από τώρα είναι δυο στοιχεία.

Το πρώτο είναι ότι μέσα από την εμπειρία που έχει συσσωρευτεί μέχρι σήμερα, την ιστορική από τη σύγκρουση, αυτή που συμβαίνει στην ανθρωπότητα, έχει αναγνωριστεί απ’ τις δυνάμεις του καλού, ότι όσες φορές προσπάθησε να προωθηθεί το σχέδιο, μέσω κεντρικών ηγεσιών, κάτι τέτοιο απέτυχε, διότι ο τρόπος με τον οποίο οργανώνονται οι άνθρωποι, εάν εκπροσωπούνται από κάποιον μοναδικό ηγέτη, μπάζει μέσα στοιχεία συγκεντρωτισμού και εξουσίας, τα οποία τελικά εκτρέπουν από το στόχο, δηλαδή αυτός ο συγκεντρωτισμός που έχει οργανωμένη δράση κάτω από ένα συγκεκριμένο ηγέτη, είτε αυτός είναι θρησκευτικός ηγέτης, είτε πολιτικός κλπ, αναπτύσσει τέτοιες δομές, εξουσιαστικές, γραφειοκρατικές κλπ, που εκτρέπει την όλη ιστορία από τον τελικό της στόχο.

Εκείνο λοιπόν το χαρακτηριστικό το ένα που μπορώ να σας το πω από τώρα, που έχει προαποφασιστεί να λάβει χώρα αυτή η δράση είναι μέσω δικτύου, δηλαδή μέσω διάσπαρτων ανά τον κόσμο πυρήνων, οι οποίοι δρώντας ομοικραδασμικά, θα συγκροτούν ένα ενεργειακό δίκτυο και σε πνευματικό και σε κοινωνικό επίπεδο, το οποίο θα προωθεί ακριβώς αυτή την πολιτική του σχεδίου, την οποία όπως σας είπα θα την συζητήσουμε εν καιρώ.

Το δεύτερο στοιχείο, το οποίο είναι και το μυστικό που λέγαμε, το οποίο παύει πλέον να είναι μυστικό, από τη στιγμή που ανακοινώνεται, είναι ότι έχει αποφασιστεί άνωθεν, μια μεγάλη ενεργειακή κρούση, μια διασπορά ενεργειών, η οποία θα συμβεί σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία, αυτή η ημερομηνία είναι η 12η Μαίου του 2010, αυτή τη μέρα θα συμβεί μια πολύ μεγάλη διάχυση ενέργειας, μέσα από την οποία θα δοθούν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ασφαλώς αυτά τα χαρακτηριστικά ο καθένας θα τα απορροφήσει, όπως σας είπα, μέσα απ’ το προσωπικό του φίλτρο, έτσι όπως έχει δομήσει μέχρι τώρα τον εαυτό του, μέσα απ΄ την κατανόηση, την οποία έχει και ανάλογα με τη χωρητικότητα την ενεργειακή που διαθέτει ως άνθρωπος, ως ανθρώπινη υπόσταση.

Ανάλογα λοιπόν, επειδή αυτό το ρεύμα το ενεργειακό, το οποίο θα εξαπλωθεί πλανητικά, σ’ όλον τον πλανήτη δηλαδή τη συγκεκριμένη ημερομηνία, τα στοιχεία του θα περιλαμβάνουν τόσο απονομή προστασίας, όσο και διάφορα χαρίσματα, τα οποία σχετίζονται προφανώς με υπηρεσία, δηλαδή, κάποιοι μπορεί να λάβουν χαρίσματα πάνω στη θεραπεία, κάποιοι άλλοι μπορεί να λάβουν χαρίσματα χαρακτήρα διορατικού, το σίγουρο είναι όμως ότι με βάση αυτή τη διάχυση, θα δρομολογηθούν γεγονότα, δηλαδή θα γίνει η πρώτη πολύ ισχυρή ενεργειακή κρούση, η οποία θα σημάνει την έναρξη αυτών των πυρήνων δικτύου, που σας προανέφερα, των ομοιοκραδασμικών πυρήνων δικτύου, οι οποίοι θα αναπτυχθούν σε παγκόσμια κλίμακα, σε πλανητικό επίπεδο.

Υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες για το πώς ο καθένας θα μπορέσει να υποδεχτεί με τον καλύτερο τρόπο τη συγκεκριμένη κρούση και σ’ αυτές τις οδηγίες ακριβώς θα αναφερθώ στον επόμενο οραματισμό του Μαρτίου, ωστόσο, ο καθένας από σας γνωρίζει κάποια στοιχειώδη πράγματα, του τι σημαίνει προετοιμασία, με την έννοια της περισυλλογής, μιας διευθέτησης όσο το δυνατόν περισσότερο, των συνθηκών της ζωής του, στη συγκεκριμένη περίοδο, έτσι ώστε να είναι πιο ανοιχτός απέναντι σε κάτι πνευματικό, ξέρω ότι ο καθένας από σας έχει τα κόλπα του, έχει τα κλειδιά του, ξέρει πότε ο εαυτός του είναι πιο δεκτικός και πιο πνευματικός, απέναντι στις ανώτερες ενέργειες.
Λεπτομέρειες θα συζητήσουμε τον Μάρτιο.

Πλανητικό Δίκτυο Φωτός

Πλανητικό Δίκτυο Φωτός 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ομιλία του Στάμου Στίνη στον Οραματισμό του Σεπτεμβρίου 2009

 

Καλό φθινόπωρο σε όλους, να μην πούμε ακόμα καλό χειμώνα, παρά τον καιρό και καλή δύναμη, γιατί απ’ ότι θα έχετε διαπιστώσει, όσοι τουλάχιστον έχετε παρακολουθήσει τους δυο τουλάχιστον τελευταίους οραματισμούς, ότι η αλλαγή αυτή που κάναμε στο κείμενο του οραματισμού και η πιο δυναμική παρέμβαση με τα χρώματα, που θα δούμε και σήμερα στη συνέχεια, αρχίζει και προκαλεί διάφορες ανατροπές, απαραίτητες στην ελληνική κοινωνία και στα πέριξ.

Εντάξει δεν θα ήθελα να πάει το μυαλό σας όταν λέω ανατροπές, ειδικά στις εκλογές, αλλά είναι κι αυτό όμως ένα δείγμα μονάχα αν δείτε πόσοι καινούργιοι βουλευτές που δεν είχαν ξαναβγεί ποτέ, βγήκαν στο ελληνικό κοινοβούλιο αυτή τη φορά.

Επίσης θέλω να σας επισημάνω επειδή δεν είναι αντικείμενο της σημερινής συζήτησης, αλλά για να έχουμε την αυτεπίγνωση του τι συμβαίνει, του πόσο περιστράφηκε η συζήτηση από τα μέσα ενημέρωσης και γενικά από τον ελληνικό λαό στο θέμα της απαραίτητης κάθαρσης στα ελληνικά πράγματα, στο πρόβλημα της διαφθοράς, στο πρόβλημα της αξιοκρατίας, με δυο λόγια δηλαδή του πόσο περιστράφηκαν τα πράγματα γύρω από μια απαραίτητη πορεία κάθαρσης και ανανέωσης στα ελληνικά πράγματα που όντως ήταν και είναι πάρα πολύ απαραίτητη. Τέτοιου είδους διεργασίες θα δούμε να συνεχιστούν και στο μέλλον, ασχέτως κομματικής τοποθέτησης, ή προτίμησης που μπορεί να έχει ο καθένας, γιατί βλέπουμε ότι επηρέασαν όλα ανεξαρτήτως τα κόμματα και βλέπετε ότι, για παράδειγμα, πόσο διαφορετικό ήταν το ύφος και το ήθος που λέμε της πρόσφατης προεκλογικής εκστρατείας, όπου οι συζητήσεις ήταν πολύ πιο πολιτισμένες, η ρύπανση από αφίσες και γενικά η ηχορύπανση ήταν σχεδόν μηδαμινή και βλέπετε πως ακόμα και τώρα που παρ’ όλο που υπάρχει κάποιος «νικητής» και κάποιος «ηττημένος», πώς το σύνολο του πολιτικού κόσμου εκφράζει την ευχή του και τη βούλησή του, τουλάχιστον στα λόγια, αλλά αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο βήμα, γιατί δεν το είχαμε ούτε αυτό καν μέχρι πρόσφατα, του να μπορέσει να υπάρξει μια διαφάνεια και μια δημιουργική ώθηση στα ελληνικά πράγματα.

Εκείνο που απομένει, εκτός από τις απαραίτητες αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο εσωτερικό της Ελλάδας, είναι να δούμε τι θα συμβεί και με τα διάφορα εθνικά μας ζητήματα, καθ’ ότι όλοι λένε ότι το επόμενο εξάμηνο θα είναι πάρα πολύ κρίσιμο για μια σειρά θεμάτων, όπως το κυπριακό, η ονομασία των Σκοπίων, τα ελληνοτουρκικά κ.λπ.

Εκείνο λοιπόν που διαισθάνομαι και που δεν είναι σκέτη διαίσθηση, αλλά είναι και λογική, είναι ότι τη μερίδα του λέοντος από την ενέργεια του οραματισμού, θα απορροφήσουν τα εθνικά θέματα, μέσα στους επόμενους έξι μήνες και γι αυτό κι εσείς πέρα από τα πλαίσια αυτής της κλειστής μάζωξης που γίνεται για τον οραματισμό για την Ελλάδα, πιστεύω ότι μπορείτε να βοηθήσετε μεταφέροντας αυτή την ενέργεια κι αυτή τη νοοτροπία κι αυτό το κλίμα της εγρήγορσης, ο καθένας στον κύκλο του και μέσα στην καθημερινότητά του.

Πάντως, έχω την αίσθηση ότι ο επόμενος οραματισμός, ο οποίος θα γίνει στις 20 Δεκεμβρίου, θα είναι πάρα πολύ καθοριστικός για τα ζητήματα που θα παίζονται σ’ εκείνη την περίοδο και πάνω σ’ αυτό σας παρακαλώ όλους ιδιαιτέρως να κάνετε ότι μπορείτε, ώστε να έχουμε όσο γίνεται μεγαλύτερη μαζικότητα και στην εκτέλεση του οραματισμού, όταν θα βρεθούμε εδώ πέρα πάλι το χειμώνα.

Αυτά σαν μια μικρή εισαγωγή.

———————————————————————–

Έχουμε πει για θέμα, ότι θ’ αναφερθούμε στο πλανητικό δίκτυο του φωτός, το οποίο δεν είναι κάτι θεωρητικό, αλλά ουσιαστικά κάτι πολύ πρακτικό, το οποίο συντελείται καθημερινά και μέσα στα επόμενα χρόνια θα το δούμε να παίρνει πολύ σημαντικές διαστάσεις.

Για να μπορέσουμε να φωτογραφήσουμε όμως τι ακριβώς σημαίνει αυτό το πράγμα, που προφανώς ο νους του καθενός μας αντιλαμβάνεται ότι μιλάμε για μια σειρά από θεσμούς, οι οποίοι εμψυχώνονται από συγκεκριμένα πρόσωπα, που όλοι μαζί αυτοί οι θεσμοί ανά τον κόσμο συγκροτούν ένα φωτεινό δίχτυ, το οποίο προωθεί λύσεις, προτάσεις, δράσεις για το καλό.

Αυτό είναι το γενικό, το τι αντιλαμβανόμαστε όταν λέμε πλανητικό δίκτυο του φωτός.

Όμως συντρέχουν συγκεκριμένα ζητήματα αυτή τη στιγμή, στα οποία έχουμε ακροθιγώς αναφερθεί και σε ορισμένες άλλες συναντήσεις, θεωρώ όμως πολύ σημαντικό να τα πιάσουμε και σήμερα, όσο μπορούμε πιο καθαρά και πιο ωμά, έτσι ώστε να μπορούμε να προσανατολιζόμαστε στην καθημερινότητα κατάλληλα.

Ξεκινάω λοιπόν, έτσι κατευθείαν στο θέμα, ξεκινώντας από μια διαπίστωση, στην οποία είχα ξανααναφερθεί, ότι η γήινη κοινωνία, η ανθρώπινη κοινωνία και εν γένει ο γήινος κόσμος, αυτό το Μάτριξ, στο οποίο είμαστε καρμικά εγκλωβισμένοι όλοι εμείς και μαζί κι εκείνα τα υπόλοιπα βασίλεια, το ζωικό, το φυτικό κλπ, που απαρτίζουν το σύνολο της γης, υπάρχουν τρία χαρακτηριστικά που ορίζουν αυτό τον κόσμο.

Το ένα χαρακτηριστικό είναι ότι για τα νοήμονα όντα, όπως είναι ο άνθρωπος διαθέτει ελεύθερη βούληση, δηλαδή αυτό που λέμε δικαίωμα της επιλογής.

Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι ότι ο γήινος καρμικός κόσμος επηρεάζεται εξ’ ίσου τόσο από τις αρνητικές, όσο κι από τις θετικές δυνάμεις. Βρίσκεται δηλαδή η ανθρωπότητα και εν γένει ο γήινος καρμικός κόσμος, ανάμεσα σε δυο δυνάμεις, οι οποίες η μια τραβάει απ’ τη μια μεριά κι άλλη από την άλλη και από κει έχουνε βγει όπως καταλαβαίνετε κι όλοι οι σχετικοί μύθοι περί επιλογής ανάμεσα στην αρετή και την κακία, περί, του ότι με το που γεννιέται κάποιος έχει δίπλα του απ΄ τη μια πλευρά το φύλακα άγγελο, απ’ την άλλη πλευρά κάποιον δαίμονα, κάποιο αρνητικό πνεύμα που προσπαθεί να τον παρασύρει και πάει λέγοντας.

Όλη η ιστορία δηλαδή της ανθρωπότητας διέπεται απ’ αυτή τη διπλή επιρροή του αρνητικού και του θετικού, η οποία ανάλογα με την εκάστοτε συγκυρία, άλλες φορές γέρνει προς τη μια μεριά και λέμε ότι πέρασε η ανθρωπότητα από μια φωτεινή περίοδο κι άλλες φορές βγαίνει προς την άλλη και λέμε ότι περάσαμε από μια σκοτεινή περίοδο.

Πώς χαρακτηρίζουν π.χ. τα χρόνια του Μεσαίωνα;

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι αυτή η διπλή επιρροή πάνω στο δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης, που έχει το ανθρώπινο είδος, ότι θα βρίσκεται πάντα σε μια ισορροπία, κανείς δεν εγγυάται δηλαδή ότι δεν θα υπάρξει μια οριστική νίκη της μιας, ή της άλλης πλευράς, με αποτέλεσμα ο γήινος καρμικός κόσμος να περάσει ανεπιστρεπτί, ή για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα σε ένα από τα δυο στρατόπεδα.

Το τρίτο χαρακτηριστικό, μετά την ελεύθερη βούληση και την διπλή εκατέρωθεν επιρροή του γήινου καρμικού κόσμου είναι η πλαστικότητά του, δηλαδή ότι δεν είναι ένας κόσμος καρμικά άκαμπτος και πλήρως αδρανειακός, αλλά έχει τη δυνατότητα του μετασχηματισμού και αυτή η δυνατότητα των αλλαγών, στις οποίες μπορεί να εμπίπτει ο γήινος καρμικός κόσμος, εξαρτάται κυρίως από τη περιρρέουσα νοόσφαιρα, ή αν θέλετε διαφορετικά, από τις σκεπτομορφές οι οποίες τον επηρεάζουν και των οποίων είναι αποτέλεσμα ο γήινος καρμικός κόσμος, ή αν το θέλετε πάλι διαφορετικά, να το πούμε με πιο επιστημονικό μανδύα, όλες αυτές οι θεωρίες που λέγαμε περί μορφογεννητικών πεδίων, περί νοόσφαιρας κλπ, λένε απλά ότι πάνω από τον γήινο κόσμο υπέρκειται ένα άλλο πεδίο ενεργειακό, το οποίο οι παλιοί το ονόμαζαν αιθέρα, άκασα, πράνα, αστρικό πεδίο, θα ακούσετε διάφορα τέτοια, το οποίο όμως, όπως και να ονομάσει κανείς έχει ένα χαρακτηριστικό, ότι επηρεάζεται και εγκυμονεί μέσα του τα διάφορα συναισθήματα, τις σκέψεις και τις προθέσεις που εκπέμπουν τα ανθρώπινα όντα και όχι μόνο, αυτό το πεδίο επηρεάζεται και από αντίστοιχες ενέργειες οι οποίες εκπέμπονται από ανώτερες υπάρξεις, από ανώτερα όντα, επηρεάζεται όμως κι από ενέργειες και σκεπτομορφές που εκπέμπονται από κατώτερες υπάρξεις κι από αρνητικές δυνάμεις.

Όλες αυτές λοιπόν οι ενέργειες, μέσα σ’ αυτό το χωνευτήρι, που άλλοι το έχουν ονομάσει όπως είπαμε, μορφογεννητικά πεδία, ή νοόσφαιρα, ή κατά το αποκρυφιστικό αιθέρας, αστρικό κλπ, αυτές όλες τις ενέργειες, αυτό το πεδίο που υπέρκειται από το γήινο Μάτριξ, τις καλλιεργεί μέσα του, τις εγκυμονεί και τις εκδηλώνει, τις γεννάει σαν εξωτερικά γεγονότα. Αυτό μπορεί να το καταλάβει και κανένας πολύ έτσι απλά και με ψυχολογικούς όρους στην καθημερινότητά του.

Δηλαδή, βλέπει ο καθένας μας, ότι εκείνες τις περιόδους που εκπέμπει αρνητικότητα, είτε γιατί φοβάται κάποια πράγματα πολύ έντονα και για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα εκπέμπει φόβους, είτε εκπέμπει αγωνία, ή αρνητικά συναισθήματα μίσους, καταστροφής, αμφιβολίας, αυτολύπησης κλπ, σ’ αυτές τις περιόδους μέσα και σ’ ένα διάστημα που ακολουθεί τέτοιες περιόδους, θα παρατηρήσει ο καθένας ότι η ζωή του αλλάζει προς το χειρότερο, μέσα από δήθεν τυχαία γεγονότα, γιατί κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, τα οποία τον κάνουν να αρρωσταίνει, να πηγαίνει χάλια στη δουλειά του, στις ανθρώπινες σχέσεις, στην καθημερινότητά του.

Αντίθετα, βλέπουμε ότι στις περιόδους εκείνες που όλη μας η ψυχολογία είναι θετική, που νιώθουμε ανεβασμένοι, που εκπέμπουμε θετικές σκέψεις, ευγενικά συναισθήματα, ελπίδες, αγάπη κλπ, ότι ξαφνικά αρχίζει σιγά-σιγά κι αλλάζει η ζωή μας πάντα προς το καλύτερο.

Αυτό δεν είναι κάτι μαγικό, μας λένε, αλλά είναι ακριβώς αυτή η λειτουργία αυτού του ανώτερου πεδίου του ενεργειακού, που υπέρκειται του γήινου Μάτριξ και που εκδηλώνει ακριβώς αυτά τα γεγονότα, γιατί μας τα επιστρέφει ανάλογα με τη δόνηση που εκπέμπουμε εμείς.

Βέβαια, όπως σας είπα, αυτό το πεδίο δεν εκδηλώνει απλά τις ανθρώπινες ενέργειες, σ’ αυτό το πεδίο μέσα γίνεται και μια μάχη από ενέργειες, που προέρχονται τόσο από ανώτερα πεδία, ανώτερα εννοώ ως προς την πνευματικότητά τους και άρα από ανώτερες υπάρξεις και ανώτερα όντα, όσο και από κατώτερα πεδία, κατώτερες υπάρξεις, αρνητικά όντα.

Έτσι λοιπόν, στον γήινο κόσμο, σ’ αυτόν τον καρμικό κόσμο που ζούμε, μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι που εξελίσσεται, του να έχουμε δηλαδή τα δυο στρατόπεδα, το θετικό και το αρνητικό, το οποίο θα σας εξηγήσω και στη συνέχεια ακριβώς πως δουλεύει το καθένα, γιατί είναι το αντικείμενό μας, τόσο λοιπόν το θετικό, όσο και το αρνητικό, έχουν μια διπλή δράση, η μια είναι καθαρά πρακτική, μέσα στην καθημερινότητά μας και στα γήινα πράγματα και η άλλη δράση είναι στο μορφογεννητικό πεδίο μέσα από τις ενέργειες που καλλιεργούνται και εκπέμπονται εκεί.

Δέκτης αυτής της διπλής δράσης και των δυο στρατοπέδων είναι η ανθρωπότητα, η οποία καλείται με την ελεύθερη βούλησή της και ρυμουλκείται πότε προς τη μια πλευρά και πότε προς την άλλη, με αποτέλεσμα αυτό το σύνολο των συνιστωσών να επιδρά πάνω στην πλαστικότητα, που σας είπα ότι έχει ο γήινος καρμικός κόσμος, μέσω του αιθερικού πεδίου που υπέρκειται και άρα να εξελίσσεται κάθε φορά, είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο.

Τώρα, όταν λέμε να εξελίσσεται είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο, χρειάζεται ένας ορισμός, τι σημαίνει καλύτερο, τι σημαίνει χειρότερο;

Μπορούμε λοιπόν να πούμε ένα γενικό αφορισμό, ότι σαν εξέλιξη προς τα άνω, σαν ανοδική εξέλιξη, σαν ανέλιξη, αν θέλετε της ανθρωπότητας, θεωρούμε ότι είναι, η αλλαγή στην ψυχοσύνθεση του κάθε ανθρώπου και της ανθρωπότητας συνολικά, στις σκέψεις της και στη συμπεριφορά της, έτσι ώστε να απαλλάσσεται από κείνες τις βαριές ταυτίσεις, που την κρατούν δέσμια σ’ αυτή τη γήινη πραγματικότητα και μέσω αυτού του μετασχηματισμού και αυτής της απαλλαγής να μπορεί να έρχεται σε επαφή και εν τέλει να αναληφθεί σε κάποια ανώτερα πνευματικά πεδία, τα οποία χαρακτηρίζονται από ένα πολύ μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας, από ένα πολύ μεγαλύτερο βαθμό επίγνωσης και από ένα πολύ μεγαλύτερο βαθμό ευδαιμονίας και αισθήματος αρμονίας και αγάπης.

Όσο λοιπόν η ανθρωπότητα κατορθώνει ν’ απελευθερώνεται από τέτοιες ταυτίσεις που την κρατούν δέσμια στο γήινο Μάτριξ, θεωρούμε ότι βαδίζει ανοδικά στην εξέλιξή της.

Αντιθέτως, όσο η ανθρωπότητα αποκτά βαρύτερες ταυτίσεις, μεγαλύτερη χωριστικότητα απ’ την ενότητα του σύμπαντος, περισσότερο εγωισμό, περισσότερη άγνοια, ως προς την επίγνωσή της, τότε λέμε ότι βαδίζει σ’ ένα δρόμο αντεξέλιξης, που θα τη φέρει σε επαφή μ’ εκείνα τα κατώτερα συνειδησιακά πεδία και εν τέλει μπορεί, πέρα από την επαφή αυτή μπορεί και να την υποβιβάσει ως σύνολο, να υποβιβάσει ως σύνολο το γήινο καρμικό κόσμο σ’ ένα είδος κόλασης, ας το πούμε, σ’ ένα είδος κατώτερης στάθμης ζωής.   

Πώς εργάζεται το κάθε στρατόπεδο γι αυτά;

Γενικά, το αρνητικό στρατόπεδο, για να ξεκινήσουμε από κει, πρέπει να εξηγήσουμε λίγο πιο αναλυτικά, πώς καλλιεργεί αυτές τις βαρύτερες ταυτίσεις που λέμε, στα διάφορα επίπεδα που εκδηλώνεται η ανθρώπινη ζωή.

Ένας παράγοντας τον οποίο καλλιεργεί κι αυτό μπορείτε να το δείτε ανάγλυφα και στις καθημερινές δραστηριότητες, γιατί δεν ήθελα να μιλήσουμε θεωρητικά σήμερα, ένας παράγοντας λοιπόν τον οποίο ενισχύει πάρα πολύ το αρνητικό στρατόπεδο είναι η πτώση της εγρήγορσης. Δηλαδή αυτής της ικανότητας να μπορεί η ανθρωπότητα κι ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά να έχει άγρυπνη προσοχή, με δυο λόγια να ξέρει τι του γίνεται, τι του συμβαίνει ανά πάσα στιγμή και να μηνείναι μηχανικός, να μην κοιμάται όρθιος.

Όσο περισσότερο πέφτει η ανθρώπινη εγρήγορση, τόσο μηδενίζονται οι δυνατότητες της ελεύθερης επιλογής, διότι αν δεν είμαστε παρόντες και δεν ξέρουμε τι μας συμβαίνει ανά πάσα στιγμή, με τι κριτήριο να επιλέξουμε και ποια θέση θα πάρουμε στην καθημερινότητά μας και ποια κίνηση είναι η σωστή και ποια είναι η λάθος;

Αυτό κυρίως το επιδιώκει μέσα απ’ την ανάπτυξη ενός δίπολου, το οποίο κινείται μέσα από την καλλιέργεια της έλλειψης και της υπερβολής.

Λέω δηλαδή με δυο λόγια, ότι, σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής μας, είτε είναι υλικός, είτε είναι ψυχολογικός, είτε είναι νοητικός, επικρατεί υπερβολική έλλειψη, αυτή οδηγεί σε πτώση της εγρήγορσης και επίσης σε οποιοδήποτε τομέα επικρατεί μεγάλη υπερβολή, πάλι οδηγεί σε πτώση της εγρήγορσης, γι αυτό και τόσοι δάσκαλοι του καλού έχουν μιλήσει περί του μέσου δρόμου, περί της ευγενικής ατραπού, περί της αρμονίας, περί του μέτρου κλπ, κλπ.

Γιατί συμβαίνει αυτό το πράγμα;

Τι θα πει υπερβολική έλλειψη;

Η υπερβολική έλλειψη σ’ όλα τα πράγματα κινείται μέσα από τον πόνο και το φόβο, όταν σου λείπει, είτε μιλάμε για υλικό αγαθό, είτε για κάποια ψυχική, ψυχολογική ιδιότητα, την οποία έχεις ανάγκη, είτε μιλάμε για γνώση, η υπερβολική έλλειψη καλλιεργεί τον πόνο και το φόβο και σε κατάσταση πόνου και φόβου η εγρήγορση πέφτει, γιατί κυριαρχεί ο πανικός.

Το ίδιο συμβαίνει και με την υπερβολή, γιατί η υπερβολή σ’ οποιοδήποτε τομέα φέρνει υπερβολική ηδονή, υπερβολική προσμονή και αποχαύνωση.Και οι τρεις αυτοί παράγοντες, είτε τους πάρουμε στο υλικό επίπεδο, είτε τους πάρουμε στο ψυχολογικό επίπεδο, ή στο νοητικό οδηγούν πάλι σε πτώση της εγρήγορσης, γιατί κι εδώ πέρα η έντονη λαχτάρα, ή η υπερδραστηριότητα, είτε είναι ψυχική, όπως σας είπα, είτε είναι υλική, είτε νοητική, δεν μας επιτρέπουν να παρατηρούμε την πραγματικότητα γύρω μας όπως είναι κι έτσι μας στερούν την εγρήγορση, μας στερούν την αυτογνωσία.

Άρα, τι χρήσιμο συμπέρασμα βγάζουμε ήδη;

Ότι οποιαδήποτε δραστηριότητα στην καθημερινότητα και κυρίως αυτοί που την προωθούν και την υπαγορεύουν, οδηγεί σε καλλιέργεια, απ’ τη μια μεριά πόνου, φόβου, ανασφάλειας, υπερβολικής έλλειψης, εξυπηρετεί το αρνητικό στρατόπεδο, διότι οδηγεί σε πτώση της επίγνωσής μας και της εγρήγορσής μας. Και αντιστοίχως, οποιαδήποτε δραστηριότητα οδηγεί προς την άκρατη υπερβολή, προς την άκρατη ηδονή, την άκρατη επιθυμία, την άκρατη προσμονή, την αποχαύνωση, την αφασία, που λέμε, εξυπηρετεί την πολιτική του αρνητικού στρατοπέδου, γιατί κατεβάζει την εγρήγορσή μας.

Έχουμε λοιπόν ήδη μια μεγάλη διαχωριστική γραμμή, απ’ την άλλη μεριά ποιες δραστηριότητες είναι αυτές που μπορούμε να διαχωρίσουμε ότι ανήκουν στο θετικό στρατόπεδο και καλό θα ήταν να τις προωθούμε κι εμείς οι ίδιοι.

Αντιθέτως λοιπόν, το θετικό στρατόπεδο προσπαθεί να επιβάλλει και να προωθήσει καλές συνθήκες αφύπνισης για όλη την ανθρωπότητα, δηλαδή ένα τέτοιο κοινωνικό και ψυχολογικό κλίμα και περιβάλλον, μέσα στο οποίο θα διευκολύνει στην αύξηση της εγρήγορσης, σε αντίθεση με το αρνητικό στρατόπεδο και μέσα απ’ αυτή την αύξηση της εγρήγορσης θα διευκολύνει στο να μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, βιώνουμε τα πράγματα και δρούμε μέσα στην καθημερινότητα, έτσι ώστε να μπορούμε να έρθουμε σ’ επαφή μ’ αυτές τις ανώτερες ποιότητες, που λέγαμε προηγουμένως.

Τι σημαίνει στην πράξη όμως καλές συνθήκες αφύπνισης;

Σε αντίθεση με το αρνητικό στρατόπεδο, που μιλήσαμε για έλλειψη και υπερβολή, μιλάμε για ιδιότητες και καταστάσεις, οι οποίες προάγουν την αρμονία, το μέτρο, όπως είπαμε. Και πιο συγκεκριμένα, σε αντίθεση με το δίπολο που λέγαμε, πόνος και φόβος απ’ τη μια πλευρά και ηδονή, έντονη προσμονή από την άλλη, εδώ το θετικό στρατόπεδο προάγει οτιδήποτε προωθεί την ασφάλεια και την εμπιστοσύνη, προσέξτε το δίπολο και τις αντιθέσεις, σε αντίθεση με τον πόνο και το φόβο, ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Διότι σε κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης ο άνθρωπος μπορεί ν’ απελευθερώσει το νου του, την ψυχή του και μπορεί να μεγαλουργήσει έχοντας καλυμμένα τα νώτα του, χωρίς να κινδυνεύει να εγκλωβίσει την εγρήγορσή του και μόνο μέσα σ’ αυτό το κλίμα μπορεί να κάνει την αντίστοιχη προσπάθεια και την αντίστοιχη πρακτική που επιβάλλεται, για να μπορέσει να προχωρήσει πνευματικά.

Άρα, οποιοδήποτε μέτρο οδηγεί σε άνοδο της ασφάλειας, που σημαίνει καλή υγεία, να μην απειλείσαι από πολέμους, να μην απειλείσαι από βία, να μην απειλείσαι από προσβολή από τους διπλανούς σου και εμπιστοσύνη, να μην υπάρχει δηλαδή αυτό το κλίμα του διαρκούς φόβου, ότι, α, θα μας συμβεί το ένα, α, θα μας συμβεί το άλλο, αλλά όταν μιλάμε για εμπιστοσύνη, λέμε ότι όλα εκείνα τα μέτρα και όλες αυτές οι δράσεις, οι οποίες σου προσδίδουν τη σιγουριά, ότι το μέλλον θα είναι καλύτερο, ότι στο μέλλον θα έχεις μεγαλύτερη ασφάλεια, ότι δεν έχεις να φοβάσαι κάποιες απειλές, διότι η κοινωνία λειτουργεί με τέτοιον τρόπο, ώστε μπορεί να τις αντιμετωπίσει εγκαίρως, άρα δεν φοβάσαι ανά πάσα στιγμή τι θα σου ξημερώσει.

Βλέπετε λοιπόν πόσο διαφέρουν, πόσο ριζικές είναι οι διαφορές ανάμεσα στις δυο τακτικές, στα δυο στρατόπεδα. Και ως προς το άλλο μέρος του δίπολου που λειτουργεί το αρνητικό στρατόπεδο, δηλαδή που λέγαμε ο αναβρασμός της ψυχής, μέσω της έντονης ηδονής και της έντονης επιθυμίας και της προσμονής ότι, α, όλο κάτι παραπάνω, έλα να πάρουμε κάτι ακόμα, δώστου η απληστία, αυτό το πράγμα.

Απέναντι σ’ αυτό το κλίμα, το θετικό στρατόπεδο αντιτάσσει το δίπολο της χαράς και της έφεσης, όπου απέναντι σ’ αυτή την αδηφάγα τάση για απληστία, αντιτάσσει τις καθημερινές χαρές της ζωής και το πώς μπορείς να αντλήσεις έξαρση και απόλαυση από το παραμικρό πράγμα, όταν ο νους σου είναι καθαρός και η εγρήγορσή σου δεν είναι πεσμένη, γιατί η ίδια η ζωή κι η ίδια η πραγματικότητα είναι από τη φύση της χαρά.

Όταν λοιπόν μπορείς να τη δεις μέσα απ’ αυτό το μάτι δεν έχεις την ανάγκη αυτουνού του διαρκούς κυνηγιού της υπερβολής και της επιτυχίας και της απληστίας και της κατάκτησης, στο οποίο προσπαθεί να σ’ εγκλωβίσει το αρνητικό στρατόπεδο και αντί για την έντονη επιθυμία και την άκρατη προσμονή για εγωιστικές επιτυχίες και για επικράτηση πάνω στον άλλον, σου καλλιεργεί την έφεση, αυτή την ήρεμη ανυψωτική δύναμη, που είναι αντί για κυριαρχία, έφεση για δημιουργία, είναι αντί για μονοπώληση της γνώσης, έφεση για μάθηση, έφεση για καταπολέμηση της άγνοιας, έφεση για να έρθεις σ’ επαφή, να μετασχηματίσεις την ύπαρξή σου και να μπορέσεις να έρθεις σ’ επαφή με τα ανώτερα πεδία και με τα ανώτερα όντα.

Θα παρατηρήσετε ότι, όταν η ζωή σου διέπεται απ’ αυτά τα τέσσερα χαρακτηριστικά, που αντιτάσσει το θετικό στρατόπεδο κι έτσι μπορείτε να δείτε και αντίστοιχα ποιοι το εκπροσωπούν μέσα στην καθημερινότητα και μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, όταν δηλαδή η ζωή σου διέπεται από ασφάλεια, εμπιστοσύνη στο μέλλον, από χαρά της καθημερινότητας κι από έφεση για ανώτερη γνώση, ότι μόνο σ’ ένα τέτοιο κλίμα πλέον μπορεί και ανεβαίνει το επίπεδο της εγρήγορσής σου, δηλαδή μόνο σ’ ένα τέτοιο κλίμα αποκτάς τη δυνατότητα της συνειδητής διαχείρισης της προσοχής σου. Γιατί ένας άλλος ορισμός της εγρήγορσης είναι η συνειδητή διαχείριση της προσοχής, δηλαδή ότι εσύ να μπορείς να επιλέγεις συνειδητά προς τα πού θα είναι στραμμένη η προσοχή σου, ποιες θα είναι οι επιλογές σου και άρα πού θα διαθέτεις την ενέργειά σου.

Διαφορετικά, όταν έχεις πεσμένο επίπεδο εγρήγορσης, έχεις πεσμένη διαχείριση προσοχής, με αποτέλεσμα να διαθέτεις την ενέργειά σου ακριβώς σ’ εκείνους που σου κλέβουν την εγρήγορση, που σου κλέβουν την προσοχή. Κι αυτή ακριβώς είναι η επιδίωξη του αρνητικού στρατοπέδου.

Είναι λίγο βαριά και μαζεμένα αυτά που σας λέω, αλλά πιστεύω ότι κάτι θα μείνει και θα τα λέμε κι άλλες φορές.

Τώρα πάμε σ’ ένα δεύτερο σκέλος, να κάνουμε λίγο πιο σαφές, με βάση τα χαρακτηριστικά που ήδη είπαμε και να μην το χάσουμε, είπαμε ήδη, σας το ανακεφαλαιώνω.

Ποια χαρακτηριστικά οδηγούν σε πτώση της εγρήγορσης και καλλιεργούνται απ’ το αρνητικό στρατόπεδο και ποια χαρακτηριστικά οδηγούν σε άνοδο της εγρήγορσης και καλλιεργούνται από το θετικό στρατόπεδο.

Ας πούμε τώρα δυο λόγια, για να ξέρουμε τι μας γίνεται σε σχέση με τις ταυτίσεις που λέγαμε, ποιες θεωρούμε βαρύτερες ταυτίσεις και ποιες θεωρούμε ταυτίσεις, οι οποίες καταργούνται και αναβιβάζεται έτσι η ανθρώπινη υπόσταση.

Όσον αφορά λοιπόν τα συναισθήματα, χαρακτηριστικό του αρνητικού στρατοπέδου, είναι ότι καλλιεργεί τα συναισθήματα που προωθούν τη χωριστικότητα.

Άρα, οποιοδήποτε μέτρο καλλιεργεί τον εγωισμό, την αντιπαλότητα, τη διένεξη, το μίσος, αυτόματα οδηγεί σε μια βαρύτερη συναισθηματική ταύτιση και άρα είναι χαρακτηριστικό του αρνητικού στρατοπέδου.

Είναι πολύ απλά τα πράγματα, στο επίπεδο της διάνοιας χαρακτηριστικό του αρνητικού στρατοπέδου είναι η πλάνη και η άγνοια.

Έτσι λοιπόν, οποιοσδήποτε μεταχειρίζεται το ψέμα για να επιτύχει κάτι, ο οποιοσδήποτε προσπαθεί να μας στερήσει από την πρόσβαση στη γνώση, εργάζεται για το αρνητικό στρατόπεδο, είτε το συνειδητοποιεί, είτε όχι.

Αν λοιπόν στα συναισθήματα έχουμε τη χωριστικότητα και το μίσος, στο επίπεδο των σκέψεων έχουμε το ψεύδος και την άγνοια, που είναι τα χαρακτηριστικά του αρνητικού στρατοπέδου. Και όσον αφορά την δράση, τη συμπεριφορά, το χαρακτηριστικό του αρνητικού στρατοπέδου είναι η σκλαβιά, ηαδράνεια. Δηλαδή, το να μας στερήσει όσο το δυνατόν περισσότερους βαθμούς ελευθερίας γίνεται, από τις επιλογές μας και την κίνησή μας καθημερινά. Και αυτό σημαίνει, αυτό που λέμε μηχανιστική συμπεριφορά, δηλαδή να συμπεριφερόμαστε όσο το δυνατόν πιο προβλέψιμα γίνεται, όσο το δυνατόν πιο ρομποτοειδώς θα λέγαμε, έτσι ώστε να έχουμε τους λιγότερους δυνατούς βαθμούς ελευθερίας.

Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, οτιδήποτε βλέπουμε να συντελείται σε κοινωνικό πεδίο, το οποίο καλλιεργεί το μίσος, την αντιπαλότητα και τη χωριστικότητα, την άγνοια, το ψεύδος και την πλάνη, την αδράνεια, τη στέρηση της ελευθερίας και τη μηχανιστική συμπεριφορά, είναι χαρακτηριστικό του αρνητικού στρατοπέδου και οδηγεί στην αντεξέλιξη.

Στον αντίποδα, στο επίπεδο των συναισθημάτων διακρίνουμε την ενότητα και την αγάπη.

Άρα, οποιοδήποτε συναίσθημα βλέπουμε να εκπορεύεται με βάση την ενότητα, την επίλυση των διαφορών, την αγάπη, την αρμονία, τη συνεννόηση ανάμεσα στους ανθρώπους, καταλαβαίνουμε ότι εκπορεύεται από τη θετική πλευρά.

Και αντίστοιχα στο επίπεδο της σκέψης, σε αντιστοιχία με το ψεύδος και σε αντίθεση με το ψεύδος που καλλιεργεί το θετικό στρατόπεδο, το χαρακτηριστικό του θετικού στρατοπέδου είναι η αλήθεια.

Άρα, οτιδήποτε συμβάλλει στην έρευνα, στην καλύτερη πρόσβαση της γνώσης, στο να μπορέσουμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια όπως είναι, στο να γίνει η σκέψη μας πιο διεισδυτική και πιο αναλυτική, στο να αποκτήσουμε μεγαλύτερη οξυδέρκεια, αντιλαμβανόμαστε αμέσως ότι οποιοσδήποτε υποστηρίζει, ή καλλιεργεί τέτοιου είδους προσπάθειες εργάζεται είτε συνειδητά, είτε όχι για τη θετική πλευρά.

Και τέλος απέναντι στην καθημερινότητα που λέμε και στην πράξη, στον αντίποδα της σκλαβιάς και του περιορισμού της ελευθερίας και της μηχανιστικής συμπεριφοράς, το θετικό στρατόπεδο αντιτάσσει την ελευθερία και τη ροϊκότητα, όταν λέμε ροϊκότητα εννοούμε την ικανότητα, μέσα από τη συνειδητή διαχείριση της προσοχής μας που λέγαμε, την ικανότητα να προσανατολίσουμε την ενέργειά μας και τη συμπεριφορά μας κατά το δοκούν, ελεύθερα, χωρίς τον περιορισμό από άλλες εξωτερικές, ή εσωτερικές συνθήκες.

Άρα, όσο πιο ελεύθερος γίνεται ο άνθρωπος στις επιλογές και στη δράση του και όσο λιγότερο μηχανιστικά συμπεριφέρεται, δηλαδή δεν παίρνει τις αποφάσεις από συνήθεια, αλλά τις παίρνει συνειδητά, τόσο περισσότερο έρχεται κοντά στην αφύπνιση και τόσο περισσότερο έρχεται σ’ επαφή με το θετικό στρατόπεδο.

Είναι λοιπόν πολύ απλά τα πράγματα και βλέπουμε ότι οι τακτικές αυτών των δυο στρατοπέδων, του αρνητικού και του θετικού διαποτίζουν το σύνολο της ανθρωπότητας και ως κοινωνία και ως σκεπτόσφαιρα και ως νοόσφαιρα. Μέσα σε κάθε οικογένεια, μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο, μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, του καθενός μας ξεχωριστά, μέσα στην ίδια πολυκατοικία, μέσα στο ίδιο χωριό, στην ίδια πόλη, στο ίδιο κόμμα, στην ίδια θρησκεία, στην ίδια παρέα, σε οποιαδήποτε δραστηριότητα αναπτύσσεται μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία, ή στο επίπεδο των σκέψεων και των συναισθημάτων, οι δυο αυτές αντίθετες συνιστώσες των δυο στρατοπέδων, συγκρούονται και κάθε φορά ο καθένας μας, η κάθε ανθρώπινη δομή και η ανθρωπότητα ως σύνολο, επηρεάζεται κατά το μάλλον ή ήττον, από τον έναν από τους δυο.

Είναι κάτι απ’ το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς, διότι ακόμα και στην ερημιά να είσαι, που πλέον δεν έχεις αυτή τη δυνατότητα έτσι κι αλλιώς, θα σε κυνηγάει η εφορία, θα σου φορολογήσει και τον αέρα που αναπνέεις σε λίγο, ακόμα και στην ερημιά να είσαι κουβαλάς τον εαυτό σου και ο εαυτός σου επηρεάζεται εξ’ ίσου πάλι κι από τις δυο αυτές δυνάμεις, απ’ τις δυο αυτές τάσεις, στις οποίες προαναφέρθηκα.

Έτσι λοιπόν, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, μέσα σε κάθε θεσμό της ανθρώπινης κοινωνίας συγκρούονται η μια πολιτική, η οποία θέλει όπως είπαμε την πτώση της εγρήγορσης, την αδυναμία διαχείρισης της ανθρώπινης προσοχής προκειμένου να μας κλέβει την ενέργεια, καλλιεργώντας το μίσος, τη χωριστικότητα, το ψεύδος, την άγνοια, την αδράνεια, τη στέρηση της ελευθερίας, τη μηχανιστικότητα κι απ’ την άλλη πλευρά, μας επηρεάζουν το αίσθημα της, η προσπάθεια για κατοχύρωση της ασφάλειας, της εμπιστοσύνης απέναντι στο μέλλον και απέναντι στις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης, η χαρά της καθημερινότητας, η έφεση για γνώση και για πνευματικότητα, η άνοδος της εγρήγορσης, η συνειδητή διαχείριση της προσοχής και άρα της ενέργειάς μας, έτσι ώστε να μην μας την κλέβει κανένας και να μπορούμε να την αφιερώνουμε οι ίδιοι στην πνευματική μας ανέλιξη, τα συναισθήματα της αγάπης, της ενότητας και της αρμονίας, η τάση για απροκατάληπτη έρευνα για διεισδυτική σκέψη, για απόκτηση γνώσης, για προσέγγιση της αλήθειας, η ώθηση για ελεύθερη συμπεριφορά, για ελευθερία σκέψης, ελευθερία συναισθήματος, για ροϊκότητα, για αύξηση των βαθμών ελευθερίας του ανθρώπινου είδους.

Αυτά τα δυο συγκρούονται αμείλικτα, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, έξω στην κοινωνία, στη νοόσφαιρα, μέσα στον καθένα από μας.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτή τη σύγκρουση που γίνεται, ο καθένας είτε το καταλαβαίνει, είτε όχι, κάθε φορά εντάσσεται κάπου και αυτή τη στιγμή που μιλάμε ο καθένας μας είναι ενταγμένος κάπου, όχι εξ ολοκλήρου, αλλά ένα ποσοστό του, όπως καταλαβαίνετε είναι ενταγμένος στο ένα στρατόπεδο, ένα ποσοστό του είναι ενταγμένο στο άλλο.

Έχουμε πάρα πολλές ενδείξεις για να κλείσουμε κι αυτό το θέμα της ομιλίας μας, έχουμε πάρα πολλές ενδείξεις ότι εδώ και μια δεκαετία περίπου, γήινου χρόνου, έχει αρχίσει αυτή η σύγκρουση να κλιμακώνεται φτάνοντας σ’ ένα σημείο πολύ κρίσιμο και πρόκειται σε κάποιο χρονικό διάστημα να αγγίξει μια αιχμή, αυτό συμβαίνει διότι μέσα απ’ αυτούς τους κύκλους της εξέλιξης που περνάει η ανθρωπότητα, όταν βρίσκεται σ’ ένα πολύ κρίσιμο σημείο καμπής μπορεί να γίνει είτε μια μετάλλαξη προς τα πάνω, όπως είναι επιθυμητή, αλλά μπορεί να γίνει και προς τα κάτω.

Έχουμε αναφερθεί κάποια άλλη φορά στον κίνδυνο και στην πολιτική των αρνητικών δυνάμεων, οι οποίοι επιχειρούν αυτή την περίοδο να ωθήσουν την ανθρωπότητα σε μια εξελικτική παρέκκλιση το ανθρώπινο είδος κι έτσι δεν θέλω πολύ ν’ αναφερθώ σ’ αυτό σήμερα, είχαμε κάνει μια ομιλία αφιερωμένη πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, με δυο λόγια απλώς να πούμε, ότι παίζεται ένα κρίσιμο στοίχημα μέσα στην επόμενη χρονική περίοδο, που μπορεί να είναι λίγα χρόνια, μπορεί να είναι και περισσότερα, όπως είπα να εκφύγει από την εξελικτική του πορεία το ανθρώπινο είδος και να πέσει σε μια κατάσταση συσκότισης, σε μια κατάσταση Μάτριξ, για όσους έχετε δει την ταινία, που σημαίνει ότι μέσα από μια σειρά μεταλλάξεων και επιστημονικών τεχνολογικών παρεμβάσεων πάνω στο ανθρώπινο είδος, να αλλάξει ουσιαστικά η ίδια η φύση του ανθρώπου και δυστυχώς όχι προς το καλύτερο βέβαια, αλλά προς μια ρομποτοειδή κατάσταση με πολύ πεσμένη εγρήγορση, μια κατάσταση όπου το ανθρώπινο είδος θα εκπέσει σ’ ένα είδος μηχανιστικού εργάτη, την ενέργεια του οποίου θα διαχειρίζονται κάποιοι ελάχιστοι σε συνεργασία με το αρνητικό στρατόπεδο, στο οποίο πρωτοαναφέρθηκα, μια προσπάθεια εν πάση περιπτώσει μετατροπής αυτού του πλανήτη σ’ ένα καινούργιο είδος κόλασης υλοποιημένης, που βλέπετε πρόδρομο αυτής της κατάστασης κυρίως τι άλλο αυτό που αφορούν τα παιδιά μας, δηλαδή το τι παίζεται σε επίπεδο κινούμενων σχεδίων και σειρών κόμικς, τις οποίες βλέπουν τα παιδιά. Από κει θα βγάλετε πολλά συμπεράσματα για το τι οραματίζονται κάποιοι ως εξέλιξη της ανθρωπότητας.

Πάνω σ’ αυτή την προσπάθεια, το θετικό στρατόπεδο έχει μπει σε μια κατάσταση προσκλητήριου τα τελευταία χρόνια και είναι πολλοί αυτοί, οι οποίοι λαβαίνουν το κάλεσμα, ο καθένας μπορεί να το αντιλαμβάνεται με το δικό του τρόπο, η ουσία είναι όμως ότι θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όλοι, διότι αυτή τη στιγμή έχει αρχίσει να δομείται αυτό το πλανητικό δίκτυο του φωτός, το οποίο αποτελεί και τον τίτλο της σημερινής μας συζήτησης, όπου με δυο λόγια, θέλω να το κλείσω, γιατί θ’ αναφερθούμε ξανά σ’ αυτό το θέμα περιγράφοντάς σας με απλό τρόπο το τι πρόκειται να γίνει.

Υπήρχε μια εγγενής αδυναμία στο θετικό στρατόπεδο, αυτή η εγγενής αδυναμία για το γήινο κόσμο ήταν, ότι δεν μπορούσε να μεταχειριστεί εκ φύσεως μεθόδους που μεταχειρίζεται το αρνητικό, δηλαδή όντως δεσμευμένο το θετικό στρατόπεδο, ότι δεν μπορεί να μεταχειριστεί την πλάνη και το ψεύδος, δεν μπορούσε ποτέ ν’ ακολουθήσει μια πολιτική τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, ή τονίζοντας τον εγωισμό, ανεβάζοντας το εγώ των ανθρώπων προκειμένου να τους εντάξει μέσα από αυτές τις υποσχέσεις στις τάξεις τους.

Αυτό, όπως καταλαβαίνετε, ήταν ένα μεγάλο μειονέκτημα, διότι το αρνητικό στρατόπεδο αντιθέτως, επειδή δεν έχει κανένα πρόβλημα κι είναι σύμφυτο με την αληθινή του φύση το ζήτημα της παραπλάνησης και της σαγήνης, μπόρεσε και πήρε τα πάνω του, κυρίως μετά από την παρέμβαση του θετικού στρατοπέδου τη δεκαετία του εξήντα, αφού αυτό το κύμα της παρέμβασης αφομοιώθηκε, από τη δεκαετία του ογδόντα και μετά ξεκινάει μια πολύ ευρεία δράση του αρνητικού στρατοπέδου, το οποίο κατόρθωσε να εντάξει στις τάξεις του πολλούς, κατόρθωσε ν’ αποκτήσει μια δύναμη.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτή την πορεία αρχίζει και αντιτάσσει μια νέα στρατηγική το στρατόπεδο του φωτός, που ακριβώς επειδή δεν μπορούσε να βασιστεί στη στρατολόγηση μέσω παραπλάνησης και μέσω υποσχέσεων και θα σας πω για ποιο λόγο, διότι εκείνο το συμπέρασμα που βγήκε από την μέχρι τώρα ιστορία της ανθρωπότητας ήταν, ότι οποιαδήποτε αλλαγή γίνεται χωρίς να αντιστοιχεί σ’ ένα αυξημένο επίπεδο συνείδησης των ανθρώπων, είναι προσωρινή και στην πορεία εξατμίζεται.

Το συμπέρασμα λοιπόν στο οποίο κατέληξε το στρατόπεδο του φωτός, ήταν ότι μονάχα αλλαγές οι οποίες είναι ώριμο προϊόν της ανόδου της συνειδητότητας της ανθρωπότητας μπορούν να ριζώσουν κι έτσι γι αυτό το λόγο άρχισε να εργάζεται σ’ αυτό το επίπεδο, του ν’ ανεβάσει δηλαδή το επίπεδο της συνειδητότητας ξεκινώντας από χαμηλά σε απλά πράγματα, βήμα-βήμα μέχρι αυτή η άνοδος της συνειδητότητας να διαμορφώσει μια κρίσιμη μάζα σε ανθρώπινο επίπεδο, η οποία θα εκφραστεί σιγά-σιγά και σε αλλαγές, οι οποίες δεν θα είναι προσωρινές πια και δεν θα μπορεί απέναντι σ’ αυτές να υπάρξει υπαναχώρηση, ή φθορά από το αρνητικό στρατόπεδο.

Έτσι λοιπόν το πλάνο καλλιεργούσε όλο αυτό το διάστημα κάποιες εστίες φωτός, εκπαιδεύοντας με δυο λόγια κάποιους ανθρώπους ανά τον πλανήτη, έτσι ώστε γύρω τους να μπορέσει σιγά-σιγά να σχηματιστεί κάποιος πυρήνας, ο οποίος θα είχε κατακτημένες αρχές και κατακτημένη συνειδητότητα και εξασφαλίζοντας έτσι ένα μίνιμουμ επίπεδο κάτω απ’ το οποίο να μην μπορεί να πέσει ο κραδασμός και τώρα έχουμε μπει πια σε μια φάση, όπου αυτοί οι πυρήνες έχουν σχηματιστεί ανά τον πλανήτη και γίνεται πλέον ένα γενικό προσκλητήριο, που αυτοί οι πυρήνες θ’ αποτελέσουν εστίες συμπύκνωσης γύρω τους, θα αρχίσουν ν’ αφομοιώνουν σε πρακτικά βήματα, σε πρακτική κοινωνική δράση και εσωτερική δράση, κάποιες πολύ ευρύτερες ομάδες ανθρώπων, οι οποίοι θα ενδιαφέρονται να εργαστούν για το καλό και όλοι αυτοί οι πυρήνες αρχίζουν τώρα μέσω του ίδιου κραδασμού τους να συντονίζονται μεταξύ τους κι έτσι να σχηματίζεται στην πράξη αυτό το πλανητικό δίκτυο του φωτός.

Αυτό το βλέπουμε ήδη, από το γεγονός ότι έχουν σχηματιστεί πλέον κάποιες κοινές ομοιοκραδασμικές νοοτροπίες, οι οποίες είναι υπερεθνικές, δηλαδή υπάρχουν πια κάποιες κοινές αλήθειες απέναντι στις οποίες ολόκληρος ο πληθυσμός της γης δείχνει να τις αποδέχεται και να συμφωνεί, κάτι που πριν από μερικά χρόνια ήταν αδιανόητο.

Αυτές λοιπόν οι κοινές αλήθειες οι οποίες αποτέλεσαν την πρώτη πλατφόρμα, την πρώτη κοινή βάση, έχουν αρχίσει να εμπλουτίζονται και να εξειδικεύονται πλέον σε προτάσεις και σε θεσμούς κοινωνικής και εσωτερικής παρέμβασης, οι οποίοι θ’ αρχίζουν σιγά-σιγά να χτίζουν αυτό το πλανητικό δίκτυο στο οποίο μιλήσαμε.

Πρόκειται για ένα σχέδιο το οποίο θα δούμε να εξελίσσεται μέσα στα επόμενα χρόνια με πολύ θεαματικές κινήσεις, αν και ήρεμες, γιατί μην πάει το μυαλό σας ότι θα βγει κάποιος παγκόσμιος αβατάρ που θα οργανώσει τον κόσμο, ένας παγκόσμιος θρησκευτικός ηγέτης, γιατί ακριβώς το θετικό στρατόπεδο έχει καταλήξει στο συμπέρασμα, όπως σας είπα προηγουμένως, ότι μια τέτοιου είδους οργάνωση αντικειμενικά και αναγκαία θα μεταχειριστεί μεθόδους του αρνητικού στρατοπέδου κι αυτό θα έφερνε πισωγύρισμα, δεν γίνεται δηλαδή να βγει κάποιος ηγέτης, τον οποίο θα τον ακολουθούν διάφοροι πιστοί σαν τα βόδια μέσ’ την άγνοια, γιατί απλώς θα πιστεύουν αυτά που λέει.

Ακριβώς το σχέδιο αυτό προβλέπει το πλανητικό δίκτυο του φωτός γιατί μόνο από τέτοιες ομοικραδασμικές εστίες φωτός θα αρχίσει αθόρυβα, αλλά θεαματικά απ’ τα αποτελέσματά της, αυτή η αναγέννηση, αυτή η ανάκαμψη σε πλανητικό επίπεδο.

Αυτό λοιπόν το κάλεσμα προφανώς θα το πάρουν όλοι και σ’ αυτή την πορεία δεν θα μπορεί να υπάρξει ουδετερότητα, για να μην πω ότι εκείνοι οι οποίοι θα μείνουν ουδέτεροι θα είναι οι πρώτοι που θα πληρώσουν τη νύφη, οι πρώτοι οι οποίοι θα υποστούν τις συνέπειες, γιατί δεν θα γίνει αυτή η μετάβαση ομαλά,δηλαδή το παιχνίδι δεν έχει κριθεί και προφανώς θα υπάρξει πολύ μεγάλη κόντρα και πολύ μεγάλη μάχη ανάμεσα σ’ αυτές τις δυο νοοτροπίες.

Μην φανταστείτε τη μάχη με τα σπαθιά, αλλά όταν λέμε μάχη εννοούμε ακριβώς στο συνειδησιακό επίπεδο και στο κοινωνικό επίπεδο για το αν θα κυριαρχήσουν αυτές οι πρακτικές που σας ανέφερα προηγουμένως, που χρησιμοποιεί το θετικό στρατόπεδο, ή εκείνες που χρησιμοποιεί το αρνητικό στρατόπεδο και πάνω σ’ αυτές τις πρακτικές η μάχη θα είναι αμείλικτη και πάνω σ’ αυτές τις πρακτικές θα κληθεί και θα κριθεί το μέλλον της ανθρωπότητας.

Εδώ λοιπόν, θα έχουμε όλο τον καιρό μπροστά μας να δούμε και να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις και να επιλέξουμε για το αν έστω και με απλούς τρόπους μέσα στην καθημερινότητά μας ο καθένας, εάν θα μπορέσει να ενισχύσει αυτό το πλανητικό δίκτυο του φωτός συμμετέχοντας ο ίδιος, συμμετέχοντας στο περιβάλλον του, αποτελώντας κι ο ίδιος μια εστία δευτερογενούς ακτινοβολίας αυτών όλων των θετικών ιδιοτήτων κι αυτού του κραδασμού, ο οποίος θ’ αρχίσει και έχει αρχίσει απλόχερα να διαχέεται από ψηλά, από τις θετικές δυνάμεις, μέσα σ’ ολόκληρο το φάσμα της νοόσφαιρας και μέσα σ’ ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας. Κι έχουμε αρχίσει ήδη και βλέπουμε τέτοια σημάδια και θα αρχίσουμε να βλέπουμε πολύ περισσότερα μελλοντικά.

Ένα παράδειγμα, πολλές πανανθρώπινες αξίες οι οποίες ξεφεύγουν πλέον από τα στενά πλαίσια ενός θρησκευτικού φανατισμού, ή ενός φυλετικού φανατισμού, ήενός ταξικού ακόμα φανατισμού και διαχωρισμού.

Η Αφύπνιση του Ελληνικού Αρχετύπου

Η Αφύπνιση του Ελληνικού Αρχετύπου 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ομιλία του Στάμου Στίνη στον Οραματισμό του Ιουνίου 2009

 

Το θέμα μας σήμερα όπως έχει ανακοινωθεί, είναι η αφύπνιση του ελληνικού αρχετύπου, ένα θέμα αρκετά πολύπλοκο για τον χρόνο που έχουμε κάθε φορά στη διάθεσή μας.

Θα προσπαθήσω λοιπόν, να θίξω ορισμένα θέματα τα οποία θεωρούμε αρκετά σημαντικά και για την περίοδο που διανύουμε, αλλά και γενικότερα, ξεκινώντας από τον ορισμό της ίδιας της λέξης, το αρχέτυπο, όπως θα έχετε παρατηρήσει είναι αρκετά αμφίσημη.

Συνήθως υπάρχει ως έννοια από την ψυχολογία, από τις θεωρίες του Καρλ Γιούγκ, ως κάποια δύναμη, η οποία εδρεύει στο ομαδικό ασυνείδητο και μ’ αυτό τον τρόπο ο Γιούγκ καθόρισε με μια σειρά από δυνάμεις-ενέργειες οι οποίες υπάρχουν στο ομαδικό ασυνείδητο και με τις οποίες μπορεί να έρθει κάποιος σε επαφή, εάν μέσα από κατάλληλη πρακτική ή άνοιγμα του δικού του στενού εαυτού, της ατομικότητάς του δηλαδή, μπορεί να βρεθεί σ’ αυτό το ευρύτερο πεδίο, αυτού του ομαδικού ασυνείδητου.

Ωστόσο, όπως θα έχετε δει και από το κείμενο οραματισμού στο οποίο απευθυνόμαστε στο ελληνικό αρχέτυπο, η έννοια εδώ για μας, δηλαδή από μια εσωτερική σκοπιά, διαφοροποιείται από την κλασική ψυχολογική της έννοια.

Στην ουσία για να μπορέσουμε να παρακολουθήσουμε, είναι κάπως ταυτόσημη με τον Ανώτερο Εαυτό.

Δηλαδή, ο καθένας από μας και γενικά κάθε οντότητα, έχει ένα δυναμικό μέσα της, το οποίο ανάλογα του πως θα το εκμεταλλευτεί, θα μπορέσει να προχωρήσει στην εξέλιξή του, ή θα χάσει τη συγκεκριμένη ευκαιρία.

Κάποιος που θα μπορέσει να εκμεταλλευτεί στο έπακρον αυτό το δυναμικό που κρύβει μέσα του και να φτάσει στην ανώτερη εξελικτική βαθμίδα στη συγκεκριμένη ζωή, λέμε ότι κατάφερε να ακολουθήσει τον ανώτερο δρόμο του και κατάφερε να προσεγγίσει τον Ανώτερο Εαυτό του.

Όταν λοιπόν λέμε Ανώτερο Εαυτό δεν εννοούμε κάποιο άλλο ον το οποίο βρίσκεται μακριά από μας, ή κάτι διαφορετικό, εννοούμε αυτό το ανώτερο μέρος της ύπαρξής μας, το εξελικτικά ανώτερο μέρος της ύπαρξής μας προς το οποίο καλούμαστε όλοι να τείνουμε, το οποίο καλούμαστε όλοι να φτάσουμε.

Σε κάθε ζωή που ζούμε, υπάρχει ένα μέγιστο της εξέλιξης που μπορούμε να εξαντλήσουμε, αυτό το μέγιστο της εξέλιξης είναι ο Ανώτερος Εαυτός μας, η μέγιστη δυνατή επίτευξη δηλαδή, για κάθε συγκεκριμένη ζωή.

Μ’ αυτή την έννοια λοιπόν, όταν μιλάμε για αρχέτυπο, για αρχέτυπο του καθενός μας δηλαδή, το εννοούμε περισσότερο με την πλατωνική έννοια, με το ιδεατό ανώτερο πρότυπο, το οποίο καλούμαστε όπως είπαμε να προσεγγίσουμε και να επιτύχουμε.

Εκτός από κάθε άνθρωπο όμως, το αρχέτυπο χαρακτηρίζει και πολύ ευρύτερες τομές, δηλαδή αρχέτυπο έχει και μια οικογένεια, αρχέτυπο έχει και μια ομάδα, αρχέτυπο έχει και ένα χωριό, μια πόλη, ένα κράτος, ένας οποιοσδήποτε θεσμός, ο πλανήτης ολόκληρος.

Έτσι λοιπόν, όπως κάθε άνθρωπος πρέπει και προσπαθεί να προσεγγίσει εξελικτικά αυτό το ανώτερο στάδιο το οποίο εκφράζεται από τον Ανώτερο Εαυτό του, ή με την έννοια του αρχετύπου όπως είπαμε, έτσι και κάθε δομή ευρύτερα έχει ένα ιδεατό πρότυπο της εξέλιξής της, το ανώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει από πλευράς πνευματικότητας και εξέλιξης, το οποίο καλείται να προσεγγίσει.

Μ’ αυτή την έννοια λοιπόν, όταν λέμε για ελληνικό αρχέτυπο, εννοούμε στο εδώ και τώρα, στις παρούσες συνθήκες δηλαδή, που υπάρχουν στη χώρα μας και στη διεθνή κατάσταση, ποιο είναι το ανώτερο εξελικτικό μονοπάτι στο οποίο μπορεί να βαδίσει η Ελλάδα, ως χώρα, ως άνθρωποι, ως φύση, ως σύνολο.

Στόχος λοιπόν και του ομαδικού οραματισμού που κάνουμε, απ’ ότι θα έχετε δει όλοι μελετώντας το κείμενο, είναι να καλλιεργηθούν αυτές οι συγκεκριμένες ιδιότητες, οι οποίες θα αφυπνίσουν θετικά, με συγκεκριμένες θετικές ιδιότητες, όπως έχετε δει, οι οποίες θα ενεργοποιήσουν και θα αφυπνίσουν το ελληνικό αρχέτυπο προκειμένου να προσεγγίσει η Ελλάδα όπως είπαμε αυτή την ανώτερη εξελικτική πορεία της.

Εδώ λοιπόν ερχόμαστε σ’ ένα άλλο θέμα που έχει να κάνει με τις λεγόμενες σκεπτομορφές. Το αρχέτυπο δεν είναι το ίδιο με τη σκεπτομορφή. Αυτό το πακέτο των ιδιοτήτων τις οποίες προσδιορίζει το αρχέτυπο και τις οποίες καλείται ο καθένας από μας όταν αναφερόμαστε στο άτομό μας, αλλά και ολόκληρη η χώρα όταν αναφερόμαστε στο ελληνικό αρχέτυπο, αυτό το πακέτο ιδιοτήτων, αποτελεί πλέον μια σκεπτομορφή.

Ο ορισμός της έννοιας σκεπτομορφή είναι ακριβώς ένα σύνολο, ιδεών, συναισθημάτων, προθέσεων και ενέργειας, το οποίο καλλιεργούμενο επιφέρει κάποιες σημαντικές αλλαγές πλέον και στο φυσικό κόσμο, τον υλικό κόσμο, αυτές τις αλλαγές οι οποίες θα καθιερώσουν στην πράξη πλέον και θα εγκαθιδρύσουν τις θετικές ιδιότητες τις οποίες φέρει η σκεπτομορφή.

Αυτή η λέξη που σημαίνει στην ουσία μια δομή νοοσφαιρική, μια δομή στο χώρο τον αόρατο.

Αυτή η έννοια λοιπόν της σκεπτομορφής, είναι μια πάρα πολύ παλιά έννοια, αλλά τη βλέπουμε να επαληθεύεται και μέσα από σύγχρονες απόψεις, πειράματα και ενδείξεις.

Για να μη μακρηγορούμε χαρακτηριστικά θα σας αναφέρω μόνο το θέμα των μορφογεννητικών πεδίων, στο οποίο έχουμε αναφερθεί κι άλλες φορές από το οποίο έχουμε διαπιστώσει ότι εκτός του γνωστού μας υλικού επιπέδου, ότι υπάρχει κάποιος χώρος αυτά τα λεγόμενα μορφογεννητικά πεδία, δηλαδή κάποια πεδία απ’ τα οποία γεννιέται η μορφή την οποία παίρνει η ύλη και όπου σ’ αυτό το χώρο, κάτι σαν το ομαδικό ασυνείδητο, έτσι όπως το είχε ονομάσει ο Γιούγκ, σ’ αυτό το χώρο λοιπόν, κυκλοφορούν και συσσωρεύονται οι σκέψεις, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες που εκφράζουν όλα τα όντα. Ανάλογα λοιπόν, με τις επιθυμίες και τα συναισθήματα και τις σκέψεις που επικρατούν εκεί σ’ αυτό το χώρο των μορφογεννητικών πεδίων, επέρχονται και τα αντίστοιχα γεγονότα στη ζωή μας, τα γεγονότα πλέον του εξωτερικού κόσμου. Είναι κάτι το οποίο βρίσκεται σε επίπεδο έρευνας και σε πανεπιστημιακό επίπεδο σήμερα, που γίνεται μια επισταμένη μελέτη του λεγόμενου νοοσφαιρικού θορύβου, δηλαδή των εκπομπών σ’ ένα επίπεδο σκέψης, σαν αυτό που λέγαμε των μορφογεννητικών πεδίων, απ’ το οποίο αποδεικνύεται ότι σ’ αυτό το χώρο κυκλοφορούν πράγματι και διαδίδονται οι σκέψεις από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη και οι επιρροές αυτές οι αόρατες, αρχίζουν και γίνονται πλέον μετρήσιμο μέγεθος.

Το μέλλον γενικά υπόσχεται πολλά επάνω σ’ αυτό το πεδίο, εκείνο όμως το οποίο είναι ούτως ή άλλως διαπιστωμένο απ’ την αρχαιότητα και απλώς επιβεβαιώνεται σήμερα, είναι ότι εν γένει, ότι σκέψεις ή συναισθήματα σπέρνουμε, ανάλογες καταστάσεις θερίζουμε κι αυτό είναι κάτι το οποίο έχουμε βιώσει όλοι φαντάζομαι στη ζωή μας και θα έχετε παρατηρήσει ότι σε περιόδους που είμαστε αισιόδοξοι, ή βρισκόμαστε σε περιβάλλον όπου καλλιεργείται ένα θετικό κλίμα σκέψεων και συναισθημάτων, τα πράγματα έρχονται και πολύ καλύτερα στην πράξη, ενώ αντίθετα όταν βρισκόμαστε σε περιβάλλον, ή με ανθρώπους οι οποίοι είναι απαισιόδοξοι και αρνητικοί, αυτό επηρεάζει και τη δική μας τη ζωή, με αποτέλεσμα να έχουμε δυσάρεστα γεγονότα, από απλά πράγματα, μέχρι την εκδήλωση ασθενειών κ.ο.κ.

Όταν αναφερόμαστε σε ενεργοποίηση του ελληνικού αρχετύπου, άρα εννοούμε, ότι έχει αρχίσει και καλλιεργείται μια σκεπτομορφή, δηλ. ένα σύνολο θετικών ιδιοτήτων και συναισθημάτων, ως προς τα ελληνικά πράγματα, μέσα από την ενεργοποίηση της οποίας, της σκεπτομορφής δηλ. αρχίζει και δημιουργείται μια γέφυρα, μια ένωση ανάμεσα στην Ελλάδα και τον Ελληνισμό, έτσι όπως τον γνωρίζουμε να εκφράζεται σε υλικό επίπεδο και στο ιδεατό του πρότυπο, στο καλύτερο δηλ. δυνατό στάδιο εξέλιξης που θα μπορούσε να έχει με βάση τις παρούσες συνθήκες.

Αυτό σημαίνει ενεργοποίηση του ελληνικού αρχετύπου.

Αυτή η σκεπτομορφή της ενεργοποίησης του ελληνικού αρχετύπου, όπως αυτή που καλή ώρα που καλλιεργούμε εδώ κάθε τρίμηνο. Δεν είμαστε οι μόνοι. Είναι μια ιστορία η οποία έχει ξεκινήσει περίπου μια δεκαετία πριν και την οποία έχουμε δει να εκφράζεται ποικιλοτρόπως.

Θα δούμε τα στάδια μέσα από τα οποία εξελίσσεται μια σκεπτομορφή. Όπως είπαμε κάθε τέτοιο πακέτο, που το ονομάζουμε σκεπτομορφή, χαρακτηρίζεται από σκέψεις, συναισθήματα και προθέσεις, επιθυμίες.

Κάθε σκεπτομορφή μέχρι να γειωθεί, μέχρι ν’ αρχίσει να προκαλεί αυτές τις απαραίτητες αλλαγές σε υλικό επίπεδο, για να την καθιερώσει περνάει από τρία συγκεκριμένα στάδια. Το πρώτο στάδιο που είναι το πιο εύκολο αν και μακροχρόνιο, είναι το στάδιο το νοητικό, δηλαδή πρώτα αρχίζει μια σκεπτομορφή και καθιερώνεται ως τρόπος σκέψης, ως αντίληψη και ως θεωρητική αναγκαιότητα. Αφού λοιπόν εδραιωθεί στο νοητικό επίπεδο των ανθρώπων, μετά περνάει σ’ ένα δεύτερο στάδιο που αφορά περισσότερο στο θυμικό, δηλ. αυτή η νοητική αναγκαιότητα και η γνώση και η αντίληψη, αρχίζει και δημιουργεί, πυροδοτεί την επιθυμία και το πάθος. Και μόνο αν επιτευχθεί μια μόνιμη συναισθηματική έξαρση ως προς το αποτέλεσμα της σκεπτομορφής, τότε περνάμε στο τρίτο στάδιο, όπου αρχίζουν και επέρχονται γεγονότα στο υλικό επίπεδο. Τότε αρχίζουν οι αλλαγές που θα καθιερώσουν τη σκεπτομορφή.

Βρισκόμαστε λοιπόν, σ’ ένα κρίσιμο στάδιο σήμερα όπου έχουμε προσεγγίσει αυτό το δεύτερο στάδιο της πυροδότησης του θυμικού. Εδώ και δέκα χρόνια, η καλλιέργεια αυτής της σκεπτομορφής έγινε όπως είπαμε με πάρα πολλούς τρόπους και επιτεύχθηκε ως εδραίωση στο νοητικό. Αν δείτε στην τελευταία δεκαετία πόσα βιβλία έχουν γραφτεί γύρω από το θέμα του ελληνισμού και την ανάγκη αφύπνισης της Ελλάδας, πόσα άρθρα έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες, πόσες εκπομπές έχουν γίνει, πόσοι όμιλοι ή σύλλογοι έχουν δημιουργηθεί που ασχολούνται ειδικά μ’ αυτό το θέμα, θα εντυπωσιαστείτε πραγματικά.

Αυτό  όμως έγινε και πράγματι έχει δημιουργηθεί αυτή η θεωρητική ανάγκη, γι αυτό έχουμε περάσει σ’ αυτό το στάδιο του θυμικού και εδώ προσέξτε ότι περνώντας στο στάδιο του θυμικού θα ήταν μοιραίο να γίνουν και ορισμένες ακρότητες, ή ορισμένες συμπεριφορές, ή έκφραση συναισθημάτων που σε μας που θεωρούμε τον εαυτό μας πνευματικό άνθρωπο, μπορεί και να μας ξενίζουν.

Όμως αν το δείτε αποστασιοποιημένα το πράγμα, θα καταλάβετε ότι κάθε σκεπτομορφή βρίσκει διέξοδο ν’ αρχίζει να εκφράζεται σε κείνα τα επίπεδα που είναι ευκολότερο, δηλ. ακολουθεί αυτό που λέμε δρόμο της ελάχιστης αντίστασης.

Έτσι λοιπόν εμένα δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση, το ότι σε επίπεδο θυμικού η σκεπτομορφή αυτή σ’ αυτά τα πρώτα της βήματα, εκφράζεται ως επί το πλείστον σε θέματα εθνικού χαρακτήρα, ξεκινώντας από τα εθνικά ζητήματα και φθάνοντας μέχρι το ποδόσφαιρο ή τον αθλητισμό. Είναι τα μόνα πεδία τα οποία αυτή τη στιγμή δίνουν πρόσφορο έδαφος και δημιουργούν υποδοχές για συναισθηματική έξαρση. Έτσι λοιπόν, να διαχωρίσουμε τις πραγματικές συνθήκες οι οποίες προσφέρονται από το επιθυμητό για μας, που προφανώς πιστεύω ότι όλοι μας συμφωνούμε πως το ζητούμενο για το ελληνικό αρχέτυπο δεν είναι η κατάκτηση του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος στο ποδόσφαιρο και ίσως ούτε καν το ιδανικό μας να είναι, η διοργάνωση μιας επιτυχημένης ολυμπιάδας, ή πόσο μάλλον να κερδίσουμε το ματς με την Αλβανία που ακολούθησε, ή με την Τουρκία.

 Όμως δεν θα πρέπει να σνομπάρουμε ούτε να τα βλέπουμε και με ένα τρόπο ελιτίστικο όλα αυτά τα φαινόμενα, γιατί όπως σας είπα, η σκεπτομορφή πάντα εκείνους τους ακροδέκτες μέσα στην κοινωνία οι οποίοι είναι πιο δεκτικοί, ακολουθώντας το νόμο της ελάχιστης αντίστασης, στη διαδρομή της ελάχιστης αντίστασης.

Αν λοιπόν δείτε την πορεία που έχουμε ακολουθήσει μέχρι σήμερα σαν ελληνισμός, θα δούμε ότι τη μερίδα του λέοντος της ενέργειας που έχει καλλιεργηθεί μέχρι τώρα την έχουν απορροφήσει τα εθνικά θέματα και νομίζω ότι τουλάχιστον όσον αφορά τα εθνικά θέματα νομίζω ότι το πράμα έχει πάει αρκετά καλά και σίγουρα θα πάει καλύτερα. Αν θέλουμε να μιλήσουμε όμως ως προς το ευκταίο  και όχι ως προς το αντικειμενικό, θα έλεγα ότι απαιτείται μια πολύ μεγάλη σοβαρότητα απ’ όσους κάνουν συνειδητή δουλειά προκειμένου η ενέργεια της εθνικής συλλογικής σκεπτομορφής να αρχίσει να στρέφεται και σε τομείς περισσότερης ουσίας από πλευράς κοινωνίας δηλ. ν’ αρχίζει να στρέφεται σιγά-σιγά προς τους τομείς της παιδείας, της οικονομίας, της μέριμνας, της κοινωνικής ευαισθησίας, του πολιτισμού. Αυτό είναι κάτι που θα γίνει μοιραία είτε εμείς συνειδητά το σπρώξουμε, το ωθήσουμε είτε όχι. Απλώς αν ακολουθήσουμε μια συνειδητή δράση και μια συνειδητή πόλωση της προσοχής μας, θα επισπεύσουμε πολύ πιο γρήγορα το όλο θέμα.

Όταν λέμε λοιπόν ενεργοποίηση του ελληνικού αρχετύπου, βρισκόμαστε σήμερα σε μια φάση όπου καλούμαστε να στρέψουμε και να γειώσουμε ακόμα περισσότερο την ενέργεια αυτής της συλλογικής σκεπτομορφής από το καθαρά θυμικό επίπεδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα  σ’ ένα επίπεδο έφεσης δηλ. να περάσει σαν μια έφεση και μια ευγενή επιθυμία πλέον στους Έλληνες από τη χοντροκομμένη έκφραση της αναγνώρισης της Ελλάδας ως σούπερ δύναμης, ή ακραίων εκφράσεων του στυλ το ελληνικό DNA και καταστάσεις εθνικιστικές ή ρατσιστικές, που κι αυτές σας επαναλαμβάνω μέσα στο πρόγραμμα είναι, ωστόσο ο πνευματικός άνθρωπος καλείται αυτή την ενέργεια η οποία εκφράζεται, επαναλαμβάνω μ’ αυτό τον πιο πρωτόγονο θυμικό τρόπο, να τη μετατρέψει σε μια έφεση και σε μια ευγενή φιλοδοξία προκειμένου η ανθρωπιά και η αγάπη και η κοινωνική ευαισθησία να εμποτίσουν την κοινωνία μας, αλλά κι αυτό που λέμε ελληνισμός ν’ αγκαλιάσει την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο μέσα από κείνες τις διαχρονικές αξίες τις οποίες διαθέτει η Ελλάδα και οι οποίες αυτή τη στιγμή είναι κοινωνικά ευτελείς, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Σήμερα σ’ ολόκληρο τον κόσμο μπορεί όπως και παλιά στην εποχή του Διαφωτισμού να επικαλούνταν κάποιοι και να επικαλούνται και σήμερα τις αξίες του ελληνισμού και τη γνώση και τη σοφία του ελληνισμού, ωστόσο, βλέπουμε ότι οι προθέσεις τους δεν είναι οι καλύτερες. Θα λέγαμε δηλ. ότι όσον αφορά την αίγλη της Ελλάδας έχουμε κερδίσει πολλούς πόντους, λέγοντας το λαϊκά, όσον αφορά όμως την εκμετάλλευση αυτής της αίγλης για το πώς θα περάσει μες την κοινωνία και τι ιδεολογικό οπλοστάσιο θα δώσει σε κάποιους για να ανεβάσουν το επίπεδο της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο, βλέπουμε ότι επίσης είναι κάτι το οποίο συμβαίνει.

Όταν λοιπόν μιλάμε για πραγματική αφύπνιση του ελληνικού αρχετύπου διευκρινίζω, δεν εννοούμε ούτε να επικρατήσει η Ελλάδα έναντι των άλλων, ούτε η φήμη της απλώς ν’ αγκαλιάσει τον κόσμο, διότι αυτό είναι κάτι που το έχει κάνει ήδη, ούτως ή άλλως.

Αλλά εννοούμε οι θετικές και διαχρονικές αξίες οι οποίες έχουν εκφραστεί απ’ αυτό που λέμε ελληνισμός να μπορέσουν σιγά-σιγά να γίνουν κτήμα όλων των ανθρώπων και όχι μόνο σε ένα διανοητικό επίπεδο, ή σε επίπεδο συμπεριφοράς, αλλά και σε επίπεδο κοινωνίας, σε επίπεδο κοινωνικών θεσμών. Αυτό θεωρούμε ότι ισοδυναμεί με τον ανώτερο ελληνικό δρόμο και αν έχει κάτι να συνεισφέρει η Ελλάδα στην παγκόσμια κοινότητα είναι ακριβώς με το να αποτελέσει ένα πρότυπο ως προς τη λειτουργία των θεσμών της, ένα πρότυπο προς μίμηση, το οποίο θα θελήσουν να το ακολουθήσουν και οι άλλοι, όχι από λύπηση, ή από θαυμασμό ενός αρχαίου μεγαλείου, αλλά επειδή ακριβώς θα βλέπουν να εκφράζεται ένα ανώτερο εξελικτικό μονοπάτι μέσα από τους Έλληνες και εξ επαγωγής θα το πιάνουν αυτό ενεργειακά και θα προσπαθούν κι εκείνοι να το ακολουθήσουν. Αυτό εννοούμε όταν λέμε συνεισφορά της Ελλάδας στην παγκόσμια κοινότητα μέσα από την πορεία προσέγγισης του ανώτερου δρόμου, του ανώτερου εαυτού της που είναι αυτό ακριβώς το ελληνικό αρχέτυπο. Αυτό λοιπόν είναι το αντικείμενό μας, αυτό προσπαθούμε να κάνουμε και μέσα από τον ομαδικό οραματισμό, αυτό προσπαθούν και κάποιες άλλες αντίρροπες, αντίπαλες δυνάμεις, να εξασθενίσουν, ή να αποπροσανατολίσουν. Είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής.

Δεν έχει νόημα όμως να αναφέρεσαι, γιατί θα παρατηρήσατε όλοι σας ότι μόλις πριν από την έναρξη των ολυμπιακών αγώνων, ξεκίνησε κάποια ενεργειακή κόντρα θα λέγαμε και αν κάποιος δεν θέλει να βλέπει τα γεγονότα μ’ έναν τυχαίο τρόπο, αλλά θέλει να τα βλέπει συνδυάζοντας κάποιες συγχρονικότητες, θα παρατηρήσατε ότι πράγματι κάλυψε μια ατυχία ας πούμε εντός εισαγωγικών ατυχία, κάποια πρόσωπα τα οποία θεωρούνταν πρόσωπα κλειδιά για την Ελλάδα, αντιθέτως η Ελλάδα γλίτωσε, διέσωσε το γόητρό της στους ολυμπιακούς μέσω αουτσάιντερς, μέσω κάποιων προσώπων τα οποία δεν τα περιμέναμε.

Αυτή η κόντρα συνεχίζεται και μέχρι τώρα και θα συνεχίζεται, δεν υπάρχει όμως καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης τέτοιου είδους συγκρούσεων, παρά μόνο η σταθερή πόλωση στο θετικό, η σταθερή και απαρέγκλιτη προσήλωση σ’ αυτές τις αξίες που είπαμε, τα ιδανικά, τις θετικές διεξόδους, τις οποίες μπορούμε να κατοχυρώσουμε σιγά-σιγά στην ελληνική κοινωνία. Και αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε όλοι μας αδιαφορώντας από κει και πέρα για οποιεσδήποτε αντιδράσεις υπάρξουν.

Άλλωστε η εκδήλωση μιας αντίδρασης είναι και η μοναδική διαβεβαίωση του ότι κάτι κινείται, νόμος δράσης-αντίδρασης. Εάν δεν υπήρχαν αντιδράσεις θα σήμαινε ενδεχομένως ότι κάνουμε και μια τρύπα στο νερό τόσο καιρό. Προσήλωση λοιπόν, στο θετικό, προσήλωση στις αξίες που πρέπει να κυριαρχήσουν και αδιαφορία για οποιαδήποτε αντίδραση εκδηλώνεται. Είναι κι αυτή μέσα στο πρόγραμμα και ακριβώς δείχνει την επιτυχή πορεία κάποιας αφύπνισης, η οποία ήδη έχει ξεκινήσει.

Μεγάλες Πλάνες και μεγάλες Αλήθειες της Αναζήτησης

Μεγάλες Πλάνες και μεγάλες Αλήθειες της Αναζήτησης 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

 

Το θέμα αυτό θα λέγαμε ότι είναι κάπως συμπληρωματικό των θεμάτων Αιχμής που έχουμε θίξει σε προηγούμενη ομιλία μας.

Θα θυμάστε ότι αναφερθήκαμε στο θέμα της αισιοδοξίας που πρέπει να έχουμε σε σχέση με τις μελλοντικές εξελίξεις. Αναλύσαμε αρκετά διεξοδικά κάποιες παραμέτρους που θα διαμορφώνονται όχι μόνο στην ελληνική κοινωνία, αλλά στην παγκόσμια κοινότητα οι οποίες δείχνουν ότι σημαντικές αλλαγές κυοφορούνται καταρχήν συνειδησιακά και στη συνέχεια βρίσκοντας έκφραση σιγά-σιγά στην καθημερινή και στην κοινωνική μας ζωή.

Τα στοιχεία αυτά που παραθέσαμε είναι απολύτως αληθινά και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την τεράστια διαφορά στη ζωή μας σε σχέση με τα παλιότερα χρόνια.

Όμως όπως σε κάθε νόμισμα, έτσι και στο συγκεκριμένο της αναζήτησης, υπάρχουν δύο όψεις. Αυτή τη δεύτερη όψη θα συζητήσουμε σήμερα, μέσα από αυτήν τη σύντομη εισήγηση που αναφέρεται στις μεγάλες πλάνες και τις μεγάλες Αλήθειες της Αναζήτησης.

Είμαστε σε έναν χώρο, που δεν ξέρω πόσο πετυχημένα έχει καθιερωθεί να λέγεται χώρος της Αναζήτησης, αλλά πράγματι όσοι είμαστε σ΄ αυτόν τον χώρο κάτι ψάχνουμε.

Άρα από αυτήν τη σκοπιά είναι καλό να εξετάζουμε τι πραγματικά μπορεί να βρει κανείς ψάχνοντας και τι νομίζει ότι μπορεί να βρει, ή τι του υπόσχονται συνειδητά ή ασυνείδητα ότι θα βρει.

Έτσι λοιπόν ας κάνουμε μια προβολή όλοι μας στα αρχικά ερεθίσματα που μας ώθησαν να μπούμε στο χώρο της αναζήτησης. Ας θυμηθούμε τον εαυτόν μας σε τι κατάσταση ήταν όταν άρχισε να ασχολείται. Θα θυμηθούμε κάποια αρχικά ερεθίσματα, κάποια βιβλία, κάποιες συζητήσεις, κάποιες εσωτερικές μας παρορμήσεις που μπουχτισμένοι από προβλήματα ή από τη ματαιότητα της πραγματικότητας έτσι όπως τη βιώναμε, νιώσαμε την ανάγκη να κάνουμε μια υπέρβαση της πεζής κατάστασης που χαρακτήριζε τη ζωή μας.

Ασφαλώς κανείς δεν μπορεί να βρει κάτι το αρνητικό σ΄ αυτό. Σίγουρα ο άνθρωπος μέσα του έχει τη δυνατότητα να εξελίσσεται, γι αυτό είναι θετικό κανείς διαπιστώνοντας το επίπεδο που βρίσκεται η ζωή του να θέλει να το υπερβεί, να εξελιχθεί, να γίνει καλύτερος.

Όμως ποια είναι τα αρχικά ερεθίσματα που συνήθως παίρνουμε μπαίνοντας σ΄ αυτόν το χώρο της αναζήτησης;

Από όποια παράδοση κι αν ξεκινήσει κανείς και πάρει ένα βιβλίο στα χέρια του, θα πάρει μια εικόνα εντελώς εντυπωσιακή. Αυτό το ονόμαζε ο Καστανέντα στα βιβλία του «Ιστορίες Δύναμης». Δηλαδή αν πάρει την Αυτοβιογραφία ενός Γιόγκι του Γιογκανάντα που ήταν από τα πρώτα βιβλία που διαβάσαμε πολλοί, παίρνει μια εικόνα ότι με το που θα μπει σ΄ αυτόν τον χώρο θα βρει έναν δάσκαλο ο οποίος θα αρχίσει να εμφανίζει και να εξαφανίζει αντικείμενα, να βγαίνει από το σώμα του και να κάνει αστρικές προβολές, να έχει επαφή με αστρικές οντότητες. Παίρνει μια γεύση που τον προδιαθέτει για κάτι τελείως εξωπραγματικό.

Τι να διαβάσει, να διαβάσει τον Μιλαρέπα, τον μεγάλο γιόγκι του Θιβέτ;

Παρόμοια πράγματα θα διαβάσει για αιωρήσεις, για τρομερές τεχνικές μαγείας, για ανθρώπους που διανύουν φοβερές αποστάσεις μέσα σε δύο ώρες, χωρίς ανάσα και διάφορες άλλες ιστορίες δύναμης.

Να διαβάσει στην Δυτική παράδοση τα βιβλία της Dion Fortune;

Θα νομίζει ότι συνεχώς βρίσκεται σε πάλη με μαύρους μάγους και σφραγίδες του αστρικού και όλα τα σχετικά!

Η ουσία είναι ότι από όπου κι αν ξεκινήσει κανείς αυτά τα ερεθίσματα που δέχεται κυρίως μέσω βιβλίων, αλλά και αντιπροσώπων του χώρου οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο πουλάνε το Θεό και άρα πουλάνε πολύ παραμύθι και πολύ εξωτισμό, έχει μια εικόνα εντελώς διαφορετική από αυτή που θα βρει στην πραγματικότητα.

Έτσι λοιπόν για να συνοψίσουμε τα αρχικά ερεθίσματα στα οποία είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι από μας εδώ μέσα, αποτέλεσαν το αρχικό μας κίνητρο,  μπαίνουμε σ΄ αυτόν τον χώρο με μια ιδέα ότι θα μας ανοίξει το τρίτο μάτι όπως περιγράφει ο Λόμπσανγκ Ράμπα στα βιβλία του, ότι θα γνωρίσουμε κάποιον που θα μας αγγίξει, ή θα μας δώσει σε μια μέρα μια μύηση και ξαφνικά θα αποκτήσουμε διαίσθηση και ενόραση, ότι θα είμαστε το αγαπημένο παιδί των διδασκάλων της Ιεραρχίας με τους οποίους θα έχουμε καθημερινή επαφή, καλύτερη από αυτήν που είχε η Μπλαβάτσκυ, ή η Αλίκη Μπέιλυ.

Πιστεύουμε ότι με το που θα μπούμε εκεί μέσα, επειδή εμείς είμαστε οι σούπερ καλοί, κάποιοι, οι σούπερ κακοί, ασχολούνται μαζί μας οπότε αρχίζουμε και μας δημιουργείται η αίσθηση και πονηρευόμαστε ότι κάποιος μας κάνει κάτι, είμαστε συνέχεια σε συναγερμό, νομίζουμε ότι θα αποκτήσουμε ενόραση, διαίσθηση και το χειρότερο από όλα, πολλοί νομίζουν ότι θα αποκτήσουν δυνάμεις με τις οποίες θα αλλάξουν άρδην τη ζωή τους. Άλλος ότι θα αποκτήσει σύντομα λεφτά, θα είναι οικονομικά ανεξάρτητος και αυτό το ντύνει φυσικά με τη φιλοσοφία ότι όντας οικονομικά ανεξάρτητος θα μπορεί θα υπηρετήσει καλύτερα τους συνανθρώπους του (γιατί χρειαζόμαστε και μια δικαιολογία για κάτι δεν μπορούμε να παραδεχτούμε ότι θέλουμε τα χρήματα μόνο επειδή τα θέλουμε, πρέπει να έχουμε και ένα φιλοσοφικό υπόβαθρο από πίσω!) άλλος νομίζει ότι θα βρει αμέσως τον σύντροφο της ζωής του διότι μπλέκοντας με την αναζήτηση θα βρει το καρμικό του ταίρι, και άλλος νομίζει ότι όλα τα μειονεκτήματα της προσωπικότητάς του μόλις κάνει δυο διαλογισμούς ή πέντε ενεργοποιήσεις των τσάκρας, όλα αυτά  θα στρώσουνε και θα ησυχάσουν και ξαφνικά θα γίνει ένας τέλειος άνθρωπος.

Αυτά είναι πράγματα που όπως είπα τα έχουμε ζήσει όλοι και το πρόβλημα με αυτά ποιο είναι;

Εδώ είναι το θέμα. Συνήθως όταν ξεκινάμε έχουμε όλες αυτές τις φιλοδοξίες για διεύρυνση του νου, για δυνάμεις, για ικανότητες, για τρομερές αλλαγές, για παρέα με εξωδιαστατικές οντότητες, αγγέλους κλπ και ποτέ δεν μας περνά από το μυαλό, ξεκινώντας,  να σκεφτούμε ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΜΑΣ, ΤΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ.

Συνήθως, κανένας δεν μας λέει ότι πόσους βρε παιδιά ξέρουμε τουλάχιστον στην καταγεγραμμένη ιστορία οι οποίοι να θεωρήθηκαν φωτισμένοι, άγιοι ή να είχαν τέτοιου είδους ικανότητες και διασυνδέσεις, πόσους;

Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα.

Από πού και ως που πρέπει να έχει κανείς την υπεροψία και την ψευδαίσθηση κυρίως ότι μπαίνοντας σε έναν τέτοιο χώρο, θα γίνει μύστης ενός τέτοιου επιπέδου;

Αυτό όμως δεν μας το λέει κανένας.

Αυτό έχει μια πολλαπλή αρνητική επίπτωση.

Οι δύο κυριότερες αρνητικές επιπτώσεις είναι:

  • Μας απομακρύνει από τα πραγματικά προβλήματα της προσωπικότητάς μας, λειτουργώντας ως ναρκωτικό. Εκείνο που πρέπει να έχουμε όλοι υπόψη μας είναι το κίνητρο για το οποίο ο καθένας μας μπαίνει στην αναζήτηση. Είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι ιδιοτελές. Αυτός είναι ο λόγος που όλες οι παραδόσεις, συγκαλυμμένα ή φανερά έχουν τολμήσει να το πουν. «Ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται,» «Σκότωσε το εγώ», λέει ο Ινδουισμός. «αν πεθάνεις πριν πεθάνεις δεν θα πεθάνεις όταν πεθάνεις» λένε οι Αγιορείτες. Δεν υπάρχει παράδοση που να μην τονίζει ότι ο εχθρός της αναζήτησης είναι το ίδιο μας το εγώ, η ίδια μας η προσωπικότητα. Έλα όμως που η προσωπικότητα και το εγώ μας είναι εκείνο που μας βάζει μέσα στην αναζήτηση!

Και εδώ έχουμε μια πολύ τραγική αντίφαση, η προσωπικότητά μας ξεκινάει γιατί νομίζει ότι θα πετύχει πράγματα που θα την κάνουν πιο ισχυρή ενώ μπαίνει σε έναν δρόμο ο οποίος είναι μοιραίο κάποια στιγμή να την θανατώσει (όχι με την έννοια της εξαφάνισης αλλά με την έννοια της εναρμόνισης).

Αλλού για αλλού πηγαίνουμε λοιπόν. Γιατί από αλλού ξεκινάμε μιας που η αρχική μας αφορμή και το αρχικό μας κίνητρο είναι υποσυνείδητα καθαρά προσωπικό και αλλού διαπιστώνουμε σιγά-σιγά ότι αρμενίζουμε.

Αυτή είναι η πρώτη αρνητική κατάσταση.

Σε αυτή τη φάση ας κάνουμε μια προβολή να θυμηθούμε πιο ήταν το αρχικό μας κίνητρο. Θα δούμε ότι συνήθως, η φάση κάτω από την οποία ξεκινάμε την αναζήτηση είναι μια φάση προβλημάτων. Είτε έχουμε χωρίσει με κάποιον σύντροφό μας και είμαστε σε μια κατάσταση που νιώθουμε μοναξιά και κενό. Είτε έχουμε βιώσει κάποιον μικρό, ή μεγάλο θάνατο. Είτε έχουμε απογοητευθεί από κάποια επαγγελματική μας αποτυχία. Είτε έχουμε συμπιεστεί από κάποιες συνθήκες και νιώθουμε πνιγμένοι. Από όπου και αν το πιάσουμε ακόμα κι αν ξεκινάμε από προσωπικά, ψυχολογικά προβλήματα θα βρούμε ότι πάντα το αρχικό κίνητρο είναι ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ.

Εμείς αυτό το έχουμε βαφτίσει υπέρβαση, αλλά αν το ψάξετε καλά θα δείτε ότι το βαθύ μας κίνητρο είναι να ξεφύγουμε, να ησυχάσουμε, να διώξουμε τους παράγοντες εκείνους που μας προκαλούν πόνο.

Εκείνο που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, πράγμα που δεν γίνεται. Και κάποια στιγμή όσο και να ξεφεύγουμε, είμαστε αναγκασμένοι να γυρίσουμε πίσω και να τον αντιμετωπίσουμε. Γιατί αν δεν το κάνουμε αυτό δεν μπορούμε να προχωρήσουμε πουθενά.

Πρώτο λοιπόν μεγάλο συμπέρασμα και μεγάλη αλήθεια είναι ότι δεν μπορεί κανείς να προχωρήσει και να απαλλαγεί από τις πλάνες της αναζήτησης αν δεν αποφασίσει να αντιμετωπίσει τον ίδιο του τον εαυτό και να σταθεί μπροστά του, να τον δει κατάματα και να λύσει αυτούς τους κόμπους οι οποίοι αρχικά τον οδήγησαν να μπει στο χώρο της αναζήτησης.

  • Ο δεύτερος αρνητικός παράγοντας είναι ότι με αυτό το κλίμα το καλλιεργημένο και με αυτή τη μυθοπλασία η οποία χαρακτηρίζει το χώρο, ο ίδιος ο χώρος στιγματίζεται από τη στιγμή που συνήθως μόλις περάσει κάποιο χρονικό διάστημα και δούμε ότι κάνοντας 10, 50, 100 φορές μια πρακτική διαλογισμού ή διαβάζοντας κάποια πράγματα, κάνοντας πέντε προσπάθειες δούμε ότι δεν προχωράμε ή δούμε ότι για κάποιους λόγους ο αρχικός μας ενθουσιασμός κάμφθηκε και εδώ ερχόμαστε πάλι ενώπιος ενωπίω και πρέπει να αντιμετωπίσουμε απευθείας κάποια προβλήματά μας, συνήθως εκεί αντί να καταλάβουμε ότι αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε παρατάμε τον χώρο αναζήτησης στον οποίον βρισκόμαστε γιατί π.χ. τα βρήκαμε μπαστούνια, γιατί δεν φωτιστήκαμε τόσο γρήγορα όσο νομίζαμε, ή γιατί δεν αποκτήσαμε τις σούπερ δυνάμεις ή δεν γίναμε ευτυχισμένοι από εκεί που ήμασταν δυστυχισμένοι και λέμε «μάπα το καρπούζι» πάμε παρακάτω.

Πηγαίνουμε στη συνέχεια σε έναν επόμενο χώρο επειδή ο προσωπικότητά μας ποτέ δεν πιστεύει ότι φταίει, άρα φταίει ο χώρος της αναζήτησης στον οποίον βρεθήκαμε, παρατάμε λοιπόν τον συγκεκριμένο χώρο και πηγαίνουμε σε έναν άλλον.

Εκεί, επειδή συναντάμε καινούργια πρόσωπα, επειδή είναι άλλες οι τεχνικές, επειδή είναι άλλο το περιβάλλον μας ξαναπιάνει ο ενθουσιασμός. Λέμε «ά, τι ωραία, εδώ είμαστε!» Περνάει και εκεί ένα χρονικό διάστημα. Ξαναερχόμαστε αντιμέτωποι με τα συνήθη προβλήματά μας όταν ξεφουσκώσει ή σπάσει η φούσκα της πρώτης εντύπωσης και αποφαινόμαστε για άλλη μια φορά ότι ούτε αυτός ο χώρος είναι άξιος για μας που είμαστε τόσο ισχυρά μυημένοι, να μας φιλοξενήσει και πάμε παρακάτω.

Κι έτσι βλέπουμε σε όλο τον κόσμο να έχει δημιουργηθεί μια στρατιά αναζητητών οι οποίοι δεν μπορούν να προχωρήσουν παρακάτω. Δυστυχώς βράζουν στο ζουμί τους διότι είναι σαν τις πεταλουδίτσες που νομίζουν ότι πετώντας από άνθος σε άνθος να πάρουν το νέκταρ, βρίσκουν κάποιες θεωρητικές δικαιολογίες ότι κάποια στιγμή θα συμπληρώσουν το παζλ της αναζήτησης, διότι άλλες πληροφορίες πήραν από τον τάδε και άλλες πληροφορίες πήραν από τον άλλον και αγνοούν ότι οι πληροφορίες δεν παίζουν κανέναν ρόλο, είναι ένα κενό πράγμα. Και με αυτόν τον τρόπο περνάει ο καιρός, το κεφάλι φουσκώνει από πληροφορίες μέχρι που κάποια στιγμή ή τα παρατάνε τελείως, ή γίνονται οι λεγόμενοι συνταξιούχοι του χώρου οι οποίοι έχουν περάσει, έχουν δώσει το παρόν και έχουν αποφοιτήσει από ένα σωρό χώρους της αναζήτησης, είναι πλέον οι βετεράνοι αν και όχι οι φτασμένοι, χαίρουν σεβασμού γιατί τους ξέρουν οι πάντες, αλλά των ίδιων η καρδούλα τους το ξέρει κατά πόσον είναι ευτυχισμένοι και τι πράγματα έχουν εμπεδώσει.

Κάπως έτσι λοιπόν είναι η αλήθεια.

Να δούμε τουλάχιστον, ποια είναι τα πράγματα που μπορεί κανείς να αποκομίσει μέσα από αυτήν την περιπέτεια της αναζήτησης.

Για να μην απομυθοποιούμε τελείως το τοπίο, σας είπα στην αρχή ότι υπάρχουν κάποια λίγα άτομα –μετρημένα στα δάχτυλα- που βίωσαν πράγματι τέτοιου είδους εμπειρίες σαν κι αυτές που περιγράφονται στα βιβλία ή στις προφορικές παραδόσεις του χώρου.

Όμως δεν θα πρέπει πρώτον, να έχουμε την αυταπάτη ότι θα είμαστε ένας από αυτούς και δεύτερον να ξέρουμε πολύ καλά ότι για να γίνει κανείς ένας από αυτούς, δεν μπορεί να γίνει επειδή έτσι το θέλει ο ίδιος.

Μετράει η Χάρις, η ανταπόκριση εκ των Άνω δηλαδή.

Μετράει το παρελθόν του καθενός καρμικά και κυρίως όπως το είπαμε και πριν όλοι το ξέρουν ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο σ΄ αυτό το τελικό άλμα είναι η ίδια μας η προσωπικότητα, το ίδιο μας το εγώ.

Άρα αντί κανείς να ονειρεύεται πως μπορεί να γίνει Ιησούς στη θέση του Ιησού, ή Βούδας στη θέση του Βούδα το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει είναι να δουλέψει, να εργαστεί όσο το δυνατόν καλύτερα μπορεί με τον εαυτόν του, με την προσωπικότητά του, να εξωραΐσει και να λειάνει ότι μπορεί από εκείνες τις πτυχές της προσωπικότητάς του που τον βασανίζουν  και τον καθηλώνουν. Και αν κάποτε μπορέσει να λειτουργήσει στα αληθινά ανιδιοτελώς και στα αληθινά σε αρμονία και σε επαφή με το όλον, τότε βλέπουμε αν θα επιλεγεί από την Χάρη, ή θα επιλεγεί από κάποιες ανώτερες δυνάμεις για να μπορέσει να προσφέρει, να υπηρετήσει.

Μέχρι όμως και όσο κουβαλάει ο καθένας επάνω του αυτήν την προσωπικότητα που μας απορυθμίζει, μας φέρνει πόνο, μας απομακρύνει από το δρόμο μας δεν έχει νόημα να καλλιεργούμε τέτοιου είδους φρούδες ελπίδες.

Το μόνο που έχει νόημα είναι όσο μπορούμε, σταθερά και προσηλωμένα, να εργαζόμαστε με την προσωπικότητά μας, να κάνουμε δουλειά.

Αυτή είναι λοιπόν μια πρώτη αλήθεια.

Στην πορεία αυτή και όσο εργάζεται κανείς με την προσωπικότητά του αναδύεται μια δεύτερη αλήθεια μέσα από την αυτοπαρατήρηση που κάνουμε στον εαυτόν μας, είτε μέσω μιας διδασκαλίας, ενός ομίλου, είτε ακόμα και μόνοι μας. Η αλήθεια αυτή που αναδύεται είναι ότι είμαστε ανεπαρκείς.

Συνειδητοποιούμε πράγματα που στην αρχή δεν μπορούσαμε να τα συνειδητοποιήσουμε και αρχίζουμε και βλέπουμε κατάματα τις αδυναμίες μας, τους εγωισμούς μας, σταματάμε να τα κουκουλώνουμε και να τα χρυσώνουμε και τα βλέπουμε έτσι όπως είναι.

Αυτή η αλήθεια μπορεί να μην είναι η ενόραση που νομίζαμε ότι θα αποκτήσουμε, ή οι τρομερές τηλεπαθητικές ικανότητες, αλλά είναι ένα πολύ πιο σημαντικό χάρισμα από αυτά.

Η σημασία του να μπορέσουμε να δούμε τον εαυτόν μας όπως είναι ακόμα κι αν φρικάρουμε όταν αρχίζουμε να το διαπιστώνουμε αυτό το πράγμα αποτελεί μια ικανότητα, ένα σίντι, ένα χάρισμα το οποίο είναι πολύ πιο σπουδαίο από το να κάνει κάποιος έτσι και να μετακινεί αντικείμενα, ή να μαντεύει τις σκέψεις του άλλου.

Γιατί ακόμα και όταν μετακινείς αντικείμενα τι θα το κάνεις, σε τι θα σου χρησιμεύσει; Ότι δεν θα σε κάνει να πηγαίνεις στο μπακάλη να ψωνίζεις, αυτό είναι το πρόβλημά σου, σε τι θα σε κάνει πιο ευτυχισμένο;

Όσο μπαίνεις σ΄ αυτόν τον δρόμο αρχίζεις να αποκτάς μια ενσυναίσθηση, μια αυτογνωσία ότι βλέπεις πλέον την προσωπικότητά σου, τον εαυτόν σου γυμνό.

Αυτή η αλήθεια σε φέρνει και σε μια μεγάλη δοκιμασία.

Κινδυνεύεις σ΄ αυτήν τη φάση να απογοητευθείς. Διαπιστώνοντας πόσο ανεπαρκής είσαι, πολλές φορές σε βάζει στο δίλημμα και λες «αν είμαι έτσι όπως είμαι καλύτερα να μην έβλεπα, καλύτερα να μην το καταλάβαινα, καλύτερα ο συνάνθρωπός μου που ζει στον κόσμο του και νομίζει ότι είναι μια χαρά και δεν έχει πάρει χαμπάρι τι κουσούρια έχει πάνω του, από μένα που το έχω καταλάβει και δεν μπορώ να κάνω τίποτα.»

Μέσα από αυτήν την απομυθοποίηση -όποιος την αντέξει- σιγά-σιγά αποκτά και αναδύεται μέσα του μια δεύτερη αλήθεια.

Ποια;

Ότι αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ίδιος και αυτή η ατέλεια που είχε δει ότι τον χαρακτηρίζει δεν είναι καθόλου προσωπική του υπόθεση εντέλει.

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη αλήθεια.

Τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες ατέλειες τα βλέπει να προβάλλονται σαν καθρέφτης σε όλους γύρω του.

Και τότε αρχίζει και συνειδητοποιεί την κοινότητα και την ενότητα της ύπαρξης.

Και αρχίζει και αναδύεται μια δεύτερη αλήθεια η οποία δεν είναι φιλοσοφική ούτε νοητική, αλλά βιωματική ότι στην ουσία όταν δεις καλά τον εαυτόν σου και τον συμπονέσεις γι αυτά που συμβαίνουν και για τις ανεπάρκειές του, αρχίζεις και συμπονάς τους πάντες και αρχίζεις και βιώνεις ότι υπάρχει μια ενότητα των φαινομένων και των προσώπων και ότι η ύπαρξη δεν λειτουργεί διαφορετικά μέσα από σένα και μέσα από τον διπλανό, αλλά λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Αυτό λοιπόν είναι η δεύτερη μεγάλη αλήθεια που μπορεί να μην είναι καθόλου φανταιζί σαν αυτές που διαβάζουμε στα βιβλία που είπαμε, αλλά είναι πολύ πιο ουσιαστική από όλα τα κατορθώματα του κάθε γιόγκι, ή του κάθε μύστη για τα οποία διαβάζουμε.

Τρίτον αφού έχουμε έρθει ενώπιος ενωπίω, έχουμε δει τον εαυτόν μας όπως είναι τον έχουμε συμπονέσει, όπως είπαμε και έχουμε αντιληφθεί ότι η ύπαρξη όπως φωνάζει με αγωνία μέσα από μας με τον ίδιο τρόπο φωνάζει και μέσα από όλα τα υπόλοιπα όντα, αρχίζουμε και αντιλαμβανόμαστε ότι μέσα σε αυτή την κοινότητα, η κάθε μονάδα πλέον της ύπαρξης χαρακτηρίζεται από μια ασύγκριτη μοναδικότητα. Και έτσι ότι είναι πολύ σημαντικό να τιμούμε την μοναδικότητα του καθενός και άρα να τιμούμε και τη μοναδικότητα τη δικιά μας.

Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό το πράγμα που είναι μια τρίτη μεγάλη αλήθεια, τότε είναι η μόνη φάση που γινόμαστε ειλικρινά φίλοι με τον εαυτόν μας που συμφιλιωνόμαστε δηλαδή μαζί του και τότε πλέον είναι ζήτημα καθαρά ενέργειας να μαζέψουμε την απαραίτητη ενέργεια, το απαραίτητο ποσόν δύναμης για να μπορέσουμε να αλλάξουμε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία έχουμε συμπονέσει πάνω μας.

Αυτό είναι και το τελευταίο στάδιο και η τελευταία αλήθεια, η οποία είναι και η πιο δύσκολη από όλες και εκεί κρίνονται και οι περισσότεροι για το αν θα μπορέσουν να έχουν μια τελική επίτευξη, ή όχι.

Δεν μιλάμε λοιπόν για δύναμη του στυλ αν θα μπορούμε να τρέχουμε μερόνυχτα με 100 χλμ την ώρα, για δυνάμεις που να μας κάνουν να ανυψωνόμαστε, ή να γινόμαστε αόρατοι, διότι αυτά δεν χρησιμεύουν σε τίποτα απολύτως, αλλά μιλάμε σε ένα μη συμβολικό επίπεδο, σε ένα πραγματικό επίπεδο, ότι η τρίτη αλήθεια  είναι μέσα από το δρόμο της αναζήτησης, κάποια στιγμή αρχίζουμε και μαζεύουμε και νιώθουμε να σχηματίζεται πάνω μας η απαραίτητη ενέργεια για να μπορέσουμε να αλλάξουμε αυτές τις πτυχές της προσωπικότητας οι οποίες εμποδίζουν την ύπαρξη να λειτουργήσει ελεύθερα μέσα από μας.

Όταν αρχίζει και γεννιέται αυτό το ποσόν ενέργειας, τότε μόνο μπορεί να έλθει η πραγματική απελευθέρωση, η οποία μπορεί να μην εκφράζεται με θαύματα, εκφράζεται όμως με το μεγάλο θαύμα ότι η ύπαρξη βρίσκει επιτέλους μια μονάδα, ένα μέσον να τιμήσει τον ίδιο τον εαυτόν της.

Και αυτή είναι στην ουσία η έννοια της απελευθέρωσης, η έννοια της πραγμάτωσης. Ότι η ύπαρξη μπόρεσε να εκμεταλλευθεί στο μέγιστο βαθμό μια συγκεκριμένη μονάδα, ένα συγκεκριμένο άνθρωπο για να λειτουργήσει από μέσα του  με τον τελειότερο τρόπο.

Η αναζήτηση λοιπόν της τελειότητας με σεβασμό στην μοναδικότητα του καθενός μας είναι το ύστατο στάδιο δύναμης το οποίο μπορεί να πετύχει κάθε ενσαρκωμένος. Αν αυτό θα συνοδευτεί με φοβερές θεραπευτικές ικανότητες, με θαύματα ή με άλλου είδους χαρίσματα δεν έχει καμιά απολύτως σημασία, πιστέψτε με, όλα αυτά έρχονται και παρέρχονται δεν επηρεάζουν σε τίποτα το περιβάλλον. Το να θεραπεύσει κάποιος δέκα ανθρώπους όταν θα γίνουν καλά, θα ξαναρχίσουν τις ίδιες βλακείες να κάνουν. Και να κάνει το σούπερ θαύμα κάποιος θα τον βγάλουν στα παράθυρα στην τηλεόραση και θα τον ξεφτιλίσουν μέσα σε μια βδομάδα. Δεν παίζουν ρόλο αυτά. Ακόμα και στην εποχή του Χριστού δεν πάει να έκανες ότι θαύμα να είναι, είδαμε πως καταντάνε τα θαύματα.

Η  τέλεια λοιπόν επίτευξη που μπορεί κάποιος να έχει, σας είπα, είναι το να δώσει το έδαφος, κάνοντας εκείνες τις απαραίτητες αλλαγές επάνω του,  στο ρεύμα της ζωής και της ύπαρξης να λειτουργήσει από μέσα του με τον τελειότερο δυνατό τρόπο.

Αυτή είναι λοιπόν η τρίτη μεγάλη αλήθεια της ύπαρξης.

Αν θέλουμε τώρα να συνοψίσουμε όλα αυτά που είπαμε σήμερα θα λέγαμε ότι το να επιμένεις σε ένα δρόμο δεν πρέπει καθόλου να σχετίζεται με αυτά τα αποτελέσματα που νόμιζες, ή ακούς δεξιά και αριστερά, ότι θα πρέπει να έχεις.

Αντίθετα το να επιμένεις σε έναν δρόμο της αναζήτησης σημαίνει ότι είσαι αποφασισμένος να αποκτήσεις αυτογνωσία, να αποκτήσεις αίσθηση ενότητας με το όλον και τρίτον να αλλάξεις δραστικά επάνω σου ότι εμποδίζει το ρεύμα της ύπαρξης, να περάσει από μέσα σου και να αφήσει τα αποτυπώματά του με τον τελειότερο δυνατό τρόπο σεβόμενος την μοναδικότητά σου.

Αυτό είναι ότι πρέπει να έχει στο νου του ο καθένας να πετύχει μέσα από αυτήν την ιστορία και τίποτα παραπάνω. Κι αν έρθει κάτι παραπάνω θα είναι μόνο και μόνο για πολύ ειδικούς και συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους εμείς δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε.

Αυτό δεν είναι έτσι όπως το βιώνω εγώ, καθόλου απογοητευτικό. Αν μπήκατε σ΄ αυτόν τον δρόμο για να γίνετε φακίρηδες πιστεύω ότι καλά θα κάνετε να βγείτε. Όσοι όμως έχετε αποκτήσει αυτήν τη σοβαρότητα να εννοείτε και να αντιλαμβάνεστε αυτά τα οποία συζητήσαμε σήμερα, νομίζω ότι κάθε άλλο παρά θα πρέπει να σας κάνουν να απογοητευθείτε, γιατί θα έχετε συνειδητοποιήσει, αντιθέτως ότι σε όλα αυτά τα χρόνια τουλάχιστον σ΄ αυτά που θίξαμε εδώ σίγουρα θα έχετε προχωρήσει.

Είναι αμαρτία να σκεφτόμαστε ότι δεν μας αρκεί το λίγο, αλλά θέλουμε το πολύ. Γιατί το πολύ είναι ιδεατό, το λίγο είναι απτό και υπαρκτό και κάτι το οποίο έχουμε ήδη καταφέρει, το έχουμε κάνει. Και μόνο μέσα από αυτή την λογική μπορούμε να προχωρήσουμε.

Αυτά είχα να σας πω. Πιστεύω ότι είναι ένα υλικό και θετικό το να μπορούμε να συζητάμε ειλικρινά μερικά πράγματα μεταξύ μας και ότι θα αποτελέσει μια αφορμή ίσως η σημερινή κουβέντα για τον καθένα να κάνει μια μικρή ανασκόπηση στο, σε τι πλάνες μπορεί να έχει πέσει. Και στο τι πράγματα έχει αληθινά κατακτήσει, έτσι ώστε να στρέψει τις προσπάθειες του σε ουσιαστικά πράγματα και όχι να κτυπά το κεφάλι του στον τοίχο ότι είναι δυστυχισμένος, ότι δεν κατάφερε να γίνει ο τάδε μάστερ θεραπευτής, ή ότι επειδή ακούει πράγματα που υποτίθεται ότι κάνουν οι άλλοι, αυτός να αισθάνεται μειονεκτικά επειδή υποτίθεται ότι δεν τα κάνει. Από παραμύθι έχουμε χορτάσει από εκεί και πέρα το θέμα είναι αν θα βρούμε το κουράγιο να δουλέψουμε και με πέντε αλήθειες.

Θέματα Αιχμής

Θέματα Αιχμής 900 600 ΠΑΔΙΣΥ
Ομιλία του Στάμου Στίνη στον Οραματισμό του Μαρτίου 2009

 

Θα αφιερώσουμε σήμερα την ομιλία μας στην καταπολέμηση του φόβου. Το θέμα που είχε ανακοινωθεί αυτό είναι στην ουσία, κάποια σημεία αιχμής, όπως είχαμε πει για τον 21o αιώνα. Επιλέξαμε, δε, να συζητήσουμε αυτό το θέμα για τον απλό λόγο ότι σύμφωνα με πολλούς, έτσι όπως διαγράφεται το πρόβλημα, είναι αρκετά επικίνδυνο και καλλιεργεί έναν τρόμο στον κόσμο. Εξηγούμαι, πριν ήταν το Αφγανιστάν, σήμερα το Παλαιστινιακό κ.λπ. Yπάρχει ένας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών, ο οποίος καλλιεργεί και υφίσταται την καλλιέργεια μιας απαισιοδοξίας γιατί σκέφτεται ότι από την μια υπάρχει ο πυρηνικός κίνδυνος, από την άλλη τα χημικά και βιολογικά όπλα, η κλωνοποίηση του ανθρώπου, τα μεταλλαγμένα προϊόντα, το περιβάλλον το οποίο μέρα με τη μέρα υφίσταται σημαντικές φθορές και επί πλέον έχουμε ένα κράτος το οποίο δεν διασφαλίζει τη ζωή των πολιτών.

Όλα αυτά, όχι αδίκως, φοβίζουν πολλούς οι οποίοι μιλάνε για μια περίοδο αποκάλυψης, κατά κάποιο τρόπο.

Χωρίς λοιπόν να θέλουμε να αναιρέσουμε την ύπαρξη των πολλών και σοβαρών αυτών προβλημάτων, πιστεύω ότι θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας και σ’ αυτά που πρέπει να κάνουμε εμείς ως συνειδητοί πολίτες, αλλά και σε κάποια πολύ σημαντικά σημεία φωτός τα οποία έχουν ήδη αρχίσει να φαίνονται και να λειτουργούν από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα.

Αν δούμε την επικινδυνότητα της κατάστασης που διανύουμε σήμερα και για τις κοινωνίες και για το οικοσύστημα, θα πρέπει, ως πρώτο σημείο, να λάβουμε υπόψη μας τον νόμο της κυκλικότητας, αλλιώς γνωστό ως τον νόμο των εναλλαγών.

Με λίγα λόγια, αν και οι πιο πολλοί θα τον έχετε ακουστά, υπενθυμίζω ότι η κεντρική του ιδέα είναι ότι, τη στιγμή που το σκοτάδι είναι πιο βαθύ, αρχίζει και γεννιέται το φως. Δεν υπάρχει νύχτα που να μην φέρει μέσα της το σπόρο της ημέρας, δεν υπάρχει ημέρα που να μην φέρει μέσα της το σπόρο της νύχτας, δεν υπάρχει περίοδος ευτυχίας που να μην δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια επερχόμενη ατυχία, δεν υπάρχει εποχή που, όπως λέμε λαϊκά, να έχεις πιάσει πάτο και να μην εμπεριέχει μέσα της μια σημαντική ανάκαμψη.

Έτσι, λοιπόν, με μαθηματική ακρίβεια, κάθε φορά που η ανθρωπότητα μπαίνει σε μια κατάσταση παρακμής, συμβαίνει να αρχίσουν να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια μεγάλη επερχόμενη αναγέννηση.

Γιατί να συμβαίνει, άραγε, κάτι τέτοιο;

Γιατί να πρέπει να περνάμε όλοι μας και η ανθρωπότητα συνολικά, από μια τέτοια κατάσταση και να μην μπορούμε συνεχώς να προοδεύουμε και να προχωρούμε εξελικτικά;

Γιατί να υπάρχει αυτή η σπείρα η οποία μας ταλαιπωρεί και να πρέπει να μας περνάει από σκοτεινές περιόδους για να μπορέσουμε μετά να βγούμε στο φως;

Είναι θέμα δοκιμασίας.

Και η δοκιμασία δεν είναι ούτε για να τιμωρηθεί ο άνθρωπος για τις αμαρτίες του, ούτε για να δουν κάποιοι αν είμαστε καλά παιδιά. Όπως η ίδια η ζωή φροντίζει προκειμένου να γίνει γερό ένα παιδί, από τα εκατομμύρια σπερματοζωάρια στην ερωτική πράξη, να μπορέσει να φτάσει το πιο γρήγορο για να έχει ποιότητα ο καινούργιος άνθρωπος, έτσι και σε κάθε είδος ζωντανό, αλλά και στην καθημερινή ζωή μας, θα έχετε παρατηρήσει ότι η ίδια η ζωή δημιουργεί δοκιμασίες και δυσκολίες για να βεβαιωθεί για την αξία, την αντοχή και την επιμονή κάποιου συγκεκριμένου είδους, προτού του εμπιστευθεί κάποιο σημαντικό ρόλο. Είναι ένας συμπαντικός νόμος που δημιουργεί αυτές τις καταστάσεις, τα εμπόδια και τις δοκιμασίες. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε σίγουροι ότι το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και τώρα..

Ποιο, δηλαδή;

Το ότι αυτή τη στιγμή περνάμε μια περίοδο εξετάσεων για την ανθρωπότητα.

Ο άνθρωπος δέχτηκε γνώση. Το σύμπαν του εμπιστεύτηκε κάποιες δυνάμεις τις οποίες κλήθηκε να αναπτύξει. Είναι το μόνο ον πάνω στον πλανήτη που μπορεί και διαχειρίζεται τους ενεργειακούς πόρους, έχει την ευθύνη για τα υπόλοιπα όντα, έχει την ευθύνη για το φυτικό βασίλειο και είναι το μόνο ον το οποίο μπορεί να δρα με αυτή την ελεύθερη βούληση που διαθέτει. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που αυτές οι δυνάμεις τις οποίες εμπιστεύτηκαν στον άνθρωπο τον έχουν φέρει σε ένα στάδιο εξέλιξης το οποίο όμως, καλώς ή κακώς, είναι αναντίστοιχο με το επίπεδο της συνειδησιακής του εξέλιξης. Περνάμε, λοιπόν, αυτή την μεγάλη δοκιμασία για τον απλό λόγο ότι ενώ το κατώτερο νοητικό μας, σαν ανθρωπότητα, έχει ανέβει και έχει εξελιχθεί πάρα πολύ, αν θέλετε με εσωτερικούς όρους, δεν έχει εξελιχθεί ακόμη το κέντρο καρδιάς, ώστε να μπορέσει να προσεγγιστεί το ανώτερο νοητικό.

Διαθέτουμε μια μεγάλη προσδοκία, διαθέτουμε φοβερές γνώσεις, διαθέτουμε όπλα τα οποία μπορούν να ισοπεδώσουν ή να ανατινάξουν εκατό φορές έναν πλανήτη σαν τη γη, δεν έχει γίνει όμως το αντίστοιχο άνοιγμα, το αντίστοιχο προχώρημα στο επίπεδο της συνείδησής μας.

Αυτό είναι, λοιπόν, το στοίχημα το μεγάλο το οποίο παίζεται για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Εάν θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε, πριν καταστραφούμε, σ’ αυτήν την απαραίτητη συνειδησιακή αφύπνιση.

Εάν καταφέρουμε κάτι τέτοιο, τότε ο ρόλος του ανθρώπου θα προκύψει δραματικά αναβαθμισμένος, μέσα στο κοσμικό παιχνίδι και θα του εμπιστευτούν πολύ περισσότερα πράγματα από αυτά που χειρίζεται αυτή τη στιγμή.

Θέλω να ξεκαθαρίσουμε και να βγάλουμε τελείως από το νου μας την πιθανότητα, όλα αυτά να γίνονται στην τύχη.

Προσέξτε το αυτό, γιατί σκόπιμα καλλιεργείται αυτό το πνεύμα, ότι δεν βαριέσαι, όλα μπορεί να γίνονται έτσι και ποιος σου είπε ότι μπορεί να υπάρχει από πίσω κάποιο σχέδιο, άμα πεθάνουμε θα μας φαν τα σκουλήκια. Αυτά τα επιχειρήματα που ακούμε δεξιά και αριστερά, μαχαίρια κρύβουν από πίσω, φίλες και φίλοι. Διότι δεν είναι απλώς ότι ο θεός δεν παίζει ζάρια, όπως λένε ότι είπε ο Αϊνστάιν, αλλά η στοιχειώδης λογική. Αν κανείς τη χρησιμοποιεί σε αυτό που αποκαλείται πραγματικότητα, του δείχνει ότι αυτοί οι συμπαντικοί νόμοι, ακόμη και στο σημερινό επίπεδο που βιώνουμε όλοι μας, έτσι όπως είναι δομημένοι και κρατάνε σε ισορροπία το σύμπαν, δεν υπάρχει καμία περίπτωση, με βάση την στατιστική και τις δυνατότητες να είναι κατά τύχη.

Αν κοιτάξουμε τον συνδυασμό των στοιχείων, τον τρόπο με τον οποίο δομούνται τα άτομα και τα μόρια, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να σκεφτούμε ότι όλα αυτά να προέκυψαν στην τύχη.

Αλλά εκεί που είναι το αποκορύφωμα είναι ότι αν κοιτάξουμε τους έμβιους οργανισμούς και τον κυρίαρχο έμβιο οργανισμό στον πλανήτη που είναι ο άνθρωπος, δεν υπάρχει ούτε μία πιθανότητα στο τρισεκατομμύριο να έχει δημιουργηθεί με τυχαίο συνδυασμό στοιχείων ένα τέτοιο ον με τέτοιες λειτουργίες.

Είναι φανερό ότι ο άνθρωπος είναι κατασκευασμένος από μια ανώτερη διάνοια. Από μια κοσμική διάνοια.

Δεν θα μπούμε στη λεπτομέρεια εάν αυτή η κοσμική διάνοια που κατασκεύασε τον άνθρωπο ήταν ο ίδιος ο θεός κατευθείαν, ή ισχύει κάτι από τις διάφορες θεωρίες που υπάρχουν. Όποιος και αν τον δημιούργησε. Εκείνο που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ και να μην απογοητευόμαστε είναι, ότι πίσω από την πραγματικότητα, υπάρχει και εργάζεται μια κοσμική συνείδηση. Δεν έχει καμία σημασία αν αυτός ο υπερνούς που δουλεύει από πίσω, θα πρέπει αναγνωρίζεται με την θρησκευτική του χροιά ως Θεός, ή θα πρέπει να αναγνωρίζεται με μια πιο τεχνοκρατική χροιά όπως το νοήμον σύμπαν, η νοήμων φύση κλπ.

Σημασία έχει ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη κοσμική διάνοια που δουλεύει από πίσω. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, διότι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα βαδίζουν κατόπιν σχεδίου.

Αν, λοιπόν, δούμε μέσα από αυτό το πλαίσιο, αυτή την πολύ μικρή ιστορική περίοδο που διανύουμε σήμερα, μπροστά, στη ροή της εξέλιξης της ανθρωπότητας και του κάθε κινδύνου, το μόνο λογικό συμπέρασμα στο οποίο μπορεί να καταλήξει κανείς είναι ότι περνάμε κάποια περίοδο κρίσης, στην οποία τι είναι αυτό που κρύβεται;

Είναι η ικανότητά μας να διαχειριστούμε όσες ικανότητες και γνώσεις κάποιοι μας εμπιστεύτηκαν. Εδώ, ολοκληρώνοντας, παίζεται το παιχνίδι που είναι το μεγάλο στοίχημα αν θα κατορθώσουμε να υπερβούμε αυτή την αδυναμία που έχουμε στον παράγοντα συνείδηση, ως ανθρώπινο είδος, και να μπορέσουμε έτσι να πάρουμε αναβαθμισμένο εξελικτικά ρόλο που θα μας δώσει πρόσβαση σε νέα επίπεδα ασύλληπτης γνώσης.

Είναι κάτι το οποίο μας περιμένει.

Δεν πρέπει γι’ αυτό τον λόγο να βλέπουμε ποτέ μα ποτέ το ποτήρι μισοάδειο. Είναι μέσα στο πλάνο εκείνων που θέλουν να καθυστερήσουν την εξέλιξη. Θα έχετε ακουστά όλοι σας για την έννοια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Είναι κάτι σαν κι’ αυτό που κάνουμε εμείς εδώ, από τη θετική του πλευρά, τον οραματισμό για την Ελλάδα. Αν, δηλαδή, αρχίσουμε και καλλιεργούμε μια φήμη ότι θα γίνει κάτι και αν αυτή τη φήμη την πιστέψουν πάρα πολλοί, αρχίζει σιγά-σιγά και δομείται μια σκεπτομορφή η οποία διαδίδεται. Και διαδιδόμενη φτάνει στο τέλος να υλοποιηθεί. Δεν έχει σημασία εάν μια ιδεολογία ή μια προφητεία που πιστεύει ότι θα γίνει κάτι είναι γνήσια ή όχι, γνήσια με την έννοια ότι την υπαγόρευσαν κάποιοι άνωθεν ή την έβγαλα εγώ από το κεφάλι μου, σημασία έχει για να υλοποιηθεί, να την πιστέψει πολύς κόσμος.

Έτσι, λοιπόν, όσοι θέλουν να καθηλώσουν την ανθρωπότητα, καλλιεργούν συνειδητά, μέσα από τα μαζικά μέσα ενημέρωσης, μέσα από τη δράση τους κλπ., μια απαισιοδοξία. ότι όλα πάνε στην καταστροφή. Οι ίδιοι, δηλαδή, οι οποίοι τα πηγαίνουν κατά κρημνό, και θέλουν να τα πάνε, οι ίδιοι καλλιεργούν μια νοοτροπία έτσι ώστε να γίνεται ακόμη πιο δυνατή μέσα από τις απαισιόδοξες σκέψεις των ανθρώπων.

Αν θέλουμε, να προσφέρουμε, να συνεισφέρουμε ουσιαστικά σε αυτό που πρέπει να γίνει, θα πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση όλοι μας, ώστε ποτέ να μην «συμβάλουμε» στις απαισιόδοξες περιγραφές και στις απαισιόδοξες προβλέψεις, αλλά αντίθετα να εστιάζουμε την προσοχή μας στα θετικά σημεία που έχουμε και να κάνουμε, βέβαια ότι καλύτερο μπορούμε ώστε να προωθούμε μια θετική εξέλιξη του πλανήτη και της ανθρωπότητας. Δεν είναι σκέτη θεωρία και αντίληψη αυτά που σας λέω, διότι εγκλωβισμένοι μέσα στο ιστορικό πλαίσιο που ζούμε αυτή τη στιγμή, θεωρούμε κάποια πράγματα δεδομένα, ενώ για παλιότερους ανθρώπους δεν ήταν. Και πάνω σ’ αυτά θα ΄θελα να εστιάσουμε λίγο την προσοχή μας σήμερα.

Αν θέλουμε να αποκτήσουμε μια αντικειμενική εικόνα της κατάστασης μας, δεν μπορούμε να ξεχνούμε κάποιους σημαντικούς παράγοντες οι οποίοι είναι προάγγελοι αυτού που θα συμβεί. Και είναι αυτοί οι εξής λόγοι: 

Πρώτον: Φέρτε το νου σας σε κάτι πάρα πολύ απλό. Στο θέμα της υγείας και του μέσου όρου ζωής του σημερινού ανθρώπου. Γιατί δυσανασχετούμε όλοι σήμερα; Δυσανασχετούμε διότι λέμε, υπάρχουν στα νοσοκομεία τα ράντζα. Υπάρχουν στην Ελλάδα τα φακελάκια. Οι φαρμακευτικές εταιρείες είναι καθαρά εμπορικές επιχειρήσεις και δεν ενδιαφέρονται για μια ολιστική αντιμετώπιση της έννοιας άνθρωπος. Πολύ σωστά τα λέμε όλα αυτά. Μας έχει περάσει από το μυαλό, όμως, τι είδους πολυτέλεια είναι αυτό το πράγμα, να γκρινιάζουμε και να ανησυχούμε για τέτοια πράγματα όταν πριν από κάμποσα χρόνια ο μέσος όρος ζωής ήταν τα σαράντα;

Το έχετε σκεφτεί ποτέ αυτό;

Τώρα, ζούμε μέχρι τα ογδόντα, μέσο όρο.

Παλιότερα ένας λοιμός ή μια πανούκλα είχε κατεβάσει τον συνολικό πληθυσμό της Ευρώπης στον Μεσαίωνα, θα το θυμάστε πολλοί από σας, σε ενάμιση εκατομμύριο. Είχε ξεκληριστεί μια ολόκληρη ήπειρος.

Κάτι ακόμη, δεν μπορεί να μας περάσει από το μυαλό σήμερα ότι π.χ. αν ζούσα μια παλιότερη εποχή, εγώ που είμαι τώρα σαράντα χρονών θα έπρεπε να είχα πεθάνει ήδη. Νομίζουμε ότι στα σαράντα είμαστε στην ακμή της ηλικίας μας και υπάρχει μπροστά μας δρόμος πολύς. Κανονικά θα έπρεπε να είμαι στον τάφο αυτή την στιγμή αν ζούσα πριν από κάποια χρόνια. Οι πόλεμοι, οι επιδημίες και η πείνα δεν άφηναν τον άνθρωπο να φτάσει πάνω από τα σαράντα. Αυτό είναι κάτι φοβερά σημαντικό, πίσω από το οποίο κρύβεται μια μεγάλη εξελικτική αναγκαιότητα. Ποια;

Όταν έχεις ένα σώμα μακρόβιο, το οποίο έχει πολλά χρόνια μπροστά του, όταν έχεις ένα σώμα το οποίο δεν βασανίζεται διαρκώς από τον πόνο της αρρώστιας ή της πείνας, όταν είσαι απαλλαγμένος από αυτά τα προβλήματα, ευνοείται μέσα σου η ανάπτυξη μιας ανώτερης συνείδησης, διότι η προσοχή μας μετατοπίζεται από το άγχος της επιβίωσης και από την αγωνία του να μείνουμε ζωντανοί, στην έρευνα της έννοιας της ύπαρξης κλπ.

Αν αυτή τη στιγμή πεινούσαμε ή είμαστε άρρωστοι, κανένας δεν θα ήταν εδώ να συζητάμε αυτά τα πράγματα. Μόνο όταν έχεις ένα σώμα υγιές και μακρόβιο σου δίνει την ευκαιρία η φύση να μπορέσεις να αναρωτηθείς γιατί υπάρχεις, να οδηγηθείς στην πνευματική αναζήτηση, να διαβάσεις, να αποκτήσεις σοφία. Παλιά, ήταν η εξαίρεση και μόνο σε πολύ μικρές ιστορικές περιόδους υπήρξαν περιπτώσεις όπου ο τάδε σοφός κατόρθωσε να προσεγγίσει μια ηλικία ανάλογη με αυτή που ζούμε σήμερα. Τώρα όμως, είμαστε όλοι σοφοί όταν θα φθάσουμε τα εβδομήντα θα είμαστε όλοι σοφοί και πάνσοφοι σε σχέση με το επίπεδο, γιατί θα έλθω στη συνέχεια και σ’ αυτό που επικρατούσε τα παλιότερα χρόνια. Αυτό λοιπόν, μην το ξεχνάτε ποτέ.

Δεύτερο, πολύ σημαντικό, το σημερινό βιοτικό επίπεδο.

Μα υπάρχει η περίπτωση της Ινδίας, υπάρχει η περίπτωση του Αφγανιστάν, υπάρχει η περίπτωση του αναπτυσσόμενου κόσμου, θα μου πείτε. Αλλά παλιά ήταν όλοι σε αυτό το επίπεδο. Και το γεγονός ότι αυτές οι χώρες δεν αναπτύσσονται, δεν οφείλεται στην εξέλιξη της ανθρωπότητας αλλά στην ιμπεριαλιστική πολιτική των υπερδυνάμεων και στην αποικιοκρατία που κρατούν αυτές τις χώρες εσκεμμένα σ’ αυτό το χαμηλό επίπεδο ζωής.

Αν πάρουμε αριθμητικά τα πόσα εκατομμύρια έχει σήμερα ο πλανήτης, προσέξτε το αυτό και πόσα είχε τον περασμένο αιώνα, θα δούμε ότι τα μεγέθη είναι συντριπτικά για το πόσοι περισσότεροι έχουν σήμερα ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής, από ότι είχαν παλιά. Διότι παλιά ήταν και πολύ λιγότερος ο πληθυσμός. Σήμερα έχουν να μοιραστούν οι πόροι και τα αγαθά του πλανήτη σε πολύ περισσότερους ανθρώπους.

Όταν, λοιπόν, έχεις ένα ικανοποιητικό επίπεδο ζωής, εκπληρώνεται μια πολύ σημαντική δεύτερη εξελικτική αναγκαιότητα. Αν ξεκινήσεις από τη ζωώδη φύση, η οποία είναι το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στέκεται η συνείδηση, το πρώτο της μέλημα, ποιο είναι;

Όπως το ζώο να διατηρηθεί στη ζωή. Από τη στιγμή που θα εξασφαλίσει το να διατηρηθεί στη ζωή, η ζωώδης φύση πάλι τι σου υπαγορεύει, προτού να αρχίσεις να στρέφεις αλλού τα ενδιαφέροντά σου;

Σου υπαγορεύει να ζεις καλά και αυτό το άγχος το βλέπουμε ακόμη και στα ζώα που ενώ εκείνη τη στιγμή έχουν φαγητό μπροστά τους θα θελήσουν να αποθηκεύσουν και το κόκαλο που περισσεύει, να πάνε να πάρουν και από το άλλο ζώο κάτι που έχει για να έχουν τη σιγουριά πως δεν θα πεινάσουν.

Έτσι, λοιπόν και η ζωώδης φύση του ανθρώπου αρχίζει και εκπληρώνει σιγά-σιγά αυτές τις αναγκαιότητες. Και πέρα από τον μέσο όρο ζωής ο οποίος έχει αυξηθεί, αυτή τη στιγμή υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ατόμων ο οποίος αρχίζει και απελευθερώνεται από το άγχος της κατοικίας, από το άγχος της μετακίνησης και από το άγχος ενός ικανοποιητικού, μίνιμουμ έστω, τρόπου διαβίωσης. Αυτό τι σημαίνει;

Ότι καθώς αυτή η έμφυτη ανάγκη για στέγη, κατοχή λένε, αγαθών και ελευθερίας, καλύπτεται σιγά-σιγά, αποδεσμεύεται όλη η ενέργειά μας η οποία ήταν προηγουμένως εγκλωβισμένη στο κυνήγι αυτών των στοιχειωδών αναγκών.

Αυτή η αποδέσμευση, προς το παρόν, δείχνει να εκφράζεται με μια μορφή κορεσμού που από πολλούς ερμηνεύεται λανθασμένα ως αλλοτρίωση. Γιατί βλέπουμε να λέει ο άλλος, βαριέμαι, δεν ευχαριστιέμαι τη ζωή μου, παλιά που πεινάγαμε είχαμε γερές φιλίες ενώ τώρα δεν βρίσκω έναν άνθρωπο να ενδιαφερθεί να μοιραστώ το πρόβλημα μου. Οφείλεται στην βιοτική διαφορά.

Αυτό ερμηνεύεται λανθασμένα ως αλλοτρίωση. Είναι ένα προ-στάδιο όπου έχει επέλθει ένας κορεσμός σε σχέση με τα υλικά αγαθά και τις παλιές αξίες, αλλά δεν έχει επέλθει ακόμα αυτή η απαραίτητη συνειδησιακή αναβάθμιση.

Και μην παρασυρόμαστε γιατί το γεγονός ότι υπήρχαν ισχυρές φιλίες, όπως λένε, πριν εκατό χρόνια, δεν οφειλόταν στο ότι ήταν καλύτεροι οι άνθρωποι, οφειλόταν στο ότι είχαμε σοβαρότατες ανάγκες και όταν έπρεπε να μοιραστούμε ένα ξεροκόμματο και να προσπαθήσουμε να μην μας το πάρουν οι άλλοι είχαμε δέσιμο με τον διπλανό μας. Όχι όμως γιατί ήταν συνειδησιακά ρυθμισμένος για να ανοίξει το κέντρο της καρδιά του.

Ήτανε αυτή η ομοψυχία η οποία χαρακτηρίζει την αγέλη. Και όπως τα μυρμήγκια, τα περιστέρια, η αγέλη των λύκων είναι κοντά ο ένας στον άλλον για να μπορέσουν να την βγάλουν καθαρή, έτσι ζωωδώς λειτουργούσαν και οι άνθρωποι. Το γεγονός ότι καλύπτονται αυτές οι ανάγκες, σπάει αυτές τις παραδοσιακές δεσμεύσεις, οι οποίες ήτανε συμβάσεις με βάση την ανάγκη και όχι την συνειδητή επιλογή.

Καλά-καλά,  δεν υπήρχε συνειδητή επιλογή του συντρόφου μας στη ζωή. Όλοι παντρευόντουσαν με συνοικέσιο και με βάση την προίκα για να συνδυάσουν τα νοικοκυριά τους και να μπορούν να επιβιώνουν. Δεν σημαίνει ότι τώρα επειδή χωρίζουν πολλοί άνθρωποι είναι πισωγύρισμα και είναι αντεξέλιξη και είναι αλλοτρίωση.

Είναι γιατί σε λίγο ο καθένας θα βασίζεται στην ελεύθερη επιλογή και όχι στην επιλογή που υπαγόρευε η ανάγκη. Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό, οπότε μην θεωρείτε όλα αυτά τα δείγματα ως αρνητικά.

Μετά υπάρχει και το θέμα της αυτοδιάθεσης. Λένε ότι αυτή τη στιγμή ο Μεγάλος Αδελφός, μας παρακολουθεί τα κινητά, μας αλλοτριώνει η τηλεόραση μας κάνει, μας δείχνει. Τι θα λέγατε όταν το 1890 και το 1880, θα έπρεπε να δουλεύουμε δωδεκάωρο ημερησίως, συμπεριλαμβανομένης και της Κυριακής και αν τολμούσαμε να βγάλουμε γλώσσα θα μας πλάκωναν και στο ξύλο οι μπράβοι του φεουδάρχη, ή του εργοστασιάρχη που θα δουλεύαμε και θα μας απέλυαν την άλλη μέρα από τη δουλειά μας χωρίς αποζημίωση, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ΙΚΑ;

Το έχετε σκεφτεί αυτό ποτέ ή επειδή μεγαλώσαμε σ’ αυτή την περίοδο που μεγαλώσαμε όλοι μας τα θεωρούμε αυτά δεδομένα και ξεχνάμε πόσοι άνθρωποι έχυσαν το αίμα τους και τι αγώνες γίνανε για να κατοχυρωθούν αυτά τα οποία εμείς σήμερα θεωρούμε στοιχειώδη.

Οι γυναίκες που είσαστε εδώ, πότε αποκτήσατε ψυχή, ξέρετε;

Γιατί αν θυμάμαι καλά μέχρι το 1880 δεν είχατε. Λοιπόν μέχρι το 1880 είσαστε ζώα αν θέλετε να ξέρετε. Αποκτήσατε ψυχή τώρα. Αυτό το έχουμε εκτιμήσει;

Δικαίωμα ψήφου πότε αποκτήσατε οι γυναίκες;

Αυτά δεν πρέπει να τα ξεχνάμε γιατί δείχνουν μια πολύ μεγάλη συνειδησιακή αφύπνιση η οποία εξυφαίνεται. Με τέτοιο τρόπο ώστε εμείς οι οποίοι είμαστε καμιά φορά μίζεροι, γιατί αυτή τη μιζέρια μας καλλιεργούν. Σας ξαναλέω ότι κάποιοι θέλουν να τα ξεχνάμε. Εμείς όμως δεν πρέπει να τα ξεχνάμε. Πρέπει να είμαστε συνειδητοί σε αυτά τα πράγματα.

Πάμε σε ένα τρίτο πολύ σημαντικό, πάρα πολύ σημαντικό παράγοντα. Μορφωτικό επίπεδο και διασπορά της γνώσης. Δεν χρειάζεται να πω τίποτα ιδιαίτερο εδώ.

Θυμηθείτε τους παππούδες μας πόσο ήταν οι αναλφάβητοι μέχρι και πριν από λίγα χρόνια. Θυμηθείτε τι αγώνας έγινε από μειονότητες, όπως οι μαύροι π.χ. για να τους επιτρέψουν να μπουν στα σχολεία κάποια στιγμή και να αρχίσουν να διαβάζουν.

Αυτή η υπέροχη αρχαιότητα την οποία νοσταλγούμε όλοι μέσα από τα βιβλία, κατά την ταπεινή μου γνώμη ήταν μια κόλαση, από πλευράς μορφωτικής. Γιατί τα γράμματα τα ξέρανε μερικοί άνθρωποι των ιερατείων που μπορούσαν να λένε ότι μπούρδα θέλανε χωρίς να μπορεί να τους ελέγξει κανένας.

Αν ζούσαμε στην αρχαιότητα τώρα εγώ θα μπορούσα να είμαι προφήτης, ας πούμε και εσείς όλοι απόστολοι και άνετα θα βρίσκαμε από χίλιους μαθητές ο καθένας, έτσι στην πλάκα.

Ο πολύς ο κόσμος ήταν σαν τα ζώα, αγράμματοι, η γνώση απαγορευόταν δι’ απαγχονισμού, αν κάποιος κατόρθωνε να μάθει να διαβάζει κάτι, και όλο το σύστημα βασιζότανε σε μια τεράστια φάμπρικα σκλάβων.

Συγγνώμη που τα λέω έτσι χύμα, αλλά έτσι ήτανε.

Δεν συγκρίνεται με τίποτα το σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της γνώσης και της σοφίας και ποιοτικά αλλά και ποσοτικά. Ποσοτικά δεν το συζητάμε. Με αυτό που επικρατούσε παλιά. Η γνώση συγκεντρώνονταν σε πέντε κάστες εξουσίας και σε πέντε ιερατεία και σε όλους τους υπόλοιπους πλήρες σκοτάδι.

Το δεύτερο στοιχείο που λέμε για τη διαφορά της γνώσης, τεράστιας σημασίας, είναι το ότι μπορούμε αυτή τη στιγμή να έχουμε ελεύθερη πρόσβαση, με τόσους τρόπους και πρόσφατα και με το διαδίκτυο στη γνώση που παλιότερα θα ήθελες δέκα χρόνια ταξίδι για να πας μόνος σου και να δεις καν πώς είναι.

Φανταστείτε την ασύλληπτη διαφορά εκείνης της κατάστασης με τη σημερινή. Όταν, λοιπόν, η γνώση υπερβαίνει σήμερα κάθε κρατικό περιορισμό, κάθε εθνικό περιορισμό, κάθε θρησκευτικό, κάθε ιδεολογικό, κάθε σύνορο, τι προϋπόθεση δικαιολογεί;

Παλιά, μια συνειδησιακή αφύπνιση, απευθυνόταν τοπικά και σε μια φούχτα ανθρώπους. Πόσα χρόνια έκανε να επικρατήσει ο χριστιανισμός;

Αιώνες. Τώρα μια επερχόμενη συνειδησιακή αφύπνιση, στην περίπτωση που θα δημιουργηθεί, δηλαδή, μια νέα ιδεολογία, που απαιτείται για το εξελικτικό άλμα που συζητάμε, η διάδοσή της θα είναι άμεση και καθολική. Δεν θα μπορεί να την σταματήσει τίποτα. Κάτι τέτοιο μπορεί να μην αργήσει, μπορεί να γίνει και μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Πολύ σημαντικό αυτό.

Τέταρτο σημείο. Η αυτογνωσία και η έρευνα του υπερβατικού. Εδώ δεν θα πούμε πολλά λόγια. Η γνώμη μου είναι απόλυτη πάνω σ’ αυτό. Στο επίπεδο της αυτογνωσίας πέρα από τη λαϊκή σοφία της καθημερινής επιβίωσης που είχαν κάποιοι παλιοί, κατά τα άλλα οι παλιοί είχανε μεσάνυχτα.

Καθόταν η γυναίκα στο σπίτι την πλάκωνε ο άντρας στο ξύλο όταν γύρναγε μεθυσμένος. Ήταν μια κατάσταση κοινωνικών σχέσεων μηδενικών και όσο για να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του, μηδέν. Μηδέν.

Το γεγονός ότι πληρούνται οι άλλοι τρεις παράγοντες που σας ανέφερα, δηλαδή ότι έχουμε ένα μεγάλο μέσο όρο ζωής σήμερα, ότι έχουμε ένα πιο άνετο βιοτικό επίπεδο σήμερα και ότι είμαστε πιο μορφωμένοι, είναι κάτι που σαν επόμενο βήμα μας δίνει την δυνατότητα να προχωρήσουμε.

Άνθρωπος ο οποίος πεινάει και είναι αγράμματος δεν μπορεί να ψαχτεί. Κακά τα ψέματα.

Μπορεί να ψαχνόμαστε και να παιδευόμαστε γιατί δεν έχουμε βρει την άκρη σε πολλά θέματα και να λέμε πιο ευτυχισμένη ήταν η γιαγιά μου που όλη την ημέρα απλώς έφτιαχνε κουλουράκια και έφερνε στον παππού τις παντόφλες όταν έμπαινε μέσα στο σπίτι, αλλά αυτή η ευτυχία, το ξέρουμε πολύ καλά όλοι μας, δεν είχε τίποτα το ουσιαστικό. ΄Ήταν ευτυχία της σύμβασης, της άγνοιας και της ανάγκης. Όπως αν σε ένα ζώο δίνεις κάθε μέρα φαΐ και του κάνεις και πέντε χαρούλες δείχνει ευτυχισμένο δεν σημαίνει ότι εκεί εξαντλείται η ευτυχία του.

Τώρα, λοιπόν, αρχίζουμε και αναρωτιόμαστε. Και ψαχνόμαστε. Και λέμε, είναι καλή αυτή η ζωή που κάνουμε;

  • Είμαι ευχαριστημένος από τις εργασιακές μου σχέσεις;
  • Είμαι ευχαριστημένος από τους φίλους μου;
  • Είμαι ευχαριστημένος από τον σύντροφό μου;

Γιατί;

Γιατί έχουμε περισσότερες απαιτήσεις. Αυτό δεν είναι αρνητικό. Είναι κάτι θετικό. Είναι κάτι προωθητικό. Γιατί γινόμαστε πιο συνειδητοί στις επιλογές μας.

Έτσι, λοιπόν, είναι θετικό το ότι σήμερα κάνει τόσος κόσμος ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία. Δεν είναι να το κοροϊδεύει κανείς όπως οι παλιοί ή διάφοροι που κάνουν τον έξυπνο και λένε ότι έχουμε γεμίσει τρελαμένους. Όχι, φίλε. Γιατί ο τρελαμένος στην προκειμένη περίπτωση είναι πολύ πιο προχωρημένος από σένα που ζεις μέσα στην άγνοιά σου και δεν καταλαβαίνεις τι σου γίνεται.

Εκείνος που ψάχνεται, μπορεί να αγγίξει και καμιά φορά τα όρια της τρέλας. Αλλά αν δεν ψαχτείς δεν υπάρχει περίπτωση να προχωρήσεις. Δεν συγκρίνεται, λοιπόν, το ποσοστό αυτογνωσίας που διαθέτει ο σημερινός άνθρωπος με το παλιό. Για το υπερβατικό δεν θα μιλήσω καθόλου γιατί δεν χρειάζεται εδώ που είμαστε όλοι, αλλά απλώς, αριθμητικά αν το δείτε μόνον και ούτε καν ποιοτικά, σκεφτείτε πριν από εκατό χρόνια πόσοι άνθρωποι είχαν τέτοιου είδους αναζητήσεις σε σύγκριση με αυτούς που έχουν σήμερα.

Αυτό τι δείχνει;

  • Ότι έχουμε ψωνιστεί;
  • Ότι μας φαίνεται αβάσταχτη η πραγματικότητα;

Ενδεχομένως, ναι. Αλλά γιατί μας φαίνεται αβάσταχτη;

Αφού έχουμε και το σπιτάκι μας, έχουμε και το αυτοκινητάκι μας, να φάμε έχουμε. Γιατί μας φαίνεται αβάσταχτη;

Επειδή είμαστε ανώμαλοι;

Ή επειδή καταλαβαίνουμε ότι υπάρχει κάτι άλλο πολύ ανώτερο από αυτό που βιώνουμε σήμερα και δεν κρατιόμαστε;

Κάποια στιγμή, λοιπόν, αυτή μας η τάση θα ωριμάσει και θα έρθουμε πολύ πιο κοντά στον αληθινό μας προορισμό, ως άνθρωποι. Στον αληθινό μας προορισμό σημαίνει ότι συμμετέχουμε συνειδητά στο εξελικτικό σχέδιο.

Ένας πέμπτος παράγοντας, σημαντικός, είναι ότι πάλι σε σχέση με τα παλιά χρόνια είναι πολύ περισσότερος ο αριθμός των ατόμων που ασχολούνται με την υπηρεσία και την προσφορά στον πλησίον και στα υπόλοιπα όντα.

Κάποτε, όταν ήμασταν φοιτητές και πηγαίναμε στα νησιά, ρωτάγαμε τους ντόπιους εκεί, τους βαρκάρηδες, τα «μεγάλα καμάκια,» και τους λέγαμε «τι ωραία θάλασσα που έχετε, τι ωραία νερά, τι καθαρά» και μας λέγανε, «τι λες τώρα, την έχω βαρεθεί, την βλέπω από τότε που γεννήθηκα δεν θέλω να την βλέπω μπροστά μου. Να βρω μια Σουηδέζα να την παντρευτώ να πάω στην Σουηδία να ησυχάσω.»

Αυτή η άγνοια των ανθρώπων που ζούσαν μέσα στο φυσικό περιβάλλον και δεν μπορούσαν να το εκτιμήσουν ποτέ γιατί το θεωρούσαν δεδομένο, είναι αυτή που το κατέστρεψε. Αυτοί οι άνθρωποι με αυτή την άγνοια είναι που έβαζαν φωτιά στα δάση, για να τα κάνουν οικόπεδα. Αυτοί είναι που χάλασαν τις θάλασσες για τις κάνουν τουριστικές μονάδες, γιατί παρ’ όλο που ζούσαν μέσα στη φύση δεν το εκτίμησαν ποτέ αυτό το πράγμα. Και πολλοί από αυτούς την μισούσαν κιόλας.

Σήμερα, δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην αναγνωρίζει αυτές τις αναγκαιότητες. Να προστατέψει το περιβάλλον, να προστατέψει το ζωικό βασίλειο. Υπάρχουν εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο οι οποίοι κάνουν εράνους στέλνουν στα ορφανοτροφεία, στους φυλακισμένους, σε αναξιοπαθούντες.

Πότε άλλοτε γίνονταν όλα αυτά;

Την εποχή που έβλεπαν τους άλλους να υποφέρουν και έπεφταν επάνω τους για πλιάτσικο;

Έχει αλλάξει σε πολύ μεγάλο βαθμό η ποιότητα της ανθρωπότητας. Από τον τομέα καθαρά της βοήθειας στον ανθρώπινο πόνο, μέχρι τον τομέα της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας.

Αυτό σημαίνει ότι αυτοί οι άνθρωποι της «καλής θέλησης» έχουν αυξηθεί δραματικά. Δεν ακουγόμαστε, γιατί δεν είμαστε με την νοοτροπία του κάτω κέντρου, την νοοτροπία του καρχαρία.

Οι άνθρωποι της καλής θέλησης λειτουργούν με ήπιους τόνους. Παντού. Εργάζονται όμως αργά και σταθερά και πληθαίνουν αργά και σταθερά. Και αυτό που δεν πρέπει να σας διαφεύγει είναι ότι κάποια στιγμή θα δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα αυτών των ανθρώπων και όταν θα δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα, που είναι θέμα χρόνου, θα συμπαρασύρει το σύνολο της ανθρωπότητας σε μια τελείως διαφορετική νοοτροπία.

Έχοντας λοιπόν αυτά τα πέντε σημεία υπ’ όψη μας, πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε σίγουροι πως όλα θα πάνε καλά.

Ένα τελευταίο στοιχείο που θέλω να σας αναφέρω είναι ότι αν κάποια πράγματα μας κάνουν απαισιόδοξους, βλέποντας τη μεγάλη απληστία που κυριαρχεί τη δίψα των ισχυρότερων για εξουσία κλπ. δεν είναι υπόθεση του αιώνα μας. Αρκεί να διαβάσετε λίγο ιστορία για να δείτε ότι από την απαρχή του πολιτισμού αυτός ήταν ένας κοινός παρονομαστής.

Ανέκαθεν η εξουσία διέφθειρε. Ανέκαθεν επιστράτευε ότι όπλο διέθετε και δεν διέθετε, για να καταστρέφει. Ανέκαθεν αδιαφορούσε για το περιβάλλον. Αφού στον Πελοποννησιακό πόλεμο έγιναν οικολογικές καταστροφές ασύλληπτες.

Αν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι διέθεταν τα όπλα που διαθέτουμε εμείς σήμερα, πιθανόν δεν θα είχαν αφήσει τίποτα. Ο καθένας ότι όπλο είχε το χρησιμοποιούσε για να καταστρέψει.

Έτσι, λοιπόν, η δίψα για τον πλούτο, την εξουσία και τη δόξα, αυτό το κυνήγι της επιβράβευσης, ας είμαστε συνειδητοί ότι υπήρχε ανέκαθεν και ανέκαθεν η κάθε εξουσία επιστράτευε ότι είχε και δεν είχε για να το καταφέρει. Ο παράγοντας που διαφοροποιεί την σημερινή κατάσταση είναι μόνο ποσοτικός. Διότι δεν διαφέρει σε τίποτε από το παρελθόν. Απλώς σήμερα η παγκόσμια απληστία διαθέτει μέσα να καταστρέψει ολόκληρο τον πλανήτη με μιας. Αυτή είναι η μόνη διαφορά. Γι αυτό και η αφύπνιση που απαιτείται σήμερα και έτσι συμβαίνει ευτυχώς δεν είναι πλέον επιμέρους σε ένα κράτος ή σε μία περιοχή, αλλά είναι παγκόσμια.

Εκείνο που δεν ξέρουν αυτοί οι άνθρωποι που κινούν τα νήματα της όποιας παγκοσμιοποίησης και τα νήματα της παγκόσμιας εξουσίας γενικώς, είναι ότι αυτοί νομίζουν ότι δουλεύουν για τον εαυτό τους και δεν ξέρουν ότι εν αγνοία τους είναι μέρη ενός εξελικτικού σχεδίου το οποίο υπερβαίνει κατά πολύ την απληστία και την εξουσιομανία που τους δέρνει. Μπορεί να προωθούν την παγκοσμιοποίηση για να βάλουν την ανθρωπότητα αγνοούν όμως ότι, μέσα από αυτή την κίνηση που κάνουν θα περάσουν στο περιθώριο, γιατί οι εξελικτικές δυνάμεις που σπρώχνουν τα πράγματα είναι πολύ ισχυρότερες και πολύ σοφότερες από τη δική τους την άγνοια.

Ποια θέματα θα πρέπει να χειριστούμε με πολύ προσοχή στο μέλλον;

Πρώτα-πρώτα θα πρέπει να έχουμε την απαραίτητη εγρήγορση, που σας είπα και από την αρχή, που θα μας επιτρέψει να απαλλαγούμε από την ληθαργική ύπνωση, την παθητικότητα και την απαισιοδοξία στις οποίες θέλουν να μας κρατούν οι διάφοροι φορείς της αντεξέλιξης.

Με δυο λόγια να είμαστε ξύπνιοι, να μην επαναπαυόμαστε και να μην θεωρούμε τα πράγματα ωςδεδομένα και όταν βλέπουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, να μην αφηνόμαστε στη ροή των γεγονότων, αλλά να προσπαθούμε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε για να τα αντιστρέφουμε.

Αν δεν το έχουμε αυτό το πράγμα και ζούμε σε μια υπνωσική κατάσταση, μπορούν να μας κάνουν ότι θέλουν.

Για να το πετύχουμε αυτό, για να μπορούμε να καλλιεργήσουμε μια απαραίτητη εγρήγορση, πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στους μηχανισμούς διαμόρφωσης της συνείδησης. Γιατί από κει ξεκινάνε όλα.

Και διαμόρφωση της συνείδησης, σημαίνει οικογένειαπαιδεία και μαζικά μέσα ενημέρωσης.

Βλέπουμε ποια είναι η πολιτική των άλλων σ’ αυτούς τους χώρους. Κάνουν τα πάντα για να βγάλουν παθητικοποιημένα, απαισιόδοξα, στρατιωτάκια καταναλωτές. Εμείς πρέπει να στρέψουμε την ενέργειά μας σ’ αυτούς τους τομείς εκπαίδευση, οικογένεια και μαζικά μέσα ενημέρωσης για να μπορέσουμε να λειτουργήσουμε μια καινούργια κοσμοαντίληψη που να είναι απαλλαγμένη από την εγωιστική νοοτροπία που υπάρχει σήμερα, πρώτον και δεύτερον να μας καλλιεργεί την αυτογνωσία και την εγρήγορση του πολίτη.

Έτσι, λοιπόν, ένα το κρατούμενο.

Δεύτερον. Εκτός από την παρέμβασή μας στους μηχανισμούς συνείδησης, καλούμαστε να διευρύνουμε την αντίληψή μας σχετικά με την πραγματικότητα, πράγμα που ευτυχώς ήδη γίνεται και να καλλιεργήσουμε στους γύρω μας την υγιή αντίληψη περί της πραγματικότητας, πράγμα που σημαίνει πρακτικά να απορρίψουμε το υλιστικό εγχώριο μοντέλο περί σύμπαντος και περί πίστης και να μπορέσουμε να το αντικαταστήσουμε σ’ αυτό τον κόσμο των ζωντανών ενεργειών που ισχύει, βλέποντας τον άνθρωπο και όλη τη φύση ως μέρος ενός ενοποιημένου και αδιαίρετου όλου. Πράγμα το οποίο θέλει μια μεγάλη αλλαγή στη συμβίωσή μας και με τον πλανήτη και με τα υπόλοιπα βασίλεια του πλανήτη.

Πρέπει να απαλλαγούμε από τον σκόπιμα καλλιεργούμενο αγνωστικισμό. Σας το ανέφερα και στην αρχή. Δηλαδή, από την σκόπιμα καλλιεργούμενη πίστη στην ύλη και στο ότι όλα γίνονται τυχαία και ότι δεν υπάρχει ανώτερη δύναμη, ότι δεν υπάρχει κανένα σχέδιο πίσω από τα πράγματα.

Διότι μόνο μέσα από μια πνευματική ζωή μπορεί να προσελκυσθεί μια έννοια ευτυχίας, προσέξτε το αυτό που σας λέω, η οποία θα μπορεί να υπερβαίνει τα προβλήματα της επιβίωσης, το πρόσκαιρο των φαινομένων και το σίγουρο αλλά παράλογο του θανάτου.

Εάν δεν έχουμε μια πνευματική ιδεολογία δεν έχουμε κανένα λόγο να ζούμε. Αφού έγιναν όλα στην τύχη για ποιο λόγο να ζούμε;

Δεν έχουμε κανένα λόγο να περνάμε όλα αυτά βάσανα και τις αγωνίες της ζωής, θα έπρεπε να έχουμε αυτοκτονήσει όλοι και στο κάτω-κάτω αφού θα πεθάνουμε με βεβαιότητα προ τι όλα αυτά;

Εάν ασπάζεται κανείς μια τέτοια ιδεολογία, πώς θα είναι ευτυχισμένος;

Η ευτυχία του θα εξαρτάται από πέντε πρόχειρες χαζομάρες ότι σήμερα πήρα το καλό αυτοκίνητο και είμαι ευτυχισμένος, μεθαύριο έχασα τόσα στο χρηματιστήριο και είμαι δυστυχισμένος. Η μόνη προσέγγιση της ευτυχίας γίνεται μέσω της πνευματικότητας, γιατί μόνο η πνευματικότητα υπερβαίνει το πρόσκαιρο αυτού του κόσμου και το παράλογο του θανάτου.

Και τώρα, τρίτον η υπηρεσία, για την οποία μιλήσαμε και πριν.

Υπηρεσία, προσφορά, αυτοεκτίμηση, ψυχική αρμονία, δημιουργικότητα είναι βασικές αξίες για την ανθρωπότητα που θα προκύψει. Πρέπει να τις καλλιεργήσουν όλοι, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο σήμερα δεσμεύεται καθημερινά η ενέργειά μας.

Άλλο στοιχείο, τέταρτο, το τελευταίο: πρέπει να εργαστούμε καλλιεργώντας θετικές σκεπτομορφές.

Αυτή η κρυσταλλωμένη αντίληψη που υπάρχει του παλιού κόσμου είναι αυτή τη στιγμή το μόνο στοιχείο το οποίο τον κρατά σε συνοχή. Και βασίζεται καθαρά στις δικές μας σκέψεις και στη δική μας νοοτροπία

Καθήκον μας είναι να μπορέσουμε να περάσουμε μέσα στην καθημερινότητά μας αυτά τα εύλογα επιχειρήματα και τις εύλογες θετικές εξελικτικές αναγκαιότητες που συζητάμε εδώ έτσι ώστε να καλλιεργηθεί μια νέα ποιότητα.

Όλα αυτά απαιτούν πραγματικά μια δική μας στράτευση, με την καλή έννοια, όπου χωρίς να ζοριζόμαστε, μπορούμε τόσο στο επίπεδο των προσωπικών μας σχέσεων, όπως το κάνουμε άλλωστε, πιστεύω, όλοι μας εδώ, αλλά και συμμετέχοντας και πλαισιώνοντας όποιες κινήσεις θεωρεί ο καθένας μας ότι είναι αξιόλογες και αξίζει τον κόπο να βοηθήσει.

Έτσι. λοιπόν, το ζητούμενο είναι σιγά-σιγά να συμμετέχουμε σ’ αυτό το δίκτυο φωτός που δομείται σε παγκόσμιο επίπεδο παρεμβαίνοντας σε όλους εκείνους τους τομείς της ανθρωπότητας που χρειάζεται για να προκύψει αυτή η καινούργια ιδεολογία. Ο σκοπός είναι, σιγά-σιγά να προκύψει μια συστράτευση. Από εκπαιδευτικούς, από διαμορφωτές της κοινής γνώμης, από ηγέτες, από καλλιτέχνες, από φιλοσόφους από όλους τους ανθρώπους οι οποίοι διαμορφώνουν συνείδηση έτσι ώστε να αφυπνισθεί η κρίσιμη μάζα. Να αφυπνισθεί σε όλη την ανθρωπότητα ένας συγκεκριμένος αριθμός ο οποίος μετά θα μπορέσει να συμπαρασύρει μαζί του και όλους τους υπόλοιπους.

Επειδή, λοιπόν, όλα αυτά, βλέπουμε να γίνονται σήμερα, έχουμε όλους τους λόγους να πιστεύουμε ότι ο χρόνος είναι με το μέρος μας και να είμαστε αισιόδοξοι.

Αυτά ήθελα να σας πω. Πιστεύω ότι θα πρέπει να τους δώσουμε μεγάλη σημασία και για την ψυχική μας υγεία αλλά και για να συμβάλουμε, όπως είπαμε, στη διαμόρφωση μιας καινούργιας ανθρωπότητας.

Σημαντική Σημείωση: Η γενικότερη ενασχόληση με τον τομέα της πνευματικότητας, καθώς και η συμμετοχή στις διαφόρων ειδών λεγόμενες «διαλογιστικές» ή «ενεργειακές» ασκήσεις, ενίοτε είναι καλύτερα να αποφεύγονται από άτομα που πάσχουν από σοβαρές ψυχικές και νευρολογικές νόσους, σοβαρές παθήσεις του κυκλοφορικού, των ενδοκρινών αδένων κ.ά.
Ως εκ τούτου, πληροφορίες, γνώσεις και ασκήσεις που παρέχονται μέσω της ιστοσελίδας μας σε οποιαδήποτε μορφή (κείμενο, εικόνα, βίντεο κ.λπ.) αποτελούν μέρος ενημερωτικού υλικού μέσω αρθρογραφίας, εργαστηρίων, εκδηλώσεων ή οποιαδήποτε άλλης δραστηριότητας του ΠΑ.ΔΙ.ΣΥ και πρέπει να θεωρούνται καθαρά ενημερωτικού χαρακτήρα. Οπότε εναπόκειται στην κρίση και την προσωπική ευθύνη του καθενός η απόφαση για συμμετοχή ή εφαρμογή, η οποία πάντως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι προήλθε από προτροπή ή ενθάρρυνσή μας.
Επιπλέον, τυχόν πρακτικές ασκήσεις ή οδηγίες θεραπευτικής υποστήριξης που αναφέρονται μέσω της ιστοσελίδας μας σε οποιαδήποτε μορφή, των εκδηλώσεων και κάθε άλλου τύπου δραστηριοτήτων μας, ρητά συμπεριλαμβανομένων των εργαστηρίων και κάθε τύπου εκπαιδευτικών προγραμμάτων, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποκαθιστούν την πρέπουσα ιατρική αγωγή, για την οποία αποκλειστικά υπεύθυνος είναι ο ανάλογης ειδικότητας ιατρός.

Privacy Preferences

When you visit our website, it may store information through your browser from specific services, usually in the form of cookies. Here you can change your Privacy preferences. It is worth noting that blocking some types of cookies may impact your experience on our website and the services we are able to offer.

Click to enable/disable Google Analytics tracking code.
Click to enable/disable Google Fonts.
Click to enable/disable Google Maps.
Click to enable/disable video embeds.
ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Χρησιμοποιούμε cookies για να βελτιώσουμε την εμπειρία πλοήγησης στην ιστοσελίδα μας.